Irvineia voltae

Trewavas, 1943

Order: Siluriformes
Family: Schilbeidae (Schilbid catfishes)

Environment: Freshwater; demersal

Climate / Range: Tropical; 6°N – 5°N

Type locality: Above the Senchi Rapids, River Volta, Ghana (formerly Gold Coast) Syntypes (3): BMNH 1944.2.9.19–21 (3).

Distribution: Africa, lower Volta River basin.

__________________

LITERATURE

Trewavas, E. 1943. New schilbeid fishes from the Gold Coast, with a synopsis of the African genera. Proceedings of the Zoological Society of London 113(3): 164-171.

-165-

Irvineia,  gen. nov.

As Eutropius (q. v.), but with the pelvic fins 9-rayed, and with a caecal appendage of the swim-bladder extending into the tail to above the end of the anal fin. In addition the caudal vertebrae exceed in number the known range for Eutropius, and the numbers of pectoral fin-rays and of branchiostegals are usually higher than in any Eutropius.

The vertebrae (counted in two specimens) number 44 or 45 caudal and about 15 precaudal, counting the complex vertebra as numbers 2 to 4.

The branchiostegal rays have been counted in six specimens, in five of these on both sides; thus eleven series have the count is 11, in the other three 10. No species of Entropius is known to have more than 10.

The pectoral rays have been counted in 15 fins belonging to eight specimens. Twelve fins give a count of 13 branched rays, two give 12 and one gives 14. I have not found as many as 13 in any Entropius, and 12 occur only in two of the nine species tested (commonly in E. congensis, exceptionally in E. mentolis).

The last dorsal lay is divided to its base and both parts may be divided distally, whereas in Entropius this ray is usually simple or only distally divided.

IRVINEIA VOLTAE, sp. n. (Text-fig. 1.)

Greatest depth of body (at origin of anal fin) 5 to 5.2 times in the length, length of head (to end of operculum) 4.6 to 5.1. Eye lateral, 4 to 4.3 times in the length of head, 1.5 to 1.6 times in length of snout. Interocular width 2.2 to 2.7 times in length of head, 1.2 to 1.25 times in width of mouth. Lower jaw slightly projecting, its length 1.3 to 1.45 times in length of head. A continuous band of teeth on the vomer and palate, broader than that on the premaxillary. Gill-rakers on anterior arch 7 or 8+15 to 17. Maxillary barbel 1/2 length of head, extending a little beyond orbit; nasal and posterior mandibular subequal, 1/7 to 1/5  length of head; anterior mandibular absent or very short (absent in one specimen, 3 1/2 mm. in the second, absent on the right, 2 1/2 mm. on on the left side in the third). Dorsal I 6 (as well as a rudimentary spine), the last ray cleft to its base; spine feebly serrate, about 1/4 length of head *. Anal 62 to 69, the first 4 or 5 simple. Pectoral I 12-14, just reaching pelvic. Pelvics attached behind dorsal, extending to origin of anal, each of 1 simple and 8 forked rays. Caudal forked, apparently with pointed lobes. Length of caudal peduncle 1 2/3 to 1 3/4 times its least depth. Occipital spine about 0.3 times the lateral length of head, a little less than 2/5 of the mid-dorsal length of head before it, separated by a gap from the median dorsal elements supporting the front of the dorsal fin.

Colour silvery, darker above. Anal and pelvic fins clear; other fins dusky. The types are three specimens, 157 to 178 mm. in standard length, caught (together with Eutropius micropogon), in a cast-net, above the Senchi Rapids, River Volta, Gold Coast. The fishermen demonstrated the difference between the two species by showing Dr. Irvine the produced air-bladder.

In addition to the types there are six smaller specimens, 132 to 155 mm. in standard length, from the Volta estuary. These are in a poor state of preservation, but in some of them counts have been made which are used in defining the genus and species. The lowest and fin count of 62 comes  from one of these. The anterior mandibular barbel is present in all these specimens and is 2 to 4 mm. long.

The size of the mouth, measured by the length of the lower jaw, is greater than in any Entropius I have examined.

The Swim-bladder. -The anterior, normal part of the bladder is of the type usual in Eutropius, a large, free, heart-shaped bag, in contact with the skin laterally in an area seen externally as a dusky patch. Inside, this is
____________________
* In the one specimen in which it has not been broken off short.

-166-

 Irvineia voltae

>>Text-figure 1.  Irvineia voltae, one of the types. This drawing shows the proportions of the fish and the position of the caecum of the swim-bladder. The main, normal part of the swim-bladder has not been exposed. Liver and gut were removed by the collector; only the posterior end of the intestine is shown in position. The urinary bladder, wrapped in mesentery, is shown behind it, but the kidney is not shown. The swim-bladder is, of course, outside the abdominal cavity, but the pritoneum is not drawn.<<

-167-

of the usual type, partially divided into anterior and posterior chambers by a pillar-like fibrous transverse septum, immediately in front of which is the opening of the pneumatic duct. The posterior chamber is, as usual, divided into two by a membranous longitudinal septum which ends just in front of the narrow communication with the posterior caecum. Other internal ridges are confined to a few low folds of the ventral wall of the posterior chamber. The posterior caecum opens by a narrow neck out of the hind end of the main bladder and extends to the end of the abdomen, where it is more or less constricted, and then expands again to the caudal part,  which extends to the end of the of the abdomen, where it is more or less constricted, and then expands again to the caudal part, which extends to the end of the anal fin, always on the right side of the basalia of the anal fin, between the bones and the thin muscle-layer. In the specimens at hand the bladder is in various states of distension, and there is probably free passage of air throughout its length. The caudal part is irregularly constricted, and the walls of the whole caecum are strengthened by internal ridges.

The caecal bladder is equally extensive in all the specimens. This is in contrast to Pangasius, in which the caecum does not extend into the caudal region until the fish is a little larger than the smallest Irvineia  examined, and then reaches only a quarter of the way along the anal fin (Nair, 1937).

Links:

http://horizon.documentation.ird.fr/exl-doc/pleins_textes/pleins_textes_6/Fau_trop/36566.pdf

http://www.archive.org/stream/annalidelmu7475196365muse#page/n399/mode/2up

http://acsi.acnatsci.org/base/image_list.html?mode=genus&genus=Irvineia

http://www.iucnredlist.org/apps/redlist/details/182333/0

http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/j.1096-3642.1943.tb00837.x/abstract

http://www.fishbase.us/Reproduction/FishReproSummary.php?ID=9367&GenusName=Irvineia&SpeciesName=voltae&fc=133&StockCode=9689

2012/02/09 | Ryby

Mruk nilowy (Gymnarchus niloticus)

Cuvier, 1829
Synonim: Gymnarchus electricus Sauvage, 1880

Nadrząd: Kostnojęzykopodobne (Osteoglossomorpha)
Rząd:  Kostnojęzykokształtne (Osteoglossiformes)
Nadrodzina: Mrukokształtne, mruki, mrukowce (Mormyroidea)
Rodzina: Gymnarchidae

Środowisko: Wody słodkie; zakres pH 6.5-8.0; zakres dH 10-25; przydenne; potamodromiczny

Klimat/ Zasięg: Tropikalny; 23°C-28°C; 5°N – 18°N

Rozsiedlenie:  Naturalnie występuje od Senegalu do Etiopii. Introdukcja w Dolnej Gwinei.

