Suplement XXXIII

Kosmos, 1969. Tom XVIII, s. 179 — 180
Polskie Towarzystwo Przyrodników im. Kopernika
Biologia. Kronika naukowa

O WZGLĘDNEJ STAŁOŚCI GATUNKU I NIEKTÓRYCH ZAGADNIENIACH TAKSONOMII*

Autor poprzedza rozważania na temat wewnątrzgatunkowych ugrupowań ogólną analizą poglądów na gatunek. Stwierdza, że poglądy współczesnych biologów* na ten temat, można w zasadzie sprowadzić do dwóch podstawowych koncepcji, związanych z ogólnymi poglądami danego badacza na proces historycznego rozwoju, rolę w nim stosunków wewnątrzgatunkowych, charakter zmienności itp.

Według pierwszej koncepcji, gatunek oraz inne kategorie taksonomiczne są to pojęcia umowne, wprowadzone przez badaczy dla wygody. Gatunek nie ma obiektywnej realności, nie jest też formą istnienia żywej materii. Ugrupowania wewnątrzgatunkowe powstają w rezultacie wewnątrzgatunkowej walki o byt i doboru lepiej przystosowanych osobników. W rezultacie tak pojętego procesu, gatunek jako realność i jako specyficzna jakość nie może istnieć. Zmieniające się warunki zewnętrzne wpływają na populacje gatunków tylko poprzez dobór bardziej przystosowanych i wymieranie mniej przystosowanych. Zmienność ma charakter nieokreślony, nie jest adekwatna do działających czynników. Walka wewnątrzgatunkowa jest wiodącym czynnikiem historycznego rozwoju. Prowadzi ona do rozbicia gatunku poprzez dywergencję i ciągłą jego zmienność. Dobór poprzez wewnątrzgatunkową walkę o byt odsiewa mniej przystosowane osobniki,  zabezpieczając tym samym przeżycie bardziej przystosowanych. Płodność jest cechą gatunkową prowadzącą do przeludnienia, zwiększenia śmiertelności i w końcu do rozbicia starego gatunku na drodze dywergencji. Powstawanie gatunków jest procesem ciągłym. Granice między gatunkami są umowne. Czasami stają się bardziej wyraźne, dzięki wymieraniu form pośrednich. Rozwój historyczny przebiega raczej równomiernie. Sam czas jest czynnikiem wpływającym na powstawanie gatunków. Gatunki posiadają cechy zarówno przystosowawcze, jak i nieprzystosowawcze. Część cech, które w przyszłości mogą okazać się pożyteczne, ma charakter preadaptacji.

Według drugiej koncepcji gatunek ma obiektywną realność. Jest względnie stały w czasie i przestrzeni. Wszystkie wyższe kategorie taksonomiczne, o ile są prawidłowo ustalone, mają również obiektywną realność. Ugrupowania wewnątrzgatunkowe powstają jako przystosowania do środowiska i zabezpieczają istnienie gatunku w różnych warunkach środowiska. Reakcje populacji na zmiany warunków zewnętrznych są adekwatne w określonych granicach, różne u różnych gatunków. Zmienność w populacji jest to zjawisko  prawidłowe, mające charakter zarówno określony, jak i nieokreślony. Antagonistyczne stosunki wewnątrzgatunkowe zabezpieczają względną stabilność gatunku. Dobór naturalny odsiewa osobniki nieprzystosowane do warunków i zachowuje przystosowane. Płodność jest cechą gatunkową kompensującą śmiertelność. Zmienia się ona odpowiednio do zmian w ilości pokarmu i ma za zadanie ochronę względnej stabilności gatunku. Proces powstawania gatunków jest i ciągły, i przerywany, dokonuje się skokami. Granice między gatunkami są realne. Rozwój historyczny nie przebiega równomiernie, okresy powstawania gatunków przeplatają się z okresami względnej stabilności fauny. Czas sam w sobie nie jest czynnikiem formotwórczym.  Wszystkie cechy gatunkowe mają znaczenie przystosowawcze, tj. związane ze środowiskiem. Każda nowa cecha powstaje w rezultacie współdziałania ze środowiskiem. Każde przystosowanie jest konkretne i ograniczone. Preadaptacje są niemożliwe.

Zdaniem autora, obie te koncepcje uzasadnione są różnym podejściem metodologicznym,  różną postawą filozoficzną. Stanowisko odrzucające realność gatunku wiąże się z różnymi formami pozytywizmu. Za nim też opowiadają się czołowi reprezentanci tego kierunku, jak G. Dewey (1920), B. Rassel (1957), W. James (1890) i inni.

Uznanie czy też odrzucenie realności gatunku nie wiąże się z uznaniem czy też odrzuceniem sprzecznych tendencji i „walki między osobnikami jednego i tego samego gatunku”. Różnica stanowisk wywodzi się stąd, że jedni badacze w wewnątrzgatunkowej walce i doborze bardziej przystosowanych, widzą nieprzerwanie działający czynnik ewolucji. Inni natomiast sądzą, że wewnątrzgatunkowe stosunki są właściwością przystosowawczą gatunku zabezpieczającą jego względną stabilność w zmiennych warunkach środowiska.

Realność gatunku i jego względną stałość w czasie i przestrzeni uznawało i uznaje wielu autorów. Wśród nich np. A. P. Siemienow-Tjan-Szanskij (1910), N. I. Wawiłow (1931), W. W. Wasniecow (1953), S. G. Kryżanowskij (1953), oraz autor niniejszego artykułu w szeregu pracach z lat 1947, 1950, 1955, 1962, 1965.

Również wielu autorów uznaje za realne wszystkie inne kategorie taksonomiczne zarówno powyżej, jak i wewnątrz gatunku. Jak zauważył S. G. Kryżanowskij (1953), każda kategoria taksonomiczna odznacza się specyficznymi biotycznymi stosunkami. Tak na przykład w przedziałach gatunku mogą występować stosunki typu pasożyt-gospodarz (pasożytnicze samce u ryb, potomstwo odżywiające się sokami ciała rodziców itp.). W przedziałach rodzaju i rodziny ta forma stosunków nie występuje, a pojawia się w przedziałach podrzędu,  np. w podrzędzie Siluroidei. którego przedstawiciele pasożytują na osobnikach innych rodzin.

Współczesna zoologia i paleontologia nagromadziła wiele faktów wskazujących na względną stabilność gatunku w czasie. Na przykład gatunki współczesnej ichtiofauny wykształciły się jako takie w połowie trzeciorzędu. Badania wykazały, że okoń, szczupak i inne ryby zachowały się do naszych czasów bez zmian (Lebiediew 1959).

Świadczy to o tym, że gatunki przedstawiają nie tylko obiektywnie istniejącą realność w przestrzeni, ale są realne i w czasie. Względna stabilność gatunku jest zabezpieczona szeregiem mechanizmów. W artykule tym, poświęconym w zasadzie zagadnieniom taksonomii, autor nie zamierza rozpatrywać szerzej tych mechanizmów, stwierdza jednak że najważniejszym z nich jest możność samoregulacji  liczebności i biomasy oraz mechanizmy regulujące zmienność osobników w populacji. Wprawdzie rozporządzamy obecnie nie całkiem wyczerpującymi danymi traktującymi prawidłowość zmienności wewnątrzgatunkowej, szereg materiałów pozwala jednak na pewne uogólnienia i sądy o charakterze zmienności i jej znaczeniu dla zabezpieczenia istnienia gatunku w zmiennych warunkach środowiska. Jak wiadomo, im bardziej stabilne są warunki środowiska, w których wykształcał się i żyje gatunek,
tym mniejsza jego zmienność.

Gatunki stenobiontyczne przystosowane do życia w warunkach bardziej stabilnych, wytworzyły sobie regulujące mechanizmy działające w przedziałach węższej amplitudy niż gatunki eurobiontyczne. Przy nagłej zmianie warunków życia gatunki stenobiontyczne wymierają szybciej niż eurobiontyczne. Dzięki wąskiemu przystosowaniu gatunki stenobiontyczne bardziej efektywnie wykorzystują elementy swojego środowiska, ale u nich właśnie przejawia się wyraźnie ogólna prawidłowość, że każde przystosowanie jest zarazem i ograniczeniem.

