Dallia admirabilis

Chereshnev & Balushkin, 1980
Rząd; szczupakokształtne Esociformes
Rodzina; muławkowate Umbridae
Rodzaj; Dallia
Słodkowodna; przydenna

Opis: D 10-15, A 12-16, P 20-31(27,0) z lewej strony 23-31(28,0) z prawej strony, V 3(2);  C 27-37(32);  wyrostków filtracyjnych 9-15(12,0); promieni skrzelowych (7)8 ; poprzecznych rzędów łusek tułowiowych squ.75-101(85,0); między płetwą grzbietową i linią boczną 8-11 łusek, między płetwą odbytową i linią boczną 9-12 łusek; kręgów 40-42 w tym liczba tułowiowych 19-21, ogonowych 20-21. Ciało niskie , wydłużone w przedniej części okrągławe, z tyłu mocno ściśnięte po bokach i równomiernie zwężające się do ogona . Płetwy piersiowe i ogonowa szerokie, wachlarzowate, okrągłe. Płetwa grzbietowa i odbytowa przesunięte daleko do tyłu, okrągłe. Brzuszne bardzo małe, usytuowane dokładnie przed odbytem. Linia boczna słabo wykształcona (zaczątkowa). System  kanałów sejsmosensorycznych  na głowie mocno zredukowany (aż do  braku oddzielnych segmentów), kanałowe pory są szparkopodobne. Wierzchni brzeg oczodołu nie wystaje poza wierzchni profil głowy. Oczy malutkie. Podłużna średnica oka mieści się 2,0-2,5 raza w międzyoczodołowym odstępie. Pysk krótki, okrągły. Otwór gębowy duży. Dolna szczęka u samic i niedużych samców nie wystaje do przodu i nie ma symfizalnego zgrubienia; u większych samców nieznacznie wystaje i także pozbawiona jest symfizalnego zgrubienia. Zęby na szczękach drobne, przy symfizie nie więcej niż 2 rzędy, zwykle 1. Między zębami na kościach podniebiennych i lemieszu widoczny odstęp. Łuski małe, cykloidalne. Ułuszczenie głowy słabe, pokrywa łuskowa kończy się przed linią tylnych nozdrzy; nie występuje wzdłuż nadoczodołowego i skroniowego systemu kanałów sejsmosensorycznych , na brzegu oczodołu, na dolnej szczęce, promieniach skrzelowych i płatach płetw piersiowych. Głowa z wierzchu i grzbiet ciemnobrązowe; policzki i głowa z dołu jaśniejsze z niedużymi, ciemnymi plamami, dolna szczęka, łuki skrzelowe, gardło jasnobrązowe bez plam. Boki ciała ciemne z licznymi ciemnymi plamami nieregularnego kształtu, brzuch jasnobrązowy pokryty drobnymi ciemnymi plamkami. Promienie płetw prawie czarne, odstępy między nimi bardziej jasne. Na piersiowych i nieparzystych płetwach rzędy ciemnych plam nieregularnej formy, na brzusznych kilka ciemnych plam (znamion).

Rozsiedlenie: Rosja. Występuje na wąskim obszarze, w niektórych jeziorach systemu wodnego rzeki o nazwie Amguema (dolny i środkowy bieg) płynącej pomiędzy przylądkami Schmidta i Wankarem na Półwyspie Czukockim. Areał występowania tego gatunku jest znacznie oddalony na zachód od areału dalii (Dallia pectoralis ) występującej na pobrzeżu Czukotki i Alaski.