Afryka Środkowa: Według Thys van den Audenaerde (1966) gatunek został wsiedlony z Fort-Lamy (Ndżamena) , Czad (12°07’ N 15°03’ E) do Jaunde, Kamerun (3°52’ N 11°31’ E). Jego obecność nie jest potwierdzona przez okazy muzealne. Nie wiadomo, czy gatunek zasiedlił się, czy też nie.

Afryka Wschodnia: Gatunek jest obecny w części basenu jeziora Turkana (znane również jako Rudolfa) (Seegers i wsp. 2003).

Afryka Północna:  Gatunek jest obecny, ale rzadko w jeziorze Nasera (znane również jako Jezioro Nubia).

Północno-wschodnia Afryka: Gatunek ten występuje w systemach rzecznych rzek Bahr al Jabal i Bahr el Ghazal,  w Nilu, Nilu Białym do jeziora Nasera, Sudan. Występuje również w rzece Baro w Etiopii.

Afryka Zachodnia: Gymnarchus niloticus występuje w dorzeczach rzek; Gambia, Senegal, Niger, Volta, Ouémé i basenie jeziora Czad.

Rodzimy gatunek w takich krajach jak: Benin, Burkina Faso, Kamerun, Republika Środkowoafrykańska, Czad, Wybrzeże Kości Słoniowej, Egipt, Etiopia, Ghana, Kenia, Mali, Mauretania, Niger, Nigeria, Senegal, Sudan, Togo.

Opis: D 168-210; P 9-10. Promieni skrzelowch 4, liczba wyrostków filtracyjnych na dolnej gałęzi pierwszego łuku skrzelowego 5-6, kręgów 98-134 (47 + 51-87), wyrostków pylorycznych 2. Błony podskrzelowe zrośnięte z przegrodą międzyskrzelową i tworzą wolną fałdę. Linia naboczna kompletna. Brak ułuszczenia na głowie,  ciało pokryte  łuską bardzo drobną. Przedodbytowych łusek w linii nabocznej 82-100.  Zęby tworzą jeden pełny szereg na całej krawędzi obu szczęk  (14 w górnej, 24-28 w dolnej), ścieśnione, spiczaste, ścięte lub lekko karbowane korony drobno ząbkowane po bokach, podniebienie i język bezzębny. Ciało mocno wydłużone, zwężające się ku końcowi: pokryte grubym naskórkiem; pozbawione płetwy odbytowej, ogonowej oraz płetw brzusznych; płetwa grzbietowa zajmuje prawie cały grzbiet (jest głównym narządem ruchu); oczy bardzo małe bez wolnej krawędzi, objęte skóra, siatkówka zanikająca, źrenica pomarańczowa. Otwór gębowy szeroki, pysk końcowy, zaokrąglony. Nozdrza umieszczone daleko od siebie, z dala od oczu. Znacznie wydłużony ogon z palcowatym końcem bez płetwy ogonowej (szczurzy ogon). Pęcherz pławny komorowy, służy jako dodatkowy narząd oddychania. Tylko lewa gonada jest rozwinięta i funkcjonalna. U larw tworzą się nitkowate skrzela zewnętrzne, które później ulegają redukcji (Suworow, 1954). Ubarwienie: Prawie czarne, oliwkowobrązowe, ciemniejsze ku tyłowi, brzuch białawy, spotyka się również albinosy.

Maksymalny rozmiar: Gatunek ten może osiągnąć raczej duże rozmiary. Prawdopodobnie największy okaz mruka nilowego złowiono w zbiorniku Loumbila w pobliżu Wagadugu (Burkina Faso), ryba mierzyła 1.670 mm SL i ważyła 18.5 kg.
.
Habitat/Biologia: Występuje w wolnopłynących, mętnych wodach, w stojących rozlewiskach, zasiedla głębsze mokradła dookoła zarośnięte gęstą roślinnością taką jak cibora papirusowa (Cyperus papirus), pałka dominikańska (Typha domingensis), karka pstrolistna  (Phragmites karka) i żywopłon ambatch Aeschynomene elaphroxylon. Strefy te są raczej nieprzyjaznym siedliskiem dla innych gatunków nieprzystosowanych do życia w niekorzystnych warunkach tlenowych. Prowadzi samotny, skryty, przydenny i nocny tryb życia. W ciągu dnia ukrywa się w jamach lub w pobliżu korzeni roślin wodnych. Preferuje wody o temperaturze od 23°C i 28°C. Odbywa wędrówki tarłowe  w poszukiwaniu dogodnych miejsc do rozmnażania (gatunek potamodromiczny). Tarło G. niloticus wymaga stymulacji pór roku, gruczoły rozrodcze dojrzewają w wyniku obniżenia przewodności elektrycznej wody i podniesieniu jej poziomu, nie rozmnaża się w małych i dużych stawach. Buduje niezwykłe gniazda na terenach sezonowo nawadnianych przez wylewy cieków wodnych (toich).Z obserwacji prowadzonych od sierpnia do grudnia 1982 r. nad zmianami w gonadach i ich stopniu dojrzałości u  G. niloticus z jeziora Czad stosując metodę dedukcji wywnioskowano, że rozmnażanie odbywa się pomiędzy sierpniem a listopadem. W wodach przybrzeżnych przy Igbokoda (Nigeria) w latach 1986-1989 G. niloticus rozmnażał się pomiędzy listopadem a kwietniem. Opady deszczu i podniesienie wodostanów rzek i zbiorników wyzwoliło cykl reprodukcyjny tego gatunku. Płodność większości badanych okazów była stosunkowo niska i wynosiła około 4000 – 5000 jaj dla większych okazów, 500 – 800 jaj i 100 – 200 jaj, odpowiednio dla średnich i małych rozmiarów. Jaja miały kolor czerwono-brązowy (bursztynowy) i około 5-10 mm średnicy. Przy Lokoja w Nigerii G. niloticus rozmnażał się w lutym i marcu, kiedy nastąpiło zmniejszenie drugiego zalania przez wylanie akwenów  (FAO/UN 1970). Obserwacje terenowe wykazały, że ryby budują duże gniazda z trawy chwastnicy piramidalnej Echinochloa pyramidalis lub innych wysokich traw jeśli E. pyramidalis nie jest dostępna wykorzystywana jest chwastnica mokradłowa Echinochloa stagnina zwana burgu i rosnący dziko ryż Bartha Oryza barthii. Każde gniazdo jest wyposażone w otwór, przez który ryba może wejść lub wyjść. Gniazda, około 1 ½ m średnicy wystają ponad powierzchnię wody. Wygląd zalotów między samcem i samicą (jeśli istnieje) nie jest jeszcze jasny. W okresie rozmnażania obie płci są bardzo agresywne i zaciekle gryzą każdą przeszkodą lub intruza w obszarze gniazd,  szczególnie chronią przed wielopłetwcem Polypterus sp., którego jaja są podobne. Samiec opiekuje się jajami podobnie jak to robią ryby pielęgnicowate (gębacze), samica zakłócając wodę przy powierzchni nad gniazdem napowietrza ją. Budgett (1901) sporządził kompletny opis gniazda Gymnarchus niloticus w siedlisku przyrodniczym w rzece Gambii. Gymnarchus buduje eliptyczne pływające gniazdo, wymiar średnicy zewnętrznej 60 x 90 cm i wymiar średnicy wewnętrznej 30 x 15 cm. Budowa gniazda rozpoczyna się niezwłocznie po zalaniu brzegów rzeki i prawdopodobnie tarło nastąpiło w ciągu 10 dni po zalaniu (Svensson 1933). Gniazdo pływa w otwartej wodzie lub może być zawieszona przy łodygach traw do których jest dołączone, głębokość wody wynosi zwykle nie więcej niż 1 do 1,5 m. Gniazdo jest budowane z gęstej maty (plątaniny) roślinności i mułu, samiec wyrywa, odszczypuje i tnie dostępne łodygi i włókna roślin. Gniazdo wystaje nad powierzchnią wody od 4 do 5 cm, ze wszystkich stron z wyjątkiem 15 cm pod powierzchnią przy wejściu do gniazda. Budgett donosi, że w gnieździe są złożone duże kuliste jaja o średnicy 10 mm w liczbie około 1000 sztuk i stwierdza, że wyląg nastąpił po około 5 dniach.  Młode larwy noszą ze sobą duże, wyciągnięte woreczki żółtkowe (służą jako „kotwica”), które stopniowo zostają zresorbowane; młode mają zewnętrzne krwistoczerwone włókna skrzelowe, po okresie około 10 dni po wykluciu odbywają wyprawy z dna gniazda do powierzchni wody w celu zaczerpnięcia powietrza do wypełnienia płucopodobnego pęchęrza pławnego (przechodzi na oddychanie oligatoryjne, oddycha zarówno tlenem rozpuszczonym w wodzie, jak i powietrzem atmosferycznym (Graham, 1997)). Gniazda nie opuszczają dopóki nie osiągną wieku 18 dni (7,5 cm). Gniazda zbudowane przez Gymnarchus w Lac de Guiers (Senegal) zawierające zaawansowane stadia larw (według wstępnych obliczeń Budgett’a, mające ponad 3 tygodnie) są aktywnie patrolowane przez dorosłych (Hopkins niepubl.) Larwy są elektrycznie ciche kiedy są w gnieździe. Rosną bardzo szybko. Samice osiągają dojrzałość płciową przy długości ok. 90 cm. Ma smaczne mięso i w wielu rejonach swego występowania bywa spożywany przez rdzennych mieszkańców. Ikra jest rarytasem. Długość życia 40 lat.