Zgromadzono wiele materiałów dotyczących zmienności u ryb. Badania np. W. A. Majenoma (1960) i innych wyjaśniają sens biologiczny różnicy w wielkości ikry ryb zależnie od warunków środowiska, a konkretnie bazy pokarmowej. Stwierdzono ogólną prawidłowość, że w populacjach żyjących w mniej dogodnych i labilnych warunkach, zmienność cech jest wyższa. Odpowiednio zmienia się nie tylko wariabilność, ale i średnie wielkości cech. Im ostrzejsze są różnice w warunkach życia, tym większe różnice w średnich wielkościach cech. Jeśli warunki życia zmieniają się płynnie, to ma miejsce zmienność płynna, tak zwana klinalna. Jeśli warunki zmieniają się nagle, to cechy populacji zmieniają się skokowo. Pojęcie „skoku” wymaga uściślenia. Nierzadko w biologii — zarówno w zoologii, jak i botanice — pod pojęciem skoku rozumie się zjawisko czasowe, przy czym czasami skoki dzieli się na nagłe i długotrwałe. Zapomina się przy tym, że czas trwania skoku jest rzeczą względną. I 1000 lat może być uważane za skok w stosunku do miliona. Za podstawową właściwość skoku należy uznać powstanie nowej jakości. Wskaźnik czasowy służy tylko jako jedna z cech charakteryzujących skok.

Autorzy zajmujący pozycje autogenetyczne uważają czas sam w sobie jako czynnik ewolucji. Inni, stojący na pozycjach jedności czynników zewnętrznych i wewnętrznych, nie sądzą by czas był podstawowym czynnikiem rozwoju historycznego. Obecnie nagromadzono już dużo faktów wskazujących, że zmiany rangi podgatunkowej mogą powstać przy nagłej zmianie warunków środowiska w ciągu niewielu, a czasem i jednego pokolenia. Czasami jednak nawet długi okres wpływu zmienionych warunków nie wywołuje zmian.

Jak wiadomo, w przedziałach gatunku istnieją cztery typy ugrupowań podgatunkowych: rasy ekologiczne, geograficzne, sezonowe i czasowe. Zmienność geograficzna umożliwia gatunkowi przyswojenie większego areału z bardziej różnorodnymi warunkami. Zmienność ekologiczna pozwala gatunkowi rozszerzyć różnorodność miejsc życiowych w ramach areału, zmienność sezonowa zabezpiecza istnienie w różnych porach roku, a zmienność czasowa istnienie w tym samym miejscu w zmieniających się warunkach środowiska. Charakter zmian w wypadku tych czterech typów zmienności jest bardzo często zbieżny zarówno w przedziałach jednego gatunku, jak i u różnych gatunków.

Zjawisko to, nazwane przez N. I. Wawiłowa (1931) prawem homologicznych rzędów, obserwuje się i w świecie zwierzęcym. I u ryb, podobnie jak i u innych grup zwierzęcych, bliskie gatunki w podobnych warunkach istnienia dają formy zbieżne. U licznych gatunków ryb żyjących w zbiornikach wodnych o dużej labilności bazy pokarmowej występuje szeroki i ciągły wachlarz zmienności. Odnosi się to i do cech plastycznych. Tak na przykład u gatunków Oreoleuciscus potanini (Kessl.), Schizothorax intermedius McClell. i Schizopygopsis stoliczkai Steind. w określonych warunkach wykształcają się formy drapieżne z dużym otworem gębowym, żywiące się głównie rybami. Przy czym u tych form, a czasem i u niektórych skrajnych osobników w jednej populacji zmienia się też charakter zmienności względnej długości głowy. U form z dużym otworem gębowym względna długości głowy zwiększa się wraz ze wzrostem, a u „pokojowych” form — niedrapieżników zmniejsza się (Swetowidowa 1965, Popów 1968).

Mechanizm powstawania różnych grup wewnątrzgatunkowych jest złożony. Powstają one w rezultacie współdziałania ze środowiskiem zewnętrznym i często mają zbieżny charakter u bliskich gatunków. Gatunki bliskie, ukształtowane w mniej lub bardziej podobnych warunkach, odpowiadają podobnymi reakcjami na wpływy zewnętrzne. Grupy wewnątrzgataukowe są wyrazem dynamicznego przystosowania gatunku, zabezpieczają jego istnienie jako względnej stabilności w zmieniających się warunkach środowiska.

Zdaniem autora niesłuszne jest twierdzenie, że ugrupowania wewnątrzgatunkowe są zaczynającymi się gatunkami, nie służącymi zachowaniu starego gatunku, ale prowadzącymi poprzez dywergencję do jego rozpadu. Nie można rozpatrywać dowolnego przejawu wewnątrzgatunkowej, ekologicznej i morfofizjologicznej dyferencjacji jako ewolucyjnej dywergencji i początku procesu ewolucyjnego. Istnieje bowiem duża liczba przykładów odwrotności wewnątrzgatunkowych przekształceń, ewolucja natomiast jest nieodwracalna na wszystkich swoich etapach. Wewnątrzgatunkowa dyferencjacja wyraża proces przystosowania gatunku do różnych warunków istnienia, ewolucyjna dywergencja — pochodny rezultat tego procesu. Wewnątrzgatunkowe „geograficzne” grupy można rozpatrywać jako podgatunki. Odnosi się to również do pozostałych typów wewnątrzgatunkowych ugrupowań. Zdaniem autora należy zastanowić się nad nomenklaturą dla wszystkich czterech typów ugrupowań wewnątrzgatunkowych. Nie jest słuszne natomiast wysuwanie przez niektórych badaczy kategorii „półgatunek”, gdyż jeśli gatunek jest obiektywną realnością istniejącą w czasie, nie może on „półistnieć”.

Irena Zubkiewicz

_______
* G. W. Nikolskij — Ob otnositelnoj stabilnosti wida i niekotorych woprosach taksonomii,  Zoołogiczeskij Żurnał, 47, 6, 860 — 874, 1968.

2013/01/15 | Supplementum

Suplement XXXII

Archiwum hydrobiologii i rybactwa: Archives d’hydrobiologie et ichthyologie 1926, Tom 1, Nr.3, s. 273

A. L. Wereszczagin G. J. К sistiematikie i biołogii gołomianki. (Sur la systématique et la biologie des Coméphorides). Compt. Rend. Acad. Sc. de l’URSS. Leningrad 1926.

W liczącej około 40 gatunków ichtjofaunie Bajkału, najgłębszego i najbardziej genezą swą zagadkowego jeziora kuli ziemskiej, przeszło połowa należy do form endemicznych, jedynie powyższemu zbiornikowi właściwych. Wśród tych ostatnich najciekawsze są bezsprzecznie pod względem naukowym gołomianki (Comephoridae), których jeden gatunek: Comephorus baicalensis Pal. znany był już od czasów Pallas’a (1776). Wiadomości bliższe w zakresie morfologji, systematyki oraz biologji gołomianki i ryb bajkalskich wogóle, zawdzięcza ichtjologja pracom Benedykta Dybowskiego (1873—76). Godnym uwagi jest fakt, że do r. 1905, czyli do badań Korotniewa, samce w rodzinie Comephoridae nie były wcale znane; natomiast Dybowski stwierdził żyworodność gołomianki. Korotniew podał pierwszy rysunek ♂ -ca gatunku nowego, opisanego przez siebie jako C. dybowskii Kor. Jednakowoż następnie ichtjolog rosyjski Berg uznał opisane przez K. ♀♀ gołomianki Dybowskiego za ♂♂ C. baicalensis Pal., kwestjonując samodzielność nowego gatunku.

Zorganizowana w r. 1925 pod kierownictwem Wereszczagina ekspedycja bajkalska rozstrzygnęła wątpliwości powyższe, przynosząc zarazem interesujące nowe przyczynki do biologji gołomianek. Znaleziono mianowicie ♂♂ obydwu wymienionych gatunków, których odrębność zdaje się wobec tego być udowodnioną. Warunki dokonanych połowów zaprzeczają ponadto rozpowszechnionemu poglądowi, że gołomianki są wyłącznie rybami głębinowemi, przyczem strefa ich występowania ma leżeć dopiero w głęb. 600 — 1150 m. Może to dotyczyć najwyżej C. baicalensis, wyróżniającego się między innemi nader znacznemi wymiarami oczu. Natomiast gołomianka Dybowskiego żyje, względnie pojawia się perjodycznie, również w warstwach powierzchniowych.  Dowodzi tego fakt złowienia licznych jej okazów w sieci zastawne, używane do połowu sieji bajkalskiej (Coregonus omul Pal. — najważniejsza pod względem gospodarczym ryba Bajkału). Głębokość zarzucania sieci tych nie przekraczała 6 m. Narybek gołomianki spotykano jeszcze bliżej powierzchni. O rozwoju, okresach tarła i odżywianiu się tych ryb brak jeszcze ścisłych danych.