Habitat i biologia: Biologia poznana bardzo słabo. Typowa słodkowodna, przydenna ryba stale żyjąca w rozlewiskowych jeziorach termokrasowych i morenowych (a raczej pomorenowych). Typowe środowisko i miejsce występowania według pierwszego  opisu to małe jezioro termokrasowe w środkowym dorzeczu Amguemy przy jej prawym brzegu ok. 500 m na wschód od 105 kilometra trasy samochodowej Egwekinot-Iultin . W okresie rozmnażania może się przemieszczać z jednego jeziora do drugiego poprzez głębsze odpływy i strumienie z powolnym prądem. W jeziorach przebywa w ukryciu chowając się pod dużymi kamieniami, bryłami torfu i wśród wodnej roślinności. Zasiedla płytkie jeziora o głębokości poniżej 3 m   z licznie tam występującym  cierniczkiem (Pungitius pungitius).
Często padają ofiarą drapieżnych golców (Salvelinus sp.), miętusa (Lota lota leptura) i lipienia (Thymallus arcticus pallasi). Ryba jest bardzo wytrzymała na niedobór tlenu w wodzie, jej pęcherz pławny jest silnie ukrwiony, co umożliwia oddychanie tlenem atmosferycznym. Można przypuszczać, że zimą tak jak dalia (Dallia pectoralis) gdy zbiornik zamarznie aż do dna, żeby przetrwać zakopuje się w mule. Mimo odporności na niską temperaturę zdarza się że niektóre osobniki nie przeżywają bardzo mroźnego i długiego okresu zimowego, który w tym rejonie trwa od października do maja. (Dallia pectoralis słynie z tolerowania warunków ekstremalnego zimna włącznie z zamarznięciem, wystawiona na działanie temperatury do – 20 °C potrafi przetrwać do 40 minut,  jednak gdy ulegają skrystalizowaniu jej płyny życiowe, które mają temperaturę zamarzania około – 0,3°C ryba umiera. W środowisku beztlenowym przy temperaturze 0°C może przebywać do 24 godzin, bez pożywienia może obyć się ponad 6 miesięcy. Jedna z legendarnych bajek głosi, że zjedzona zamarznięta ryba przechowywana przez tydzień w lodzie, ożyła i zaczęła się poruszać pod wpływem ciepła w żołądku psa zaprzęgowego, pies zwymiotował żywą rybę).

Rozmnażanie: Tarło zaczyna się w czerwcu po całkowitym rozpuszczeniu się pokrywy lodowej, gdy temperatura wody osiągnie 10-15 °C. Samce osiągają dojrzałość płciową przy długości około 7 cm i masie 3,5 g, samice przy 8 cm i masie 6,0 g.  W połowach liczebność samców była większa niż samic. Ikra jest składana porcjami  przy dnie na podwodnej przybrzeżnej roślinności i zatopionych krzewach. Płodność wynosi 162-813  (średnio 405) ziaren ikry o żółtej barwie i średnicy 1,5-1,8(1,7) mm. Wyląg  przy temperaturze 10 °C około 14 dni. Ikra nie jest chroniona przez rodziców.

Odżywianie: Niewybredna ryba jedząca wszelkie dostępne żyjące w tym środowisku organizmy, zjada wszystko co pojawi się jej przed oczami, głównie larwy komarów, jętek, chruścików i widelnic oraz skrzelonogi, mięczaki, chrząszcze wodne i wylęg ryb. Często przejawia się u nich zwyczaj kanibalizmu, zjadają własną ikrę, larwy ryb, narybek i dojrzałe ryby mniejszych rozmiarów. Rośnie powoli, osiąga długość 16 cm i masę około 50 g.

Znaczenie gospodarcze: Nie ma znaczenia gospodarczego.  Stanowi ciekawy obiekt do obserwacji i badań naukowych dla biogeografii i kriobiologów.  Doskonale nadaje się do hodowli w akwarium.  Czuje się dobrze w szerokim zakresie temperatur od 5-20 °C  (optymalna 5-10 °C), dH do 20°, pH 5,5-8,0. Jest zdolna znieść temperaturę wody ponad 20 °C  przy niskim poziomie tlenu. Woda powinna być jednak napowietrzana, filtrowana i wymieniana, do rozrodu zmiękczona. Pojemność akwarium minimum 50 l. Pokarm żywy jak dla ryb aktywnych drapieżników,  młode ryby jedzą plankton. Aby nie wywołać szkód dla rodzimej ichtiofauny, nie powinno się dalii aklimatyzować poza ich zasięg występowania.

Linki:

http://4biggame.ru/?p=596

http://www.sevin.ru/vertebrates/index.html?fishes/82.html

http://academnet.neisri.ru/academnet/infocentr/f_f/fauna/ribi/46.htm

http://aquariumlib.ru/books/item/f00/s00/z0000003/st027.shtml

http://russia.wetlands.org/Portals/5/WetlandsinRussia_Vol_4_English.pdf

http://russia.wetlands.org/Portals/5/WetlandsinRussia_Vol_4_Russian.pdf

http://www.feow.org/ecoregion_details.php?eco=611

2011/04/28 | Ryby

Nemacheilus starostini

Parin, 1983   Karpiokształtne Cypriniformes; przylgowate Balitoridae; podrodzina Nemacheilinae