Dymorfizm płciowy: Z obserwacji G. niloticus można zauważyć, że istnieją pewne różnice w odniesieniu do płci. Samce są zwykle dłuższe i cieńsze niż samice. W przypadku gdy samiec ma wymiar 87 cm to samica ma długość 83 cm. Samice są szersze niż samce ze względu na fakt, że samice noszą jaja w brzuchu.

Odżywianie. Żywi się skorupiakami, owadami, ślimakami, żabami i rybami (Bailey 1994). G. niloticus jest żarłocznym mięsożercą w rzeczywistości ściśle rybożernym. Jest aktywnym drapieżnikiem żywi się prawie każdym narybkiem, np. tilapii, karpia i pielęgnic Hemichromis spp. Ryby zostały wykorzystane w biologicznej kontroli populacji tilapii i zaobserwowano, że w polu gdzie był G. niloticus o masie 8 kg zjadł około 50 narybku tilapii w 24 godziny. Wyniki uzyskane z badania treści żołądków Gymnarchus niloticus z jeziora Czad  o wielkości od 56 cm (600 gramów) do 152 cm (12,0 kg) prowadzone od sierpnia do grudnia 1982 r. wskazały, że dieta składała się wyłącznie z ryb. Dominującymi gatunkami w żołądku drapieżnika z jeziora Czad były Tilapia/Sarotherodon i Clarias. Często ofiary były cięte na dwie części przed połknięciem. Małe ofiary  były połknięte w całości. Żołądki zawierały części ryb, głowy, ogony oraz mniejsze całe ryby z gatunków Tilapia/Sarotherodon sp. (100 x długość ofiary/długość drapieżnika = 6,25-12,3), Clarias lazera (100 x długość ofiary/długość drapieżnika = 6,2-14,0) i Ctenopoma sp. W  jeziorze Hipopotamów w żołądkach G. niloticus o długości 120-750 mm TL znajdowano głownie  larwy owadów Odonata, Orthoptera, Ephemeroptera, Lepidoptera, Diptera, ryby Barbus sp., Tilapia spp., mięczaki Mollusca, i szczątki roślinne. Ich udział procentowy zmieniał się w zależności czy był to okres wysokiej czy niskiej wody.

Eelektrolokacja: Gymnarchus niloticus, zamieszkujący bardzo mętne zbiorniki wodne, w których orientacja wzrokowa jest niemożliwa. Ryba ma wykształcone specjalne narządy elektryczne z mięśni szkieletowych (8 wrzecionowatych pasm mięśni po 4 na boku tułowia (razem 600-800 elektrocytów), które utraciły zdolność skurczu. Ciągną się one po bokach tułowia aż do ogona zakończonego palcowatą końcówką o konzystencji kauczuku naturalnego. Biegun dodatni ma w głowie, ujemny — w ogonie. Gymnarchus wytwarza bez przerwy impulsy elektryczne o częstotliwości 25-318 Hz o napięciu ok. 3-7 V. Lissman (1951, 1958) wysunął hipotezę i przeprowadził obserwacje w specjalnym akwarium, że u Gymnarchus niloticus narządy te spełniają taką rolę, jak oczy. Ryba posiada szczątkowe oczy, które pomagają jej jedynie odróżnić dzień od nocy. Ryba ta ma zdolność elektrolokacji. Ryba do zlokalizowania przeszkód na drodze  lub znalezienia drogi do szczelin, zarówno przed, jak i za sobą, używa własnego pola elektrycznego jako mechanizmu o niebywałej czułości. Potrafi w ten sposób zlokalizować pokarm zwierzęcy, zdobyć informacje o nieprzyjaciołach, a nawet rozpoznać innych członków gatunku, w tym potencjalnych partnerów do rozmnożenia. Inaczej niż wszystkie inne ryby pływając nie wyginają ciała, by nie zakłócać otaczającego je pola elektrycznego. Eksperymenty z ruchomymi polami elektrostatycznymi i magnetycznymi pokazują, że ryba Gymnarchus niloticus jest wrażliwa na gradient potencjału około 0,03 μV/cm lub prądu o gęstości 0,04 µA/cm². Gymnarchus niloticus posiada około siedem rodzajów elektroreceptorów, plus czujniki przemieszczania, akustyczne i chemiczne. Elektroreceptory znajdują się na całym ciele ale najbardziej liczne są na głowie i blisko ogona. Według Beleites (1972) gymnarchomasty typu I są najbardziej liczne (ponad 40 000 u ryby o długości 250 mm), a ich liczba jest ponad dwukrotnie większa niż gymnarchomastów II typu i narządów ampułkowych łącznie.  Wyładowania elektryczne narządu (EOD) Gymnarchus niloticus zostały zarejestrowane w jego naturalnym środowisku (rzeka Szari, basen jeziora Czad). Częstotliwości EOD w zakresie od 204 do 313 Hz (dzień) i 196-326 Hz (w nocy). W gromadnym pływaniu róznice zakresu częstotliwości EOD  między rybami były od 4 do 82 Hz. Częstotliwość EOD wydaje się zmniejszać wraz z wiekiem ryb. W przypadku gdy wyładowania innego osobnika uniemożliwiają korzystanie z tego sposobu orientacji ryba zmienia częstotliwości wyładowań własnych narządów elektrycznych o co  najmniej 4 Hz.  Gymnarchus niloticus (Gymnarchidae)  i Eigenmannia virescens (Rhamphichthyidae) są kolejnym przykładem ewolucji  konwergentnej, opracowały takie same zachowania strategii ochrony ich zdolność elektrolokacji do sygnałów zagłusząjących.