 DOC. DR. ALFRED LITYŃSKI.

Linki:

http://rcin.org.pl/Content/3688/WA488_3311_P509_T1_z3_AHR.pdf

http://www.sbc.org.pl/dlibra/doccontent?id=26465

http://rcin.org.pl/Content/15109/WA488_3322_P509_T4_z3-4-AHR.pdf

http://www.sbc.katowice.pl/dlibra/docmetadata?id=28625&from=publication

http://www.sbc.katowice.pl/dlibra/docmetadata?id=33694&from=publication

2013/01/06 | Supplementum

Suplement XXXI

Reveche, Feliciano R. A preliminary study on the reproduction and feeding habits of Dermogenys viviparus Peters. Philippine Agriculturist 11: 181-190.

 

A PRELIMINARY STUDY ON THE REPRODUCTION AND FEEDING HABITS OF DERMOGENYS VIVIPARUS PETERS

By FELICIANO R.  REVECHE

 

INTRODUCTION

In the summer of 1921, Mr. D. Villadolid, of the Department of Entomology, College of Agriculture, while making preliminary study pn the feeding habits of the fish fauna of Molawin creek, had occasion to collect a few living specimens of Dermogenys viviparus Peters for some biological experimentation. In connection with this study, he found out that this species of fish is a voracious feeder on mosquito larvae. In June, 1922, Mr. W. D. Tiedeman, of the International Health Board of the Rockefeller Foundation, who is working in cooperation with the Philippine Health Service, arrived at Los Baños and made his headquarters at the College of Agriculture, to study malaria condition in Laguna Province and the possibilities of economic control. He interested in fish as a possible means of checking the rapid multiplication of mosquitoes. This fish was then mentioned to him by Prof. H. E. Woodworth, of the Department of Entomology, as possible material to work with. The present is a report on the feeding habits, method of reproduction, local distribution and life history of Dermogenys viviparus Peters. This work was begun in the latter part of July, 1922, and ended at the close of November of the same year. The work was done in the College of Agriculture, University of the Philippines.

 

GENERAL INVESTIGATION

 

1. DESCRIPTION OF DERMOGENYS VIVIPARUS  PETERS

Among the Tagalog people the name “Patlay” and “Kansusuit” are synonymous terms, and these are applied to either of the two fish, Dermogenys viviparus Peters or Zenarchopterus philippinus Peters. Dermogenys viviparus Peters, the subject of this paper, is smaller than the other. For the purpose of uniformity, it would be better to adopt the term “Patlay” to Zenarchopterus philippinus Peters and the term “Kansusuit” to Dermogenys viviparus Peters, for the simple reason that the people more commonly use “Kansusuit” for D. viviparus. The term “Patlay” seems to be commonly applied to a fish having long, slender body and capable of swimming very fast; on the other hand, the term “Kansusuit” seems to be applied to small fish with a body not well adapted to swim rapidly. The former is more characteristic of Zenarchopterus philippinus. Peters and the latter to Dermogenys viviparus Peters. Peters (1) described this fish as follows: “Tail fin convex; dorsal fin shorter than annal fin; its first ray inserted behind first annal ray; annal fin inserted after 9/16 of the total length; head semi-flattened; length of head equals 5/16  of the total length; apex of beak yellowish speckled with black, three lines extend from the neck toward dorsal fin, membrane between first and second annal ray, second and third dorsal parts basally spotted behind the operculum with black. Number of scales along longitudinal line 45, transverse 12 to 13, dorsal 10 to 11, annal 14 to 15. Total length 95 mm.”

‚Experiment Station Contribution No. 107. I Identified by Dr. A. W. C. T. Herre, of the Bureau of Science. Fowler and Bean, of the Academy of Natural Science of Philadelphia, identified some Philippine specimens which they found labeled Dermogenys viviparus Peters as Hyporhamphus  neglectus. It cannot be determined where these specimens originated. To check this however, a bottle of specimens was sent by Mr. W. D. Tiedeman. Field Director of the Rockefeller Foundation in the Philippines, under whom this work was undertaken.

Peters further states, „this species is in its whole body structure very similar to the preceding but considerably larger and one could perhaps consider both as one, but due to the rounded and not two lobed tail fin, as well as to the short dorsal fin, one distinguishes an easily recognizable subgenus of the remaining Hemirhamphus for which reason this name Dermatogenys (Dermogenys) suggested by von Kuhl and van Hasselt was adhered to.

„Dr. Jagor brought this last species from the island of Samar from the river Basey, as is shown in the foregoing specimen ‚with living young and developed eggs”.

Distinct external characteristics of both sexes. —

The female, as a rule, is much larger than the male. The average measurement which is taken from 175 specimens of adult females is 73.5 millimeters in length, and the average measurement of the male, taken from 95 adult specimens, is 52 millimeters in length.

The measurement is taken from the tip of the beak to the tip of the tail. All these specimens were caught in the Molawin creek, Los Baños, Laguna.

The caudal fin of the male is beautifully marked with black and pale orange. This marking at the tail is sometimes present in the female, but is not as clear as in the male. The soft rays of the dorsal fin of the male are colored black, and this marking is absent in the female. The ventral fin of the male is also colored pale orange and sometimes little black marks are mixed with it. In the case of the female, the ventral fin is whitish brown, the marks predominating at the soft rays on attaining old age. On the ventral side of the beak of both sexes is a thin fleshy protrusion which runs from the base of the beak to its tip. This protrusion is distinct reddish orange in male, and orange in the female. In the case of the female, there is a protuberance just anterior to the anus which is orange in color. This is absent in the male.

2. THE ALIMENTARY CANAL AND CONTESTS

.
a. Method of investigation.—

The stomach contents of the fish were determined by dissecting the stomach and making water mounts of its contents. Examination was made under a dissecting microscope (X24) or under a binocular microscope (X40).

b. Digestive system.—

The alimentary canal of the female fish is a simple tubular organ. It is almost pale white in color, and is situated ventrally to the two sacs of the ovary. It may be resolved into three parts. The most anterior part which is a short, small tube is supposed to be the rudimentary oesophagus, and next to it is a dilated and enlarged portion which may be termed the stomach which covers one-third of the length. The posterior part which makes about two-thirds of the length is termed the intestine. The length of whole digestive canal is approximately 34 millimeters. The width varies because the most anterior portion is a small, short tube and next to it portion is a small, short tube and next to it is a dilated part which is the stomach and is approximately 4 millimeters in width. The most posterior part which is the intestine is about 2 millimeters in width. On each ventro lateral side of the alimentary canal are two blood vessels running parallel and terminating; at the posterior portion, about two-thirds of the length. This description of the alimentary canal is taken from one specimen, 92 millimeters in length and 12.5 millimeters in depth.

c. Stomach contents.—

Extensive dissection of the alimentary canal of the fish was done with subsequent examination of the stomach contents. Among those things that were conspicuous in the stomach were mostly portions of body parts of insects and arachnids, such as the wings of insects, legs of spiders, heads and legs of ants, legs and abdomens of small locusts, and exuviae of some kinds immature insects.

3. OBSERVATION OF FEEDING HABITS

Observations of the feeding habits of this fish were made in Molawin creek and in confinement. The fish is provided with a long beak, the lower lip being very much longer than the upper. The fish, therefore, must necessarily be a surface feeder. It could hardly get food at the bottom of the water. If the food happened to be at the edge of a stone or anything that will hinder its progress, the beak is used. Large food is broken into pieces by the mouth before it is swallowed. Oftentimes the young fry are in schools of from twenty to thirty individuals with a few large ones.

They are usually found in a slow current of water or near the water edges in the creek or river. They are found abundantly in quiet, shady places of the creek. This is also true with the adult fish, but the latter is often found in more or less rapid currents in which they oftentimes stay and swim. Most of the time are found on the surface of the water, arranged one after another against the current. They seem to be waiting for their prey to come along with the current of the water. They are very sensitive to noise or disturbances in the water. They react to it positively thinking it possible to be a chance for prey, but are easily frightened at the sight of their enemies. Fighting was observed between individuals in a group over the possessions of a piece of food. If they happened to be of about equal size, they fought hard and strong. The used their beaks as a means of offense and defense.