Słodkowodna, przydenna

Synonimy: Noemacheilus starostini, Troglocobitis starostini

Opis: D III, 7-7½; A III, 5-5½; P I, 10; V I, 4; C 19, kręgów 39 z uralnym trzonem (urostylem), linia naboczna nieodznaczona. Ciało wydłużone, subcylindryczne, jego wysokość mieści się 5,4 razy w długości standardowej (SL), szerokość 6,8 razy w SL. Trzon ogonowy ścieśniony z boków z dobrze rozwiniętym fałdem skórnym (tłuszczowym) po jego grzbietowej i brzusznej stronie. Łusek brak, pod skórą są licznie rozmieszczone drobne o średnicy 0,05-0,15 mm kulki tłuszczowe przedstawiające  ciągłą warstwę. W płetwie grzbietowej 3 promienie nierozgałęzione i 7 rozgałęzionych  w odbytowej 3 promienie nierozgałęzione i 5 promieni rozgałęzionych. Płetwa ogonowa lekko wcięta. Pysk zaokrąglony; niewielki, dolny otwór gębowy. Trzy pary wąsików, na szczęce górnej dwie pary i jedna w kącikach ust. Wargi mięsiste z frędzlami. Przednie otwory nosowe są wydłużone rurkowato. Ryba jest pozbawiona oczu i pigmentu ciała, nie posiada pęcherza pławnego i kostnej kapsuły, przewód jelitowy krótki, składa się z dwóch  pętli. Ubarwienie żywej ryby jest różowo-pomarańczowe. Holotyp SL= 49,5 mm.

Historia: Pierwsza ślepa ryba jaskiniowa w faunie byłego Związku Radzieckiego, odkryta w 1978 roku przez speleologa W. Malcewa, 3 grudnia 1981 r. pozyskano 10 egzemplarzy do badań naukowych. Długość 10 złowionych osobników wahała się od 36,7 do 61,0 mm SL.

Występowanie: Azja; Turkmenistan, bezimienne karstowe zapadlisko koło wsi Karliuk (obwód czardżouski) położonej u podnóża jednej z ostróg górnego masywu Kugitangtau (ca. 37°55′ N, 66°23′ E). Zapadlisko odkryło odcinek podziemnego zbiornika z powolnym przepływem wody, który okazał się częścią podziemnej rzeki. Woda w jeziorku jest czysta, przezroczysta silnie zmineralizowana, słonawa (około 3g/l) Ca – 0,62g/l, Mg – 0,11g/l, SO4 – 1,72g/l, pH 7,64. Temperatura wody 22-24°C, temperatura powietrza około 12°C. Ściany zapadliska prawie pionowe, głębokość do powierzchni wody około 10 m, powierzchnia ok. 30 m², głębokość jeziorka nie przekraczała 5-7 m.

Habitat i ekologia: Ryby pływały w stadkach, na głębokości 4-5 metrów w miejscach dopływu wód podziemnych, jak i wśród roślinności wodnej na głębokości 1-2 m. Kamienie na dnie były pokryte wodnym  mchem i nitkowatymi wodorostami, w słupie wody pływały planktonowe skorupiaki przypominające oczliki (Cyclopidae), na dnie występowały brzuchonogi (Gastropoda). Pokarm stanowiły larwy owadów i małe bentosowe skorupiaki. W pierwszych latach obserwacji liczebność tego gatunku wynosiła 150 egzemplarzy i stopniowo zaczęła się zmniejszać. Obserwacje w akwariach wykazały, że ryby zazwyczaj pozostają na dnie, rzadko podnosiły się w słup wody i były zupełnie niepłochliwe. Pływając przy ściankach akwarium i w słupie wody często przyjmowały pionowe położenie, przemieszczały  się w nienormalnych pozycjach, na boku a także do góry brzuchem. Pobudzone, przy żwawych zrywach wyskakiwały  z wody prawie do połowy ciała. W akwarium chętnie zjadały ochotkę piórkową (Chironomus plumosus) i rureczniki (Tubifex tubifex). Otwarta (dyssekcja) samica o długości standardowej 51,7 mm okazała się dojrzałą płciowo, w jej jajnikach znajdowało się 53 dużych ziaren ikry o średnicy 1,5 – 2,2 mm.

Linki:

http://www.internevod.com/rus/atlas/ecol/02/24/kug_slep.shtml

http://otvet.mail.ru/question/31339459/

http://www.science.gov.tm/files/desert_3_2006.pdf

http://www.ubss.org.uk/resources/proceedings/vol19/UBSS_Proc_19_2_117-149.pdf

http://fadr.msu.ru/caves/kugpic_e.html

http://rybak-rybaku.ru/115/

http://www.feow.org/ecoregion_details.php?eco=630

http://www.fishbase.org/summary/speciessummary.php?id=6161

http://books.google.pl/books?id=iSUh6H_D28sC&pg=PA20&dq=Nemacheilus+starostini&hl=pl&ei=b8O2TaGfNsmeOpGwpKAP&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=1&ved=0CCkQ6AEwAA#v=onepage&q=Nemacheilus%20starostini&f=false

http://www.photos-animals.com/photo/die-ampel/000015166627

http://filens.info/forum/index.php?topic=2926.0

http://geo.web.ru/druza/a-MalzevV.htm

2011/04/26 | Ryby

Ostrosz drakon (Trachinus draco)