Ciekawostki:

U Gymnarchus niloticus wytwarza nieprzerwanie wyjątkowo stałe impulsy o częstotliwości około 300 Hz  w każdej  sekundzie. Ponad 15 lat temu, fakt ten był dobrze wykorzystany przez profesora filozofii André Floriona z Muzeum-Akwarium Nancy (MAN) do sterowania pracą zegara elektronicznego, impulsy elektryczne wytwarzane przez rybę zastępują drgania kwarcu. Zegar biologiczny stoi w holu MAN, impulsy które generuje ryba w akwarium są wyłapywane przez parę elektrod, wzmocnione, elektronicznie zliczane i dzielone aby uzyskać wyświetlenie na tarczy zegara sekund, minut i godzin. Ten „rybi zegar” pracuje razem z zegarem kwarcowym jego niezwykłą dokładność można porównać  obserwując kolorowe diody świecące. Jeśli jednak jakość wody w akwarium ulegnie pogorszeniu, częstotliwość wyzwalania impulsów ulegnie zmniejszeniu zegar jest wolniejszy. Ten sam badacz był zaangażowany w rozwój biologicznego czujnika zanieczyszczeń, który wykorzystuje amazońskiego nożowca białoczelnego Apteronotus albifrons. Impulsy wysyłane przez ryby są nieustannie analizowane, a obecność wszelkiego rodzaju toksyn w wodzie zasilającej akwaria nawet w słabym stężeniu wywołuje zmiany w sygnale co z kolei wyzwala alarm. System jest obecnie w obrocie na rynku pod nazwą Gymnotox.

Ryba Gymnarchus niloticus na rynku handlowym w Nigerii ma najwyższą cenę wśród łowionych tam ryb i zazwyczaj plemię Ijebu traktuje ją jako prezent przy zaprezentowaniu się rodzicom panny młodej podczas zaręczyn.

Ryba Gymnarchus niloticus jest jednym z gatunków wykorzystywanych w społeczno-kulturowych praktykach w Burkina Faso. Kości kręgosłupa – kawałki kręgów nawleczone na sznurki są noszone na szyi, talii lub nadgarstkach, są stosowane w leczeniu chorób stawów (reumatyzmu) u dzieci.

Niezwykły kształt ciała i mechanizm ruchu może być użyty do konstrukcji bardziej sprawnych statków i podwodnych łodzi, które mogą zużywać mniej energii.

 __________________________

Czy przypadek występowania plemników niewiciowcowych u kręgowca?
A Case of Non-Flagellate Spermatozoa in a Vertebrate Animal?

LUCJAN TOMASIK

Jak dotąd u kręgowców znane są tylko plemniki z wicią. Tymczasem  Xavier Mattel, Charles Boisson, Mmc Claudine  Mattei i M. Christian Reizer (C.R. Acad. Sc. Paris, 1967 (265): 2010-2012) donoszą, że samce Gymnarchus niloticus, afrykańskiej ryby kostnoszkieletowej, najprawdopodobniej wytwarzają plemniki niewiciowcowe, jakie spotykane są u różnych gromad stawonogów (skorupiaki, wije, pajęczaki), u nicieni, a także u ślimaków przodoskrzelnych. Wymienieni badacze przeprowadzili obserwacje powyższych gamet tak spod mikroskopu kontrastowo-fazowego (ryc. 1), jak i przy użyciu mikroskopu elektronowego (ryc. 2). Badania te pozwoliły skonstatować w obitej cytoplazmie tych komórek istnienie sieci włókien subkutikularnych, centralnie położonego, wielokształtnego jądra oraz 2 równo odległych od jądra śródciałek. Obecność sieci włókien subkutikularnych i wielokształtnego jądra sugerują możliwość przemieszczania się tych plemników drogą odkształceń cytoplazmatycznych, a więc ruchu amebowatego. Obserwacja żywych plemników tychże ryb, z drugiej strony stan spoczynkowy jądra, jak i układ centrioli nasuwają myśl, że być może komórki te mogą przekształcać się w formę wiciowcową, ale dopiero tuz przed, albo nawet w trakcie samego zapłodnienia, co wymaga dalszych badań.

Pecio A. 1994: Taksonomiczne i adaptacyjne aspekty ultrastrukturalnego zróżnicowania plemników ryb kostnopromienistych, Actinopterygii i współczesnych bezżuchwowców, Agnatha. Przegl. Zool, 3-4: 239-252. XXXVIII, 1-2

Plemniki w grupie Osteoglossomorpha, także zaliczanej do prymitywnych Teleostei, wykazują tak wielkie zróżnicowanie, że trudno jest mówić o cechach apomorficznych, wspólnych dla tej grupy. Tym bardziej, że występują tu dwa zupełnie odmienne typy plemników bezwiciowy oraz plemniki przypominające swoją strukturą plemniki wyższych kręgowców. Typ bezwiciowy jest unikalny w świecie strunowców, występuje u przedstawicieli dwóch rodzin: Gymnarchidae i Mormyridae (I, 2, c). Najdokładniej zbadany został plemnik Gymnarchus niloticus (Mattei i wsp., 1967). Plemniki tego gatunku utraciły wiele cech typowej komórki rozrodczej, mianowicie chromatyna nie jest skondensowana i komórka zawiera dużą ilość cytoplazmy z wieloma wakuolami. W cytoplazmie występuje sieć mikrotubul, dzięki której plemnik porusza się ruchem amebowatym (Ryc. 6A) Sposób zapłodnienia w obu tych grupach nie został poznany, ale przypuszcza się, że jaja zapładniane są zewnętrznie, ze względu na brak aparatu kopulacyjnego.

 

Tygodnik Lekarski. R. 1, 1847, no 6

Prof. Dr. Erdl opisuje (w Münchner gelehrt. Anz. 1846. Nr. 202) rybę Gymnarchus niloticus żyjącą w wodach Egiptu, która prócz dychawek (branchiae) posiada pięknie rozwinięte płuca. Organ ten podobny w budowie do płuc wężów, a szczególniéj do płuc Lepidosiren; leży pod stosem pacierzowym i zajmuje prawie całą długość jamy brzusznéj; z przodu kończy się tchawicą (trachea) széroką ale krótką, otwierającą się w górnej ścianie paszczy; otwór podłużny, spłaszczony, otoczony jest muskułami, które go dowolnie zamykać mogą; muskuły te osadzają się jednym końcem na długiej chrząstce leżącej przy apparacie dychawkowym (branchiae) stanowiącéj pierwiastkową niedokładną krtań (larynx) ku tylnéj części płuca się spłaszczają od wierzchu do spodu, a boczne części rozwijają się i przypominają rozdział płuc na prawe i lewe; zakończenie tylne jest zaokrąglone i dotyka pęcherza moczowego, który u téj ryby jest bardzo rozwinięty. Tkanka tych płuc jest bardzo przezroczysta, składa się z zewnętrznej błony i z licznych komórek, które w grubszych częściach w kilka warstw nad sobą leżą; i dla przezroczystości przez zewnętrzną błonę widziéć się dają.