At night they behave in a very different manner. Most of them are found along the water edges especially in small indentations and stagnant places, swimming around and actively looking for food. They are very active at night, swimming from place to place. This fish is positively phototropic. The writer had occasion to catch a large number of these fish during the night, by attracting them with a lantern into the net.

In pools where this fish was artificially reared, food was given once a day. This food consisted mainly of larvae of both anopheles and culex mosquitoes. Later dried shrimps and white ants or termites were given. The dried shrimps were cut into small pieces before they were given and as such they could be easily swallowed by the fish. Of all this food, the writer found that the fish prefered the anopheline larvae. This might possibly have been due to the fact that the anopheline larva places itself parallel to the surface of the water. It could he, therefore, readily seen by the fish which feeds on things floating on the water. It may be that in nature it prefers water insects as examination of the stomach contents would seem to indicate.

The following table shows how readily anopheles larvae are eaten by this fish when in confinement. It remains to be seen how this would be modified under natural conditions.

TABLE I. Showing the eflicicncy of Dermogenys viviparus items in eating mosquito larvae in an artificial container.

 

4. METHOD OF REPRODUCTION

Examination of reproductive organs. In the differentiation of the males from the females, the external anatomy was first studied, followed by the dissection for the internal organs. In this connection particular attention was paid to the number of fetuses and developed embryos inside the ovary sacs. The ovary of this fish is V-shaped in form, and is composed of two sacs. Oftentimes, one of these sacs is shorter than the other. Generally, the color of the ovary is silvery with black markings at the side of each sac. The ovary is located dorsally to the alimentary canal, the latter running straight between the two sacs. It extends from the cloaca to the level of the liver. The arrangement of the fetuses inside the ovary sacs can be seen from outside, due to the fact that the sac membrane is transparent. The young fetuses in the sacs overlap each other. The position of the fetuses in the sacs is not the same. Oftentimes the heads of the fetuses point toward the cloaca and at other times they point toward the blind portion of the ovary sacs. The most common number of fetuses is five in each sac. This number increases with the size and age of the fish. In the ovaries there are always found developed embryos and eggs. Measurements of the young fetuses, which supposedly are about to be delivered, were taken.  The average length is 18 millimeters.

Table II.¹ — Showing the relative length of the ovary sacs in relation to the total length of the fish with the number of fetuses and embryos found in the ovary sacs.

Specimen             Length of fish.                  Ovary sac            Length of                                          Number of fetuses and
number.                                                           Number.            Ovary sacs.                                     embryos in the ovary sacs.
.                           Millimeter                                                    Millimeter                                        Fetuses                        Embryos
1                               63                                          1                          18                                           4                                           7
.                                                                               2                          18                                            5                                          6

2                             120                                         1                         35                                          10                                          7

.                                                                              2                         35                                          11                                           4

3                              50                                          1                         10                                           —                                           7
.                                                                              2                         10                                           2                                            4

4                             85                                           1                          25                                          4                                             3
.                                                                              2                         20                                          5                                             2
5                            63                                            1                         20                                           3                                             6
.                                                                             2                         12                                           7                                             4

6                            60                                           1                          13                                           5                                              5
.                                                                              2                          13                                           4                                              6

7                            65                                           1                          15                                          —                                              3
.                                                                             2                          15                                          —                                              4

8                           98                                            1                          25                                          5                                               4
.                                                                              2                          25                                         5                                                6

9                           60                                            1                          18                                          3                                                2
.                                                                             2                          18                                          5                                                3

10                         54                                           1                           16                                          5                                                9
.                                                                             2                            16                                        4                                               10

11                       100                                           1                           30                                      11                                                  2
.                                                                            2                            30                                       5                                                  7

12                         75                                          1                             20                                       4                                                  7
.                                                                           2                             20                                      —                                                   6

 

 

¹ For lack of space only twelve specimens were noted in this table. It is shown in the above table that the length of the ovary sacs vary according to the length of the females. Generally, the larger or older females have more young fetuses and embryos in the ovary sacs while the smaller or the younger the females the less the number of fetuses. The fact that the young fetuses arc not found in some cases in the ovary sacs of the females may indicate that this fish has a resting period.

 

5. LIFE HISTORY

Couples of Dermogenys viviparus Peters were confined in separate compartments, fed with mosquito larvae or termites, and kept under close observations. As soon as eachfemale produced young, the latter were transferred to Lot B1, B2, B3, B4, B5, B6, B7 as shown in the succeeding table. Other couples selected from this stock were transferred
and confined in another compartment shown as C1, C2, C3, C4, C5, C6, C7, C8, C9, in the same table.

Table III. Showing intermix between parturition and life history of Dermogenys viviparus Peters under confinement.

 

It is worthy of note that a single female gave birth to 5 sets of 5 young each at intervals averaging about 8 days and that these young gave birth to their first group of 2 or 3 young at the average age of only 83+ days.

a. Notes on the stages in the development of the young embryo.¹

1. In the first stage of development, the young embryo is enveloped by a thin membrane (called the chorion, in mammals). The eyes are already developed. The tubular heart is already functioning. On the dorsal part of the embryo running from the most posterior part of the head are black dots which terminate at the anterior part of the dorsal fin. This stage is characterized by the presence of a large amount of yolk.

2. In the second stage, the same characteristic features are found as in the first stage, but differ only in that in the second stage the embryo proper is larger, while the yolk is much diminished in bulk and quantity.

3. The third stage is practically the same as the second stage, but the yolk is distinctly reduced in size and quantity, and the embryo is very much larger. There are black dots appearing very conspicuously in that part of the body mentioned above. The eyes are larger.

4. In the fourth stage, the membrane or chorion which envelopes the embryo seems to bulge out but the young embryo is still coiled in the ovary sacs of the mother. The yolk is greatly diminished in quantity by this time.

5. In the fifth stage, the young fetus appears to be complete in its organs of locomotion. The black dots appearing more prominently. On each side of „the young fetus there is a lateral line which begins from the sides of the pectoral fins and terminates at the caudal fin. At this stage of development, small protrusions are visible on the upper beak just anterior to the eyes one on each side. An experiment was was performed to find out whether the young fetuses would live when artificially taken out from the ovary sacs of the mother. The result was that they only lived for two or three days, and in most cases died after three days. Food was given but they would not eat.

b. Young.—

The young are born alive. They come out one by one through the cloaca. When outside of the mother’s body, they immediately swim to the surface of the water to get air. They look sluggish and inactive, but they can hardly be caught with the hand unaided. The average length of the newly born young is nineteen to twenty millimeters. At this stage, the beak is a little projection at the lower lip.  The orange and black markings are absent on both sexes and their distinct color is whitish gray. An attempt made to measure the growth of some of these young failed because they were lost after three days. However, they grew one or one and one-half millimeters in length a day.

c. Growth.—

As the young fish grows, its activity increases. The young easily penetrate the pools and water edges seeking food The female fish attains the mature stage when it is about fifty to sixty millimeters in length, and the male attains ‚maturity at about fifty-five millimeters. At this stage of development, they begin to mate. The markings at this stage become distinct on both sexes so that one can easily tell the males from the females.

¹ Notes:- It must be noted that beginning from the first stage the young embryo appears to be transparent to the unaided eyes but however, the most discernible organsare the organs of sight and functioning heart.

The female starts giving young at the age of 81 to 85 days. She gives two or three young at the first time. As the female ages, the number of young increases. This generalization is based upon the observation obtained from females reared in confinement. Commonly, an old female will give five young at each parturition, and the maximum number one has been noted to produce is ten.

The record of one female (female A,) shows that from the time she was placed in confinement up to the time she was placed in confinement up to the time she was accidentally killed a period of 75 days, she was able to produce 42 young. So far this work tends to show that the fish is able to live under artificial conditions and can reproduce a number of young if care is given.