Linnaeus, 1758.   Morska; przydenna.      Perciformes.  Rodzina ostroszowate ( Trachinidae)
Opis: D1 V-VII; D2 29-32; A II, 28-34; P 15-17; V I, 5; C 12; l. lat.78, promieni skrzelowych 6, liczba  wyrostków  filtracyjnych na dolnej gałęzi pierwszego łuku skrzelowego  15-16,  na górnej 8, wyrostków pylorycznych 6, kręgów 11+31. Ciało długie, niskie, bocznie spłaszczone, głowa duża z szerokim, skierowanym skośnie do góry otworem gębowym. Oczy są umieszczone wysoko na głowie i są skierowane ku górze. Przy przednim, górnym brzegu oka mały cierń, na pokrywie skrzelowej silny, długi kolec jadowy. Płetwa grzbietowa podwójna; pierwsza krótka, podparta 5-7 kolcami jadowymi, druga bardzo długa, wzmocniona 29-32 miękkimi promieniami. Płetwa odbytowa bardzo długa z dwoma twardymi i 28-34 miękkimi promieniami. Płetwy brzuszne przesunięte na podgardle. Pęcherz pławny uwsteczniony. Łuski cykloidalne.  Grzbiet ostrosza ma barwę brązowo-niebieską, boki oliwkowo niebieskie, brzuch jaśniejszy, podgardle żółtawe. Na pierwszej płetwie grzbietowej występuje czarna plama. Druga płetwa grzbietowa i płetwy pozostałe barwy oliwkowo-żółtej. Przez grzbiet i boki ryby przebiegają ciemniejsze skośne smugi. Według Gąsowskiej Trachinus draco L. osiąga w Bałtyku długość 25-40 cm. W Morzu Północnym i Kattegacie (Duncker i Ladiges) ostrosz osiąga długość do 45 cm, przeważają osobniki o długości 18-30 cm (Banarescu). Samice są większe od samców. Według danych literaturowych dorasta do 53 cm długości i 1860 g masy.

Habitat/Biologia: Dorosłe ostrosze prowadzą denny tryb życia w sublitoralu, przeważnie na dnie piaszczystym i mulistym, latem zbliżają się do wybrzeży, występuje do głębokości 15 m, zimą na głębokości do 150 m. Pływa słabo, porusza się jedynie nocą pływając w niewielkim stadzie w otwartej toni wodnej. Żyje samotnie, w ciągu dnia przy pomocy płetwy odbytowej zakopuje się w piasek, wystawiając ponad dno jedynie pysk, oczy i kolce jadowe pierwszej płetwy grzbietowej. W takiej pozycji czatuje na zdobycz. Gdy ofiara zbliży się na odpowiednią odległość, ostrosz silnym odbiciem ogona rzuca się do przodu, by ją pochwycić. Odżywia się garnelami i małymi rybami z Gobiidae, Ammodytidae (Duncker i Ladiges). W Morzu Czarnym również odżywia się małymi krabami (Liebiediew). Według Liebiediewa dojrzałość płciową osiąga w trzecim roku życia. W Bałtyku się nie rozmnaża. Tarło odbywa w Morzu Północnym i Kattegacie od czerwca do lipca. Istnieje przypuszczenie, że rozmnaża się również w pozostałych Cieśninach Duńskich (Duncker i Ladiges).   Według Liebiediewa tarło ma wielomiotowe (2-3 porcje), płodność samic 8677 do 75 346  ziaren ikry (u 12 samic o dł. 155-243 mm). Ikra pelagiczna o średnicy 0,8-1,1 mm, zaopatrzona w kroplę tłuszczu (Gąsowska). Okres inkubacji trwa 4-5 dni, larwy pelagiczne po wylęgu mają długość ponad 3 mm (Duncker i Ladiges). W połowach w Morzu Czarnym występowały osobniki w wieku 6 lat z przewagą od 2-3 lat. Osobniki dorosłe czasem łowione były w warstwach powierzchniowych. Młode formy i larwy łowiono w pobliżu brzegu w różnych porach roku na obszarze Morza Czarnego (Swietowidow, 1964), przy czym formy młode wykazywały wyraźną przewagę ilościową.