 

Biblioteka warszawska: Tom 2 – Strona 206,  1848

Gymnarchus niloticus, mało dotąd znana ryba egipska, ma bardzo pięknie rozwinięte płuca, obok przyrzędu skrzelowego, ukształconego jak zazwyczaj. Płuca leżą na miejscu powietrznego pęchérza, wzdłuż całéj brzuchowéj części kręgosłupa; drugi ich wolny koniec przechodzi w kształt ostrokręgu; wpadają potém krótką ale bardzo daleką tchawicą do połyka (przez górną jego ścianę) i zrazu okrągławe, potém coraz bardziej spłaszczone, w towarzystwie nerek od górnéj swojéj powierzchni, ciągną się ku tyłowi, stają się przytém w swojéj środkowéj części przez całą długość coraz cieńszemi, gdy części ich boczne pozostają grubszemi i mięsistszemi, tak, że oznaczony jest ich rozdział na prawe i lewe płuco. Ku otworowi odchodowemu koniec ich zaokrągla się, a za niemi ku przodowi leży urynowy pęchérz, bardzo znaczny u téj ryby. Budowa płuc taka jest jak u Lepidosiren; ozdobną stanowi tkaninę licznych komórek, warstwami na sobie leżących. Płuca są przezroczyste,tak iż;jak np. u wężów, zaraz z zewnątrz można widziéć komórki. W miejscu, w którém tchawica w połyk wpada, ten ostatni tworzy z prawéj i lewéj strony mocną podłużną fałdę, widocznie do dobrowolnego zamykania ujścia tchawicy służącą. Do osadzenia muskułów temi fałdami władnącycb, służy długa chrząstka, przylegająca do skrzelowego przyrzędu, którą pod tym względem można by także ze śladem krtani u Lepidosiren porównać (prof. Erdl w Münchner gelehr, Anz. 1846 nr. 202. Fror. Not. nr. 3).

 

Wprost: Wydania 18-26 1993

DO ATAKU – TYŁEM

Niektóre ryby mają wyspecjalizowane „organy elektryczne”, stanowiące specyficzne skupienie tkanki mięśniowej i nerwowej, zdolne do generowania bardzo silnych wyładowań zabijających ofiarę (np. u elektrycznego węgorza). Inne ryby elektryczne generują słabe prądy o wysokiej częstotliwości, służące do precyzyjnego lokalizowania obiektów, które znajdują się w sąsiedztwie, w tym potencjalnych ofiar. Głowa ryb należących do tej grupy pokryta jest licznymi porami, prowadzącymi do elektrycznych organów zmysłu tzw. elektroreceptorów. Wyzwalane pole elektryczne ulega zniekształceniu w konktakcie z obiektami znajdujacymi się w zasięgu tego pola  i w zmienionej postaci trafia do elektroreceptorów, przekazujących z kolei uzyskane dane do mózgu ryby, gdzie powstaje przestrzenny obraz obiektu, którym może być ofiara. Ten niecodzienny sposób penetracji otoczenia rozwinął się u dwóch grup ryb (jedna w Afryce, druga w Ameryce Południowej), zamieszkujących bardzo mętne zbiorniki wodne, w których orientacja wzrokowa jest niemożliwa. Ichtiologów od dłuższego czasu intrygował szczególny sposób poruszania się i zdobywania pożywienia przez te ryby. Zbliżają się one do ofiary tyłem, płynąc wolno, w niewielkiej odległości. Dopiero gdy znajdą się nieco z tyłu ofiary, połykają ją gwałtownie. Badania, przeprowadzone ostatnio przez badaczy amerykańskich na rybie elektrycznej z dorzecza Amazonki, sugerują, że uzyskanie pełnej informacji o kształcie obiektu wymaga opłynięcia – zaatakować (głową w kierunku ofiary).

Opracował Grzegorz Jackowski

Przegląd zoologiczny: Tom 30, 1986

Przebieg informacji elektrosensorycznej u ryby elektrycznej Eigenmannia: kontrola JAR (JAR — Jamming Avoidance Response tzn. reakcja unikania blokady, odkryta przez Takedę u ryb z rodzaju Eigenmannia polegająca na zmianie częstotliwości wyładowań własnych narządów elektrycznych, w przypadku gdy wyładowania innego osobnika uniemożliwiają korzystanie z tego sposobu orientacji: sprowokowana w ten sposób zmiana częstotliwości wyładowań zachodzi aż do osiągnięcia różnicy wykluczającej tłumienie wskutek interferencji fali wysyłanych impulsów elektrycznych).

BIOELEKTRONIKA.

Materialy I Krajowego Sympozjum Lublin, 14-15 maja 1975 pod redakcja. Włodzimierza Sedlaka

Tadeusz Bazylczuk; „Wpływ pól elektromagnetycznych na reakcje behawioralne” [The Effect of Electromagnetic Fields upon Behavioural Reactiom (Sum.)] s. 167-175

„Na specjalną wzmiankę zasługują w tym miejscu ryby elektryczne: węgorz elektryczny (Electrophorus electricus), drętwa (Torpedo) czy sum elektryczny (Malapterus electricus). Ryby te mają wykształcone specjalne narządy elektryczne z mięśni szkieletowych bądź gruczołów skórnych i przy jednorazowym wyładowaniu mogą osiągnąć napięcia (w wypadku węgorza elektrycznego) do 600 V. Wyładowania takie służą tym zwierzętom do porażania atakowanych ofiar lub odstraszania napastników. Wymienione trzy gatunki należą do ryb morskich.

Do ryb elektrycznych należą jeszcze dwie podrodziny ryb słodkowodnych: jedna z Afryki, a druga z Ameryki Południowej (Gymnotidae i Mormyridae). Żyją one w mętnych wodach i prowadzą nocny tryb życia. Dlatego też, choć dużo mamy wiadomości o ich anatomii i fizjologii, o zachowaniu się wiemy bardzo niewiele, zwłaszcza o roli i znaczeniu narządów elektrycznych.

Lissman /Lissman 1951, 1958/ wysunął hipotezę i przeprowadził obserwacje w specjalnym akwarium, że u Gymnarchus niloticus (Gymnotidae) narządy te spełniają taką rolę, jak oczy. Ryba ta ma zdolność elektrolokacji. Gymnarchus wytwarza bez przerwy impulsy elektryczne o częstotliwości 25-318 Hz. Pod napięciem ok. 30 V w temperaturze 21-31,5° C odczuwa zmiany stanu pola elektrycznego, ucieka od przewodników zanurzonych w wodzie. Przedmioty znajdujące się w wodzie i mające inne przewodnictwo elektryczne aniżeli woda tym sposobem niejako spostrzega. W wypadku zakłóceń powodowanych przez eksperymentalny nadajnik i zagłuszanie ryba zmienia natychmiast częstotliwość sygnałów własnych. Podobne zjawiska u innego gatunku (Eingenmania) należącego do tej samej podrodziny Gymnotidae stwierdził Heiligenburg /Heiligenburg 1973/. W ciemnościach i w mętnej wodzie Gymnarchus potrafi bezbłędnie zlokalizować i schwyta pływającą niespokojnie rybkę stanowiącą jego pokarm. Operacyjne usunięcie oczu u tych ryb nie wpływa na precyzję poruszania się, powoduje tylko zakłócenia w normalnym dobowym rytmie aktywności tych zwierząt. Zdolności elektrolokacyjne u omawianych gatunków obserwowali również Bullock i Harder /Bullock 1968, Harder 1972/.”