6. HABITAT

a. Natural.——

The natural habitat of this fish is the ditch, creek, river or other small stream. In Balanac river near Magdalena, Laguna, this fish was observed and was found to inhabit places of slow current or stagnated places in the river.

b. Ability to live and reproduce under artificial conditions:

Dermogenys viviparus Peters lives and reproduces fairly well in pools which have free circulation of water, and has been found to thrive just as well in stagnant water. The size of the pool where this fish was reared is about four by five meters. It is divided into several lots. In lot 1, enclosed by a wire screen, twenty females and twelve males were introduced in August, 1922, and in November, 1922, the number of the fish in this lot altogether was 332. Most of the females that were introduced in this lot were 73 millimeters long and when they were counted again and examined, some of them had grown to 130 millimeters in length. The males did not exceed 67 millimeters in length. A single female fish under these conditions of confinement produced 15 offspring in the course of three months which, if there were no period of sexual inactivity, would mean 60 for the year. Bearing in mind that the rate of bearing offspring increases with age, this number will be considerably increased.

7. DISEASE

One diseased condition of Dermogenys viviparus Peters was encountered in the pools. The attacking organism (a fungus) belongs to the genus ACHLYA¹ which is a free living organism in the water. It grows anteriorly near the eyes of the fish at the beginning and finally affects the eyes. The fish becomes blind and dies afterward. It appears as a white filamentous growth at the head of the fish and is easily recognized. However, it is rarely found attacking this fish.

8. DISTRIBUTION IN LAGUNA PROVINCE

The fish is more or less evenly distributed through the province of Laguna. The fish may be found in the upper courses of most rivers and small streams in the province. The writer found it in abundance in Molawin creek of Los Baños, in ditches in Masiit in Calauan, in ditches in the town of Magdalena, and in ditches and creeks in San Juan, Loñgos. This fish does not seem to frequent the lower courses of the streams. In all the places visited by the writer the fish was not observed in places near the mouth of streams. In Molawin creek this fish is very scarce within about a kilometer of its mouth, but is plentiful towards the source. In Laguna de Bay and small lakes of San Pablo such as Bunot, Tikiw, Kalibato, and Sampaloe, the fish is not found.

 

¹ Statement from Prof. F. P. Prof. F. P. McWhorter of the Department of Plant Pathology, College of Agriculture. Experiment Station Contribution No. 108.

Association with other fish.—

In the creeks, this fish is seen associated with another very small fish which belongs to the genus Gobio. The latter fish stays mostly at the bottom of the water, and wherever Dermogenys viviparus Peters is present the former scenis to be present too. In a pool where this fish was confined, dalag (Ophiocephalus stratus) was introduced, to find out, whether the Dermogenys would be eaten by it. Some of the Dermogenys were found wounded, but none were eaten. This fish lives fairly well with top minows (Gambusia affinis) in pools. In a one-half barrel filled with water where both were confined in the insectary of the Department of Entomology, they have not attacked each other.

SUMMARY AND CONCLUSION

Dermogenys viviparus Peters is locally found in the province of Laguna in more or less shady places of old streams, ditches, creeks, and rivers. The fish is a highly beneficial fish because of its predacious habits on mosquito larvae. It is a surface feeder and feeds voraciously on anopheline larvae. A small “Kansusuit” (Dermogenys viviparus Peters) has eaten 78 anopheline larvae in 5 hours and 38 minutes. The development of the young embryo may be divided into five stages. The young are born alive. The small fish is generally more active than the large ones.

The female Dermogenys matures at the age of 81 to 85 days. She produces two or three young the first time, and as she grows older more young are given out at each parturition. The older female usually gives five young every eight days. This may vary at different seasons of the year and there may be a period or periods of sexual inactivity each year. The fish lives and reproduces fairly well under artificial conditions.

White ants or termites are the best food if it is is reared artificially. Dermogenys viviparus Peters has some possibilities as a so-callod “mosquitofish”. It is a surface feeder by nature and, in confinement, will eat anopheles mosquito larvae readily. It has been known to maintain itself in places needed and other voracious fish are present. In spite of all this, it has not been demonstrated as yet to be of economic importance in mosquito control although it may be under some peculiar conditions. The fact that the fish is so widely distributed and yet is not found in any one place in sufficient numbers to control breeding, shows that there must be many natural enemies to be overcome. It is true that the removal of grass and weeds from the edges of streams may help by making food more easily available. However, in a section of Molawin creek which is rocky and contains no weeds, we found anopheles breeding in spite of the presence of the fish. Further work is necessary to demonstrate the practical possibilities of the use of this fish in mosquito control.

ACKNOWLEDGMENT

The author is greatly indebted to Mr. W. D. Tiedeman for his valuable help in the preparation of this paper,  also to Dr. A. W. C. T. Herre of the Bureau of Science and Dean C. F. Baker of the College of Agriculture.

The ilustrations were drawn by Mr. Aniano Estores.

BIBLIOGRAPHY

PETERS, Monatsberichte d. Akadeime d. Wissenschaften zu Berlin. Page 132, 1865.

ILLUSTRATIONS

Plate I A. Stages in the development of the young embryo.
1. First stage . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .3 mm.. . . . X-S
2. Second stage . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .. 3.5 mm… . X-%

3. Third stage . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ..~7 mm.. . . . X-S

4. Fourth stage . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .12 mm.. . .X-8

5. Fifth stage . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .18 mm.. . . X-3

B. Dorsal view of the head of a newly born Dermogenys viviparus Peters . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . X-15

C. Lateral view of a newly born Dermogenys  viviparus Peters . . . . . . X-3

D. Ovary sacs showing the arrangement of the young fish and matured eggs inside . . . . . . . . . . . . . _ . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . X-4

E. Ovary sacs showing the young fish inside, nearly ready to be delivered . . . . . . . . X-4

F. Ventral view of the entire alimentary canal and its relation to the ovary sacs of the female Dermogenys viviparus Peters. . .. X-2

Plate II.

1. Lateral view of the male.

2. Lateral view of the female.

Plate III. D. viviparus Peters, showing the arrangement of scales and fins.

PLATE 1

LINKS:

http://www.biodiversitylibrary.org/item/109287#page/144/mode/1up

http://archive.org/stream/monatsberichted13berlgoog#page/n283/mode/2up

http://www.mypalhs.com/forums/showthread.php?88231-Fish-Available-Locally/page22

http://pets.webshots.com/photo/2602612170049495152LHRjBN

.
http://books.google.pl/booksid=F9irAAAAIAAJ&pg=PA45&dq=viviparus+++peters&hl=
pl&sa=X&ei=u0u6UM_2HI7YsgbPsYHQDg&ved=0CDAQ6AEwAA#v=onepage&q=
viviparus%20%20%20peters&f=false

 

2012/12/01 | Supplementum

Suplement XXX

Kosmos, 1887, R. 1, s. 286-287
I. Rozprawy naukowe
E. Janeta. Dr. Prof. Wiadomości zoologiczne

Tęczownik

Tygodnik niemiecki Das Ausland (1876, 297) podaje z pisma P. Carbonniera, przedstawionego paryskiej akademii umiejętności (Comptes rendues z 6go grudnia 1875) następującą wiadomość o tej zajmującej rybce.

W r. 1873 wysłano z Kalkuty do Paryża przesyłkę żywych ryb, między niemi także tęczownika (rainbowfish), odznaczającego się pięknem ubarwieniem i długą nitkowatą szczecią zastępującą jak u niego tak u powinowatych gatunków płetwę brzuchową. Rybka ta tylko 1 ½ cala długa żyje w stawach i rowach w okolicy nadgangesowej.