Linki:

http://freecache02.archive.org/stream/fishesNileTextBoul#page/74/mode/2up

http://bioinfopublication.org/files/articles/4_2_4_JFA.pdf

http://people.virginia.edu/~mk3u/mk_lab/PDFReprints/JCN2004.pdf

http://www.museumaquariumdenancy.eu/fileadmin/fichiers/man/Telechargement/Documents_pedagogiques/livret-electrocosmos.pdf

http://tehuitlami.free.fr/tipe.htm

http://aquaticcommons.org/3409/1/P179.pdf

http://horizon.documentation.ird.fr/exl-doc/pleins_textes/ed-06-08/010044386.pdf

http://www.idosi.org/wjfms/wjfms2(5)10/2.pdf

http://www.netwa-bamako.org/files/bayogo-balamine.pdf

http://mormyrids.lifedesks.org/files/mormyrids/Hopkins_1986.pdf

http://www.oceandocs.org/bitstream/1834/2412/1/NIOMR%20TP-66-.pdf

http://www.archive.org/stream/originofelectric00dahl#page/n5/mode/2up

http://documents.theblackvault.com/documents/mkultra/MKULTRA2/DOC_0000173971/ASC_0000173971.TXT

http://www.man.uhp-nancy.fr/livret-electrocosmos.pdf

http://www.bf.refer.org/peche/chap1/chap11.html

http://horizon.documentation.ird.fr/exl-doc/pleins_textes/ed-06-08/010037366.pdf

http://www.archive.org/stream/mobot31753002294509#page/n33/mode/2up

 http://www.archive.org/stream/bulletinofbritis22muse#page/44/mode/2up

http://www.sil.si.edu/digitalcollections/BHLCollections/005563.06/pdf/005563.06.pdf

http://www.archive.org/stream/smithsonianmisce561912smit#page/n49/mode/2up

http://www.archive.org/stream/lespoissonsdesea00pell#page/74/mode/2up

 

2012/02/02 | Ryby

Nemacheilus keralensis

Rita, Banarescu & Nalbant, 1978

Synonyms: Noemacheilus keralensis Rita, Banarescu & Nalbant, 1978,
Oreonectes keralensis Rita, Banarescu & Nalbant, 1978

Order: Cypriniformes
Family: Balitoridae
Genus: Nemacheilus

Environment: Freshwater; benthopelagic
Climate: Tropical

Description: D iii 7; A ii 5; P i 10; V i. Body elongate, subcylindrical, of uniform depth. Head strongly depressed, much wider than deep.  Eyes small, not visible from underside of head.  Lips fleshy, lower one furrowed and incompletely interrupted in the middle by a narrow and only superficial groove. Nostrils close to each other, anterior nostril prolonged into long nasal barbels. The nasal barbels reaching up to the anterior border of eye. Dorsal fin inserted nearer base of caudal fin than tip of snout, pelvic origin in advance of dorsal fin insertion. Body completely covered by scales, lateral line short, ending above middle of pectoral fins. Dorsal and ventral adipose crest on the caudal peduncle, caudal fin rounded.

Distribution: Asia –  India: Western Ghats, western slope of Kerala State; Rajamalai and Karintiri areas of Periyar, Vagamon area of Menachil and Kaitapara area of Muvattupuzha rivers.

Habitat/Biology: Torrential streams.  Eravikulam national park and Karintiri area of Periyar, Kaitapara area of  Muvattupuzha and Vagamon area of Meenachil rivers. It was collected only from  high altitude streams with low temperatures (850 to 2200 m above msl.). Almost all the streams are with bedrock bottom, followed by cobble, gravel, sand and mud. Land use pattern at the collection site was reserve forest, with grasslands and tea plantation in Periyar river, reserve forest with cardarnon plantation in Muvattupuzha river and tea plantation in Meenachil river. All the streams are narrow with average stream depth less than 20 cm. Nemacheilus kerulensis, the priamry food item observed in the gut contents are algae  (48%), invertebrates (33%) and little amount of plants with detritus.  Large quantities of red algae Batrachospermum is identified from the collection site of N. kerulensis (Vagamon  area of Meenachil river). They are mostly attached to the rocky or sandy bottom of the streams.

______________


Literature

Travaux du Museum d’Histoire Naturelle   ” Grigore Antipa” v. 19, p. 185-188 – 1978.
Article: *Oreonectes (Indoreonectes) keralensis* a new subgenus and species of loach from Kerala, India (Pisces, Cobitidae).

OREONECTES (INDOREONECTES) KERALENSIS A NEW SUBGENUS AND SPECIES OF LOACH FROM KERALA, INDIA (PISCES, COBITIDAE)

S. D. RITA, P. M. BÂNÀRESCU, T. T. NALBANT

On décrit une nouvelle espèce de loche de l’état de Kérala dang le bassin de la Mer d’Arabie: Oreonectes keralensis Rita et Nalbant, Cette espèce et O. evezardi sont atribuées à un nouveau sous-genre: Indoreonectes Rita et Bânàrescu.

The first author collected, from a tributary of Periyar R., Kerala State, seven specimens of Noemacheiline loaches which differ much from all other loaches inhabiting the same area. It is closer to Noemacheilus evezardi DAY, a species now ascribed to the genus Oreonectes (Banarescu & Nalbant, 1968), The new species, too, is included within Oreonectes and ascribed to a new subgenus.

Genus Oreonectes Günther, 1868
A comprehensive diagnosis of the genus was given by Bânàrescu & Nalbant (1968) ; it must be added to it that the lateral line is incomplete or totally lacking.

Four subgenera can be recognized within Oreonectes

Oreonectes s. str.: nostrils distant, anterior one immediately in front of eye; no lateral line; nasal barbel comparatively short, reaching only to anterior margin of eye; posterior  free part of the air blader large, in direct contact with the bony capsule of the anterior part; body with dots or a longitudinal stripe, without crossbars, South China. Two species: Platycephalus and sayu.

Lefua Herzenstein, 1888: nostrils distant, anterior one immediately in front of eye; no lateral line; nasal barbels long, reaching at least to the middle of eye; free posterior part of the air bladder large, connected to the bony capsule by a long and narrow duct; a longitudional dark stripe and small dots; not crossbars. Northern East Asia. Three species costata, echigonia, nikkonis.

The Indonesian O. obesus represents a third subgenus the description of which will be given in a subsequent paper.

Indoreonectes Rita and Bânàrescu subg. nov. Derivatio nominis: after India; gender: masculin.

Type species: Oreonectes keralensis Rita and Nalbant sp. nova. Nostrils close to each other, posterior one distant from eye; lateral line present, short; length of nasal barbels variable; free posteriorpart of air bladder rudimentary; crossbars on body sides Southwest India (western Ghats).
Two species: keralensis, evezardi. Oreonectes keralensis Rita and Nalbant species nova

Derivatio nominis: after the State of Kerala.

Holotype: Institutul de Stiinţe Biologice Bucureşti nr. 2925, 32, 8 mm St. length; locality: Pampadampara,  in a small rivulet tributary to Periyar R., Arabian Sea basin, Kerala State, India. Paratypes: six specs., 22.8 to 35.8 mm st. length, same locality (two in the Institutul de Stiinţe Biologice Bucureşti, nr. 2934, one in the Natural History Muséum „Gr. Antipa”, no. 237, three in the Zoological Survey of India, Calcutta).

D 3/7; A 2/5.

Description: Body of almost uniform depth, thick anteriorly, compressed posteriorly; maximum body depth 14.9—18.0% st. length: length of caudal peduncie less than maximum depth, 13.5 — 16.2% of st. length; least depth 10.7—12.3%; body width 83 — 94% of maximum depth. Dorsal fin with 7 branched rays, its insertion closer to root of caudal than to tip of snout, in most specimens about equidistant between anterior margin of eye and root of caudal; origin of pelvics in advance of that of dorsal. Predorsal distance 50.7 — 57.0% of st. length; preanal distance 74.0 — 78.0% ; prepelvic distance 47.1 — 53.0%; distance from pectoral to pelvic insertion 26.8 — 30.4%; distance from pelvic to anal insertion  22.4 — 25.6%. Distance from dorsal insertion to base of caudal 78—93% of predorsal distance. Paired fins short (pectoral 17.1—20.4%, pelvic 14.9 — 18,3%), rounded. Edge of dorsal and anal convex, margin of caudal rounded. Length of caudal fin 17.9 — 21.2% of st. length; height of dorsal 14.9 — 18.3; of anal 14.2 — 18.3%; base of dorsal 10.7—12.2%; of anal 8.4—9.8%. Anus at short distance from the anal fin. Rather well developed dorsal and ventral adipose keels in the posterior part of the caudal peduncle. Body completely covered by scales. Lateral line very short, ending above the middle of the pectoral.

Head strongly depressed, much wider than deep; head length 22.8 — 26.0 of st. length. Snout blunt 8.3-10.7% of st. length and 35.8-41.0% of head. Eyes on the dorsal face of head, small and distant; eye diameter 2.7—3.9% of st. length, 12.0-15.7% of head, 28.2-44.0% of interorbital width. Nasal barbels shorther than in most other species of the genus, reaching to or quite slightly beyond  the anterior margin of eye. Lips fleshy, lower one furrowed and incompletely interrupted in the middle by a narrow and only superficial groove (Fig. 1 b.). The two lobes of the air bladder capsule high (Fig. 1 c.).

Body sides marked by numerous, very narrow, unsharply delimited, often interrupted, incomplete and ramified crossbars. These do not extend to the dorsal side of the body which is uniformly dark. Top and sides of head with very numerous minute blackish ponctuations. A black mark on the first ray of the dorsal, lying somewhat high, not just at the base of the fin. A narrow, unsharply delimited stripe or two distant spots on the base of the caudal; a few larger, irregular spots in the proximal part of the caudal.

In one paratype the head and the anterior part of the body are covered by numerous large, whitish tubercles, irregularly arranged, some on a few pectoral rays, some even on barbels. We wonder if these are due to same parasite or are breeding tubercles. Breeding tubercles occur in the males of many species of Neomacheilinae belonging to several genera; but these are much smaller, regularly arranged, etc. No breeding tubercles occur in the other species of Oreonectes; we examined enough specimens from most of them to assert this absence with certainty.

Comparative remarks. This new species is closer to O. evezardi but differs nevertheless sharply from it. In evezardi the nasal barbels are longer, reaching at least to the middle of eye, the pelvic origin lies exactly under that of the dorsal, the lower lip is more deeply interrupted in the middle (Fig. 2 a), the air bladder capsule less high (Fig. 2 b), the crossbars are wider, well delimited, regular and extend also on the dorsal side of the body, the blackish spot lies on the dorsal base, the top of the head is covered by large roundish brown spots, etc.

O. evezardi occurs in the northern part of the Western Ghats and adjacent hill ranges, in the basin of Kistna R. (type locality: Poona), of Codavari R., probably also in adjacent rivers flowing westwards. O. keralensis lives on the contrary in the soutern part of the Western Ghats, in the basin of Periyar R.; it may occur in the Kavery R. basin, too. It seems quite probable that the so-called evezardi recorded by Hora & Law (1941) just from Pampadampara type locality of O. keralensis and from two neighbouring localities, actually are O. keralensis.

ACKNOWLEDGMENTS

The first author expresses her gratitude to Prof. Dr. N. Balakrishnan Nair, MA, Ph. DD, Se, FZS, FNA, Head of the Department of Aquatic Biology and Fisheries, for suggesting the problem of study of loaches of Kerala and for providing facilities for research.

REFERENCES

1. BÂNÂRESCU (P.), NALBANT (T.), 1968 — Cobitidae (Pisces, Cypriniformes) collected by the
German India Expedition. Mitt. Hamburg Zool. Mus, Inst., 65:327 — 351. 2.
2. DAY (F.), 1878 — The Fishes of India. London.
3. HORA (S. L), LAW (N. C), 1941 — The Freshwater Fish of Travancore. Rec. Indian Mus., 43: 233—256.

S. D. RITA, AQUARIUM, TRIVANDRUM – 695007, KERALA, INDIA.

P. M. BANARESCU and T. T. NALBANT, INSTITUTUL DE STIINTE BIOLOGICE, SPL. INDEPENDENTKI 296, 77748 BUCARESTI, ROMANIA

____________

Journal of the Bombay Natural History Society v. 99 (pt 1): 127-129.

Hora and Law (1941) reported evezardi from Periyar River at Pambadumpara in Travancore Hills of Kerala and remarked on the variations exhibited in the colour pattern in this species. Subsequently, Rita et al. (1978) described O. (I.) keralensis from Periyar River at Pambadumpara, distinguishing the species from evezardi based on differences in colour pattern and relative lengths of nasal barbels. The nasal barbels are longer in evezardi, extending to middle of eye, whereas in keralensis it is said to be shorter reaching up to the anterior border of eye. The vertical bands on the body are broad and brown, and interrupted or incomplete, extending from the dorsal to the ventral side of the body in evezardi, whereas in keralensis these are narrow, dark and entire on the upper half of the body and often split below the lateral line into streaks or spots. Rita et al. (op. cit.) remarked on the probability of Hora and Law’s specimens being keralensis. Menon (1987) included Pamba drainage in the distribution of keralensis, based on his study of fish collections from Sabarigiri hills.

A study of loaches from the earlier collections, especially from Cardamom Hills in southern Western Ghats by Dr. G. U. Kurup in 1969, from Sabarigiri Hills by Dr. R. S. Pillai in 1981 and recently in 1999 from Periyar river by Mr. Chandran and other collections received for identification from Muvattupuzha and Santhamparai have all revealed the presence of keralensis and not evezardi in these areas. We reiterate the view of Rita et al. (1978) that the species present in the Travancore Hills is keralensis. Also, the specimens reported as evezardi from Periyar by Chacko ( 1948) before the description of keralensis and those reported by Zacharias et al. (1996), mostly based on Chacko (op. cit.),  could also be keralensis. Biju et al. (2000) reported the occurrence of this species in Eravikulam National Park and Muvattupuzha river, from the cold waters at an altitude of 1050 m in Muvattupuzha river and at a range of 1600-2200 m in Periyar river. From the abowe records, the present distributional range of keralensis is in the Periyar drainage, the Muvattupuzha river down to the Pamba river in the southern Western Ghats.