Uwagi godną własnością tej rybki jest budowanie gniazdka dla ikry i młodych. Gdy się zbliża czas tarła, przybywa samczyk (mleczak), rozpościera piękne płetwy swoje i krąży naokoło samicy  (ikrzaka), przedstawiając się jej w przepysznem ubarwieniu swojem. Poczem samiec zaczyna budowę gniazda. Wynosi on w gębie na powierzchnią wody trochę zielenicy (Conferva). Aby takowa nie tonęła znowu, lecz pozostała na powierzchni wody, tęczownik wypuszcza z siebie bąbelkami powietrze, które usadowiwszy się pod rośliną, podtrzymuje takową. Tę robotę powtarza tęczownik kilka razy i tworzy tym sposobem pierwszego dnia  małą wysepkę mającą 3 cale średnicy. Bąbelki powietrza spływają zwolna w jeden bąbel. Następnego dnia tęczownik powietrze wydycha pod środkiem owej wysepki zielenicowej, która skutkiem tego podnosi się ponad powierzchnię wody, tworząc jakoby kopułę. Około niej urządza teraz samczyk z zielenicy poziomo położone koło do ¾ cala szerokie, tak że cała ta budowa przybiera postać maleńkiego miękkiego kapelusika z okrągłą główką i szerokim brzegiem, wzniesionego nad powierzchnię wody o 5 do 6 centym. (22.5 do 27 linij). Przyciskaniem gębą i piersiami ryba gładzi wewnętrzne ściany, usuwając wystające części zielenicy lub ugniatając je. Teraz dopiero przybywa samica, trze się, wydaje ikrę i oddala się, nie wracając więcej, tak że piecza o płód zupełnie zostawioną jest samczykowi. Zbiera on też gębą ikrę poprzyczepianą do zielenicy,  zanosi do gniazdka i tam  porządnie układa, aby leżała w jednej płaszczyźnie, usuwa się z gniazdka, ściąga otwór, okrąża potem całą budowę i puszcza pod nię tu i owdzie bąbelek powietrza, jeżeli jest gdzie uszkodzona. Po upływie 70 godzin podnosi samczyk gniazdo do góry, bąbelki powietrza pękają a budowa opada, przykrywając wykluwające się młode. Aby się takowe nie rozpraszały, urządza on z brzegu owego roślinnego pokrowca nowe ogrodzenie; od czasu do czasu zbiera młode i zanosi je w pyszczku do środka gniazdka. Lecz coraz częściej powtarzająca się ucieczka młodych przekonuje go, że czas pieczy jego na schyłku. Trwa ona od czasu zburzenia gniazda 8 do 10 dni.

Spostrzeżenia te robiono w Paryżu w małem akwaryum, obejmującem 12 litrów (11.5 kwarty). Woda miała zawsze 23 do 25° R. ciepłoty. Jedna parka tych rybek w lecie 1875 roku trzy razy się tarła, wydawszy każdy raz najmniej 150 jajek.

*

*                                                    *

Biesiada Literacka 1877 t. 3 nr 69 s. 266.
Wydawca: Unger Gracyan
Właściciel praw: PAN Biblioteka Kórnicka

Z KSIĘGI ŚWIATA.

Dziworyba

Mała rybka zwana tęczówką indyjską, wykryta obecnie przez Carbonniera, przyrodnika francuzkiego, w stawach i kanałach krajów skrapianych przez rzekę Ganges, przedstawia ustrój i obyczaje ciekawe.

Długość jej przechodzi zaledwie półtora cala polskiego — ubarwioną jest prześlicznie, a długie włókienko mięsne zastępuje w jej budowie płetwy brzuchowe.

Tęczówka podobnie jak ptaszę buduje sobie gniazdko.

Gdy czas niesienia jajek zbliży się, samiec zaczyna urządzać dla nich kolebkę w topieli wodnej. W tym celu zbiera źdźbła roślinne i nieco mchu i porzuca to na powierzchnię wody. Z powodu gęstości gatunkowej tych roślinek, opadłyby one wkrótce na dno — od czego jednak spryt budowniczego? Podsuwa się on pod nie, chłonie powietrze i wyrzuca jego bańki, które tem samem nie pozwalają im obniżyć się w topiel. Powtarza tę czynność ciągle i wytwarza z nich w końcu wyspę pływającą, której średnica dochodzi półczwarta cala polskiego. Nazajutrz samiec gromadzi podobny zapas powietrza i z roślinek tych formuje w ten sposób rodzaj kopuły, unoszącej się na wodzie.

Po ukończeniu budowy zewnętrznej gniazdka, architekt stara się zabezpieczyć je od rozbicia. W tym celu z tychże materyałów tworzy naokoło kopuły obręcz horyzontalną, co nadaje całości postać kapelusza nieco pogiętego z szerokiem rondem.

Pozostaje mu tylko wykończyć gniazdko wewnątrz — a więc wciska się w nie pyszczkiem i piersią prasuje, gładzi pilśń owego kapelusza, poczem wprowadza doń małżonkę.

Po zniesieniu jajek samica porzuca dach małżeński na zawsze, pozostawiając samcowi cały trud macierzyński, któremu zresztą poświęca się ochoczo czuły ten ojciec. Zbiera on jajka za pomocą pyszczka i pomieszcza je w gniazdku, ustawiając w porządku, poczem zwęża otwór wejściowy.

Po upływie siedmdziesięciu godzin, samiec przebija kopułę gniazdka, która opada wraz z zarodkami młodych na dno wody. Nie dość na tem, inteligentna ta rybka osłania w ten sposób gniazdko, że potomstwo nigdy zeń przed czasem wypaść nie może. Dziesiątego dnia od opuszczenia się tego pomieszkania w wodę, młode rybki zwinne i żwawe wydostają się na wolność, a przez ten cały czas samiec czuwa nad niemi troskliwie.

Linki:

http://www.sbc.katowice.pl/publication/16459

http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/plain-content?id=111289

http://archive.org/stream/annalsmagazineof4171876lond#page/172/mode/2up

http://archive.org/stream/annualrecordofsc1876bair#page/320/mode/2up

2012/11/26 | Supplementum

Suplement XXIX

Proceedings of the Zoological Society, 1960, 13, 29-38.

On the life history of Colisa lalius (Ham.). By Late H.  K.

 Mookerjee and S.  R.  Mazumder*, Department of Zoology,

 University of Calcutta, (with twenty-three text-figures)

(Ms. received August 17, 1957. Read May 5, 1960.)

* Now Superintendent of Fisheries, Government of West Bengal.

AUTHOR’S ABSTRACT

The paper deals with bionomics, nest-building habit, sexual dimorphism, jealousy between two ripe females, breeding, development, food and rearing of Colisa lalius. The duration of spawning, period of hatching and the time required for the formation of different organs have been recorded. The developing eggs have been critically observed.

INTRODUCTION

Colisa lalius (Ham.) belongs to the group of labyrinthine fish and is commonly called dwarf gourami (Innes, 1907). In Bengal, it is named differently in different localities, such as ‚Lai Kholisa’ at Goulpara (Day, 1878) and ‚Tabaicha’ in the district of Noakhali.

It finds favour with the aquarists and is also considered as an edible fish. It is found in plenty in East Bengal (now Eastern Pakistan) and not to that extent in West Bengal. This fish is well known for its larvaecidal habits. On account of its diverse utility, its culture deserves to be augmented.

For its successful culture, a knowledge of its life history, breeding andrearing is necessary, but only some scanty descriptions of the morphology and the breeding habits of this fish are known (Carbounier, 1876; Day, 1878;  Innes, 1907 and 1935; Jones, 1946).

MATERIAL AND METHOD

Details of laboratory and field studies undertaken by the authors on the life history of Colisa lalius (Ham.) during the year 1942-43 are given in this paper.

The collection of eggs, fry and adolescent fishes was also made under natural conditions so as to correlate the rate of growth in nature with that under laboratory conditions.

Different stages were preserved at an interval of five to thirty minutes according to the needs for study. Embryonic and early larval stages were fixed in the Smith’s fixative and finally preserved in 4% formaldehyde. The post-larval and adult stages were kept in 4% formaldehyde.

OBSERVATIONS

General Biology:

Colisa lalius belongs to the family Osphronemidae. It inhabits the fresh water ponds, ditches, paddy fields, rivers, etc. of East Pakistan and West Bengal. It is a hardy fish and possesses accessory air-breathing organs.

It is a surface as well as bottom feeder. It is seen frequently to come to the surface of water  to inhale air and it dies if prevented from doing it. It is rather timid (Innes, 1907).

The male is vertically banded  with scarlet and light blue. The dorsal and caudal fins are barred with scarlet dots. The anal fin has a dark band along its base and red outer edge.

It has been found by experiment that the fish thrives in the aquarium.

Breeding colouration:

During the breeding season  the scarlet colour and bluish tinge in the male become  intensified, while in the female the dark lateral band on the body becomes prominent. The colouration develops before spawning, but gradually loses its intensity afterwards.

Breeding season:

Mallen and Lanier as quoted by Jones (1946) say that it breeds several times during the summer at a temperature of 75°F. In Bengal this fish was observed to breed in natural conditions though much has been recorded regarding its breeding habits in aquaria.