 It can be concluded that evezardi has a wider distribution in the Northern and Central Western Ghats above the Palghat gap and in the Satpura Range, whereas its congener is restricted to the higher ranges of the  southern Western Ghats below the Palghat gap.

Links:

https://picasaweb.google.com/lh/photo/yBCC2JqQtsyeqhQEPXyBO9MTjNZETYmyPJy0liipFm0


http://forums.loaches.com/viewtopic.php?p=171810

http://indianaquariumhobbyist.com/community/modules.php?name=Forums&file=viewtopic&t=24785&postdays=0&postorder=asc&start=0

http://www.casmbenvis.nic.in/Reprints/asp/catalogue_abstracts.asp?details=E1127

http://shodhganga.inflibnet.ac.in/bitstream/10603/171/16/10_chapter5.pdf

http://shodhganga.inflibnet.ac.in/bitstream/10603/171/17/11_chapter6.pdf

http://shodhganga.inflibnet.ac.in/bitstream/10603/171/14/09_chapter4.pdf

http://threatenedtaxa.org/zooprintjournal/2010/september/o235026ix101192-1198.pdf

http://shodhganga.inflibnet.ac.in/bitstream/10603/423/12/12_chapter3.pdf


http://www.zooreach.org/downloads/ZOO_CAMP_PHVA_reports/1997%20BCPP%20C.A.M.P.%20Report%20-%20Freshwater%20Fishes%20of%20India.pdf


2012/01/20 | Ryby

Acanthobrama telavivensis

Goren, Fishelson & Trewavas, 1973

Order: Cypriniformes
Family: Cyprinidae
Genus: Acanthobrama

Environment: Freshwater; benthopelagic
Climate: Subtropical

Description: D II-III, 7-8; A III, 11-14; V 8(7); P 15(16); LL 51-59 (lateral line scales to hypural fold); TR 11½-14½/5½-7½; GR 8-10; pharyngeal teeth 5-5; vertebrae 32-34. Body compressed, dorsal fin inserted behind the origin of pelvic fins. Mouth subterminal, lower jaw at an angle of 25-40° to the horizontal. Gill rakers short (2-3) + (0-1) + (8-11) on the anterior arch. Scales small. Colour, silvery body with a dark lateral band. Maximum length 12.0 cm TL .

Distribution: Eurasia. Tigris-Euphrates, Aleppo and Orontes water systems as well as in most waters of Israel.

Habitat: Acanthobrama telavivensis is found in warm ponds and slow-moving rivers in very dense populations. The character of the habitat and the way the fish appear in it is very similar to that of Pseudophoxinus zeregi (Heckel) in the Golan Heights. Recently, as a result of water pollution, A. telavivensis has been almost completely annihilated; only the populations at Rosh Ha’Ayin and N. Tut have survived. Feeds on plant material and small animals.

Links:

http://biostor.org/cache/pdf/55/b6/c6/55b6c6ec8ad1a38b316f821922155e74.pdf

http://ichthyology.tau.ac.il/2009/OzcanBalik.pdf

http://www.springerlink.com/content/7t5h1x6q816m7755/

http://www.teva.org.il/?CategoryID=943&ArticleID=4629


http://www.marm.es/es/agua/temas/delimitacion-y-restauracion-del-dominio-publico-hidraulico/Avital_Gasith_tcm7-27500.pdf


http://www.landsnailfly.com/download/reading/Israel%20fish.pdf


http://www.lanuv.nrw.de/alosa-alosa/includes/docs/conference2009/oral_abstracts_9_july_09.pdf

http://www.sviva.gov.il/Enviroment/Static/Binaries/Articals/lavnun_yarkon_1.pdf

http://campusteva.tau.ac.il/upload/research-zoological/Acanthobrama%20telavivensis.pdf


http://www.sviva.gov.il/Enviroment/Static/Binaries/mechkarim/goren_levanon_1.pdf


http://www.iucnredlist.org/apps/redlist/details/61249/0

2012/01/10 | Ryby

Schizopygopsis thermalis

Herzenstein, 1891

Order: Cypriniformes
Family: Cyprinidae
Subfamily: Schizothoracinae
Genus: Schizopygopsis

Environment: Freshwater; benthopelagic
Climate: Subtropical

Description. D ii, 6; A ii, 5; P i, 18;  V i, 9; C 19. Lateral line complete, with 92-103 pores.  Gill rakers on first arch; outer row 10-12, inner row 17-23. Pharyngeal teeth biserial, 3.4-4.3.  Body elongate, slightly compressed. Head moderate, snout bluntly pointed. Mouth inferior, arched its anterior border below the level of the lower edge of eye. Lower jaw thickened, with soft horny or leathery edge. Barbel none. Nostrils nearer eyes than tip of snout. The width of isthmus narrow. Pharyngeal teeth scoop-shaped and curved at the tips, width of pharyngeal bone in its length 2.5-2.75 times. Body nearly entirely naked, with a few scales behind the gill-opening and in the anterior end of the lateral line, and an anal sheath with enlonged scales at the base of anal to behind the ventral. Anal opening near the commencement of the anal fin. Dorsal fin without spines, its origin nearer tip of snout than base of caudal. Origin of ventral fin under the 4-5th branched ray of the dorsal. Last unbranched ray in dorsal ray thickened, but not strongly, posteriorly covered by denticles (about 15), sometimes very weak and disappearing with age. Dorsal short, maximum height 1.25 times greater than its minimum height. Anal short, reaching or not reaching  to the rudimentary ray of caudal. Caudal forked. Air-bladder in two chambers. Greyish above, silvery below; side of body with scattered irregular dark spots, the largest specimen body with a small number of irregular spots. Standard length (SL) 274 mm.

Distribution. Asia. This species is found in high-altitude regions of the Qinghai-Tibetan Plateau.

Habitat. This species dwells in the hot mineral springs on the southern slope of the Tanggla Range at altitude 4 750 m. When the water flows away from the source and becomes cooler, its temperature is 19 to 20 °C.

Links:

http://www.59baike.com/index.php?doc-view-3899

http://anatolab.uvigo.es/razonamientos/CORDADOS/Operculos/Cyprinidae.pdf

http://www.fishwise.co.za/Default.aspx?TabID=110&GenusSpecies=Schizopygopsis_thermalis&SpecieConfigId=260917

http://www.fishbase.us/Country/CountrySummary.php?id=45145&ctry=China%20Main&genusname=Schizopygopsis&speciesname=thermalis&vc_code=156

http://www.vostlit.info/Texts/Dokumenty/China/XIX/1860-1880/Przevalskij_3/frametext5.htm

http://www.archive.org/stream/geographicaljou07britgoog#page/n448/mode/2up

http://www.vostlit.info/Texts/Dokumenty/China/XX/1900-1920/Kozlov_6/text6.phtml

2012/01/05 | Ryby