This is a bubble-nest builder. Innes as quoted by Jones (1946) attributed to it the merit of building a bubble-nest with bits of plants. This fish was observed to build up nests of bubbles in paddy fields and in seasonal tanks, but never in stagnant perennial tanks. During breeding season after or during rains they are found to migrate to paddy fields or other seasonal waters from the stagnant perennial waters. They migrate by water courses and not by land route. Both the male and the female build nests of bubbles to which are added bits of Hydrilla, Ceratophyllum or Spirogyra sp. When the construction of the nest is complete, the female goes just below the nest and the male starts sexual sports with the female in various ways culminating in spawning. The eggs float on the surface of water and the female transfers those eggs which have got outside the boundary of the nest into it. The sexual sport is repeated a number of times till all the eggs are laid. Then the male and the female are seen to guard the eggs. The temperature and the pH of water at the time of spawning were 82°F and 7.7 respectively.

Breeding under Laboratory condition:

The spawning behaviour in the aquarium was observed to be almost similar to that under natural condition. The observation on breeding habits was also confirmed by breeding in the laboratory.

Duration of spawning:

The duration of spawning was determined by direct and indirect methods. The direct method is to note the period from the time of first extrusion of the ova and its fertilization to the time of its last extrusion and impregnation during a spawning operation. Indirect method is to measure the time from the moment of earliest hatching to that of last hatching of whole lot of eggs extruded during a particular spawning. During the experiment the spawning party being hardly disturbed, the duration of spawning was found to be from two to two and a half hours. Under disturbed condition the spawning operation stops temporarily and if repeatedly disturbed, it stops altogether.

Jealousy between two ripe females:

When a mature female was introduced in the aquarium in which a male and a female of C. lalius had been engaged in spawning activities, the process was found to be delayed. The spawning female tried to drive out the rival female to deprive the latter of the chance of mating with the male partner of the spawning party.

Description of imptegnated eggs:

The eggs are small, almost circular, non-adhesive and lighter than water. They float on the surface and remain more or less collected within the nest. They are almost invisible. On extrusion, they are invested by a single layer of capsule or zona radiata. There is a clear space called perivitelline space.

Development:

The earliest stage of egg was collected about 5 minutes after the egg-laying and fertilization. It is highly laden with yolk and more or less spherical in shape measuring on an average 0.7 mm in diameter. The early embryonic development follows the same processes as have been observed in Wallago attu (Bloch & Schneider), the only difference being the presence of a mass of oil globules at the distal end of vegetal pole enclosed by a thin layer of protoplasm (Mazumdar, 1957). A number of oil globules persist until the larva hatches out. In the 60 minutes old egg, the protoplasm has aggregated to form a cap-like structure on the yolk mass known as blastodisc, and the swelling at this stage is known as blastodisc, and the swelling at this stage is  is perhaps at its maximum, and the size of the egg as a whole is 0.79 mm (Text-fig. 1).

Cleavage:

At the seventy minute stage, the first cleavage commences. The first cleavage is indicated by a slight dipping in the middle of the blastodisc at the animal pole. Four minutes later the blastodisc is divided, but not separated from each  other (Text-fig. 2) and the two blastomeres are formed. Within two hours’ time five cleavages take place resulting in the formation of a thirty-two celled stage up to which the cleavage can be followed easily. The second division is meridional and perpendicular to the first and the third parallel to the first. The fourth division is parallel to the second (Text-figs. 3-5).

Yolk  invasion:

On further divisions the loose cells at the basal region spread out in thin layers with a very faint and indistinct margin over the yolk. Fifteen minutes later the cells form a regular blastoderm layer extending over one-eighth of the circumference of the yolk with a very faint indistinct margin and within about six hours the blastoderm invades the yolk completely leaving a space representing the position of the blastopore. During the process of yolk invasion signs of the commencement of the formation of embryonic ridge or neurocord are observed (Text-figs. 7-10).

Embryo formation  and hatching:

By the eighth hour the multilayered ridge is fully formed along the anteroposterior axis. The head of the embryo appears arrow-shaped with two lateral projections attached to the neurocord anteriorly. Behind this region the hind brain is formed and the mesoblastic somites are visible. Later, the heart is formed and the mesoblastic somites increase to twelve in number. The optic rudiments on each side arise as solid epidermal outgrowths. The heart becomes tubular and pulsation commences. Kuffer’s vesicle appears anterior to the tip of the tail. A groove appears in the region of the hind brain and the blastopore closes. The groove extends backward and forward and the brain is distinguished into fore, mid and hind regions. At first, some pigments make their appearance on the yolk and nape and with age these become dense. Some pigments aggregate on the head and the tail. The epiblastic involution for the formation of the optic cup is visible as also a thin membranous finfold which gradually broadens. The otocysts are formed of the thickened area on the hind brain. The tail becomes free from the yolk mass. The rate of heart beat now is 160 per minute and the muscle segments double in number. The notochord appears vacuolated. All the embryonic developmental processes take place within twenty one hours of fertilisation (Text-figs. 11-12). At this stage the embryo hatches out,  the hatching temperature being recorded at 85° to 86°F and the pH-value during these processes 7.7.

Newly hatched larva:

On emergence, the larva measures 1.5 mm in length (Text-fig. 13) and comes to rest on the water surface upside down. The head and trunk still remain attached to the yolk-mass. The median fin-fold extends ventrally to posterior margin of the yolk-sac. The mouth is not open. Epiblastic involutuon of the optic outgrowth deepens to form lens and the border of the otocysts becomes thickened. The tail is bent towards ventral side and symmetrical in form. The vent lies behind the yolk-sac.

Six hours old larva: The lower lip is formed. The pectoral fin-buds appear. Pigments appear on the inner border of eyes and along the ventrolateral region of the body. Lens has taken the globular form. The tail is straightened.

Eight hours old larva: The nerve ganglia and neural arches are under formation. Segmentation of vertebral column commences. The larva measures 2 mm in length (Text-fig. 14).

Twenty eight hours old larva: The eyes have gradually become horse-shoe-shaped and the pupils, black. Yolk-mass is greatly reduced. Chromatophores are arranged longitudinally on either side of the notochord. The larva measures 2.56 mm in length (Text-fig. 15).

Forty five hours old larva: The mouth opens and the larva feeds on protozoans. The anterior margin of the upper lip becomes trunketed, but it is protruded in the middle. The narial aperture lies in front of each eye. The pectoral fins elongate. The larva increases to 2.63 mm in length (Text-fig. 16).

Four days old larva: Gape of the mouth increases. The air-bladder is visible and globular.

Five days old larva: Neural and haemal spines are under formation. Yolk is fully absorbed. Heart is divided into auricle and ventricle. The larva is capable of active swimming and starts feeding. The larva increases to 2.66 mm in length (Text-fig. 17).

Seven days old post larva: The dorsal profile is convex. There are pigment dots on the snout. The body is transparent. Chromatophores are visible on the margin of the lower and upper lips. Body is greenish from above. The length of the larva is 3 mm (Text-fig. 18).

Nine days old post larva: The ventral profile is concave. Abdomen is reduced in girth and white. Stomach hangs down. The larva measures 4.45 mm. in length.

Eleven days old post larva: The tail is asymmetrical. Hypurals and kidneys are formed. Small and large pigment dots are formed on the body and the head. Colour along the dorsal is greenish while on the abdomen, yellow. The caudal fin shows the usual number of fifteen rays. The mouth is deflected above. The larva increases to 5.5 mm (Text-fig. 19).

TEXT-FIGURE 1. Lateral Egg, collected 60 min. after extrusion, 2. Egg, 1 hr. 14 min. after fertilisation, 3. Egg, about 1 hr. 24 min. after fertilisation, 4. Egg, about 1 hr. 31 min. after fertilisation, 5. Egg. about 1 hr. 46 min. after fertilisation, 6. Egg, about 2 hrs. after fertilisation, 7. Egg, about 4 hrs. after fertilisation, 8. Egg, about 4 hrs. 15 min. after fertilisation, 9. Egg, about 4 hrs. 45 min. after fertilization, 10. Egg, about 6 hrs. after fertilization, 11. Egg, about 9 hrs. 30 min. after fertilization, 12. Egg, about 12 hrs. after fertilization, 13. Larva after hatching, 14. Larva 8 hrs. after hatching, 15. Larva, 28 hrs. after hatching, 16. Larva, 48 hrs. after hatching, 17. Larva, 6 days after hatching, 18. Post larva, 7 days old, 19. Post larva, 11 days old, 20. Post larva, 14 days old,

Thirteen days old post larva: The vertebral column becomes segmented in 24 pieces excepting the urostyle. Pelvic fin buds appear. The larva has turned opaque. Blood circulation is established in the caudal region. Colour of the blood is golden. On the next day blood gets a reddish tinge. The larva attains a length of 6.4 mm (Text-fig. 20).

Fifteen days old post larva: Dorsal fin-fold is greatly absorbed and only a vestige is continuous with the caudal fin. Ventral fin fold is continuous with the caudal.  The dorsal and the anal fins show 17 and 19 rays including spines respectively. Gill area gives out red colour.

Twenty days old post larva: The opercular bones are clearly differentiated. The pelvic fin shows the usual number of one ray. The pectoral fin shows six rays. The rays including spines on the dorsal fin are 23 (15/8). The length of the larva increases to 12 mm (Text-fig. 21).

Thirty days old post larva: It measures 19 mm. Scales are in formation. Pelvic fins have elongated. There are twelve vertical bands found along the lower half of the body. The anal fin shows 30 (17/13) rays including spines.

TEXT-FIGURE. 21. Post larva, 20 days old, 22. Post larva, 30 days old, 23. Post larva, 39 days old,

Abbreviations
For Text-figures 1 to 23

A.— Anal fin; C.— Caudal fin; D.— Dorsal fin; E.— Eye; P.— Pelvic fin; H.— Head; a.b.— Air bladder; a.p.— Animal pole; b.d.— Blastoderm; bl.— Blastodisc; b.m.— Blastomere; b.p.— Blastopore; e.r.— Embryonic  ridge; K.— Kupfer’s vescicle; l.— Lens; m.— Mouth; m.f.— Median fin-fold; o.— Operculum; o.g.— Oil globule; o.l.— Otocyst; p.b.— Pectoral bud; p.s.— Pervitelline space; v.b,— Vertical band; v.m.— Vitelline membrane; v.p.— Vegetal pole; y.p.— Yolk Plug; y.s.— Yolk-sac.

Thirtynine days old post larva: It becomes 20 mm in length. Vertical bands become very prominent. There lies a black spot on the caudal peduncle. Dorsal side is greenish, abdomen and beyond is scarlet-white. Head is yellowish brown and marked with black pigments (Text-fig. 23).

Forty one days old post larva: It is 22 mm long. The scales are fully formed. All the fins show their usual number of fin rays and spines. The post larva attains the size of a young adult.

Rearing:

Rearing in the laboratory was started as soon as the eggs hatched out and several factors, such as enemies, oxygen supply, light, food etc. were taken into account. The larvae were collected with a flat moderately large petri dish and distributed  to a number of glass aquaria with the pH of water at 7.8. The enemies, such as the larvae and pupae of dragon and damsel flies were removed. The larvae needed oxygen and a requisite area of space at the surface of water. This necessity of space was experienced in rearing the larvae of A. testudineus.  (Mookerjee and Mazumdar, 1946). Necessary steps were taken to avoid congestion and pollution of water by aerating water with motor tube (Mookerjee, 1940) and with plants. Four larvae below 3 mm in length could be harmlessly accommodated in a square inch and the number could be doubled by oxygenation with motor tube. As for the fry of 3 mm to 20 mm in length, 3 to 6 square inches for each and from 20 to 40 mm, 11 sq. ft. for each were found to be sufficient. In all these cases, depth of water was 10 inches. For the young and the adult during experiment a space 41 cubic feet for each was allowed.

The aquaria with plant were found to keep the water clean and provide extra oxygen. In the case of laboratory rearing, Hydrilla verticiliala, Vallisneria spiralis and Myriophyllum sp. were found suitable.

Aquaria practically got 6 to 8 hours direct sun which proved to be of some help for the growth of some plants that ultimately aided the fish in oxygenation. Light was also found to encourage the growth of some unicellular and multicellular algae that form the food for fishes. Algae in its turn also helped the growth of some crustaceans, such as Daphnia, Cyclops etc. and the protozoa, on which the fishes are dependent. Light also prevented the growth of disease producing bacteria and fungi.

The mouth of the larvae having opened they were fed with protozoa, such as Paramoecium, Coleps, Chaenia and other cilliates and flagellates from the culture. Gradually they learnt to take unicellular and multicellular algae from the fourth or the fifth day, but preferred protozoa. The small crustaceans, such as Daphnia and Cyclops were introduced on the seventh day of hatching, but they could not be ingested before the 11th day. From the 20th day they commenced to take small mosquito larvae and gradually took to crustacean and insect diets. Then the fry were fed with different artificial food, such as gram flour, coarse flour and with natural animal food, such as D. pulex, D. longispina, Cyclops leuckarti, Ceriodaphnia rigaordi, Cypris, Rotifers, etc. and and vegetable food, such as Closterium, Oscillaloria, Cosmarium, etc. for three months during which they attained 40 mm in length. Thereafter some were planted in ponds and others were reared in the laboratory with artificial and natural food.

It was observed that regulation of food is necessary. The excess of food forms congestion and produces troubles for the fish from lack of oxygen. The artificial food in excess caused polution of water resulting in the growth of bacteria and diseases. In order to avoid such polution of water the residual foods were removed by siphon (Mookerjee, 1942) and the foods were regulated. The changing of water during larval period was done by a rubber tubing and care was taken against the escape of the larvae and any mechanical injury to them.

 Food:

Food of fry: To determine the nature of the food of fry recourse was taken  to direct method of dissecting the fry and examining their gut contents. Eighty specimens were examined from 2.8 mm to 20 mm in length. The examination showed that the fry from 2.8 mm took fresh water cilliates and flagellates.

Fry bigger than 5.5 mm began to take small crustaceans, such as Daphnia, Cyclops, etc. and unicellular algae. Fry from 12 mm stage onwards took small mosquito larvae, worms etc. Food of fry under natural condition, thus determined, comprises both plant and animal organisms such as, Scenedesmus, Ulothrix, Cosmarium, Closterium, Diatoms, Paramoecium, Chaenia, Euglena, Rotifers, Cyclops, Cypris, and Mosquito larvae and also take the vegetable diets such as Closterium, Cosmarium, Oscillatoria, Scenedesmus and Chlorella vulgaris. They were also fed with certain artificial food stuffs, such as coarse flour, powdered meat, powdered blood, gram flour, dried and powdered shrimps made into tablets with egg albumen.

Food of adult fish: The natural food for the adult was determined by the microscopical examination of the gut contents of 100 specimens. The fishes were collected from different localities, such as paddy fields, ponds and markets. The examination of the gut contents revealed the presence of certain animal diets, such as Paramoecium, Stylonichia, Colpoda, Euglena, Rotifers, Nematodes and some eggs, Daphnia, Cyclops, Cypris and Mosquito larvae and its eggs and certain aquatic vegetable diets such as Oscillatoria, Closterium, Ulothrix, Chlorella, Diatoms and some other aquatic vegetations. This fish had liking for small mosquito larvae and crustacean food but of these were preferred.

ACKNOWLEDGEMENT

The authors are indebted to the University of Calcutta for affording necessary facilities for conducting this work.

REFERENCES

CARBOUNIER, M. 1876. Nidification du poisson arc-enciel (Colisa vulgaris) Ann. Mag. Nat. Hist., 17: 172—174.

DAY, F. 1878. Fishes of India. Text Supplement, London 375.

INNES, WM. T. 1907. Gold Fish Varieties and Tropical Aquarium Fishes. 90—91.

INNES, WM. T. 1935. Exotic Aquarium Fishes, Philadelphia.

JONES, S. 1946. Breeding and Development and Development of Indian Fresh Water and Brackish Water Fishes. J. Bomb. Nat. Hist. Soc., 19: 458.

MAZUMDAR, S. R. 1957. On the spawning habits and early development of Wallogonia attu. Proc. Zool. Soc., 10: 99—105.

MOOKERJEE, H. K. 1942. Easy Method of Cleaning Aquarium or Ponds. Indian Fanning, 12: 641—642.

MOOKERJEE, H. K. 1940. A Cheap Method of Oxygenation in Fish Culture. Ind. J. Vet. Sc. and Ani. Hus., 10: 289—90.

MOOKERJEE, H. K., AND MAZUMDAR, S. R. 1946. On the Life History, Breeding and Rearing of Anabas testudineus (Bloch) J. Department of Science, Cal. Uni., 2: 101—140.