Rozmieszczenie: Występuje począwszy od zachodniej Afryki. Przy wybrzeżach Marokka (Furnestin, 1958) i Senegalu (Cadenat, 1950) jest spotykany rzadko. Zasięg jego występowania obejmuje Morze Śródziemne (Luther i Fiedler), Morze Czarne, gdzie występuje na całym jego obszarze i w Cieśninie Kerczyńskiej (Banarescu, 1964 i Liebiediew, 1969). Występuje wzdłuż wybrzeży Europy, na północy dochodzi do Bergen Duncker i Ladiges, 1950). W Morzu Północnym spotykany jest często. W Bałtyku występuje przypadkowo. Z literatury znanych jest zaledwie kilka przypadków odłowienia go w Bałtyku w rejonie wyspy Bornholm  i przy wybrzeżach Meklemburgii. W wodach duńskich na południe od Kattegatu jest rzadszy (Duncker i Ladiges).  Furnestin (1958) uważa Trachinus draco L. za gatunek śródziemnomorsko-borealny. Według Gąsowskiej (1962) ostrosz jest gatunkiem bardzo rzadko  występującym w Bałtyku, a szczególnie w jego części południowej, gdzie przedostaje się on prawdopodobnie z wylewami wód północnomorskich. W dniu 24 października 1969 r. kuter rybacki z Dziwnowa w czasie połowów włokiem dennym odłowił jeden egzemplarz ostrosza. Przybliżone współrzędne miejsca odłowu 54°35’N i 14°50’E, głębokość morza w tym rejonie wynosi około 40 m. Długość całkowita (l. t.) odłowionego osobnika wynosi 27 cm, a długość ciała (l. c.) 23 cm, ciężar 175 g.

Uwagi: Kolce jadowe tej ryby umieszczone są na grzbiecie oraz na pokrywie skrzelowej. Związana z nimi tkanka gruczołowa wytwarza jady działające jak neurotoksyna. Według G. Penso są one bardziej aktywne u samców oraz w okresie tarłowym. Działanie jadów powoduje wokół rany początkowo zblednięcie skóry, a potem zaczerwienienie i opuchliznę. Towarzyszy tym objawom uczucie pieczenia i jakby zmiażdżenia tkanek. W lżejszych przypadkach objawy te zanikają po okresie trwającym od 2  godz. do 24 godz. Cięższe zatrucia, w czasie których występują bóle, zawroty głowy, dreszcze, pocenie się, wymioty, duszności, trudności w mowie oraz konwulsje, kończą się nawet zejściem śmiertelnym . Według B. W. Halsteada nie ma antidotum przeciw  jadom tych ryb,  natomiast Z. Maretić w swych doświadczeniach, prowadzonych na Trachinus draco i Scorpena scorfa uzyskał wyraźne złagodzenie objawów zatrucia po podaniu zwierzętom doświadczalnym sandostenu (antihistaminicum) i preparatów wapnia. Wypreparowany i oczyszczony jad ryb jest substancją bezbarwną, lekko opalizującą o pH obojętnym lub lekko kwaśnym (6,78 u Trachinidae, 6,8-7,0 u Synanceidae). Rozpuszcza się on w wodzie, wodnym roztworze gliceryny oraz płynie fizjologicznym. Świeży jad daje się przechowywać
jedynie przez krótki okres. Po okresie jednej doby traci około 25% swojej toksyczności (Sounders, Taylor, 1959), a niejednokrotnie zatraca ją zupełnie. Jad w stanie wysuszonym i zamrożonym może być przechowywany nawet przez kilka lat.  Niskie  temperatury sięgające  do — 50 °C nie zmieniają na ogół jego właściwości toksycznych, jedynie jad niektórych Scorpaenidae (rodzaje Pterois, Scorpaena) już w temperaturze kilku stopni °C poniżej zera rozkłada się prawie całkowicie. Przetrzymywanie jadów większości ryb w podwyższonych temperaturach od + 30 do + 50 °C prowadzi do jego denaturacji. Wyjątek stanowią tu jady ciepło-stałe jak tetrodotoksyna najeżkowatych (Tetrodontidae) i ichtiotoksyna charakterystyczna dla gatunków z rodzin Anguillidae, Congeridae i Muraenidae, która nie rozkłada się łatwo nawet po gotowaniu w temperaturze 100 °C. W skład jadów ryb  wchodzą zarówno substancje pochodzenia organicznego, jak i nieorganicznego.  Według Pigulewskiego (1966) w jadzie Trachinus draco stwierdzono 21,7% białek, 3,5% lipidów, 20,4% węglowodanów, 12,9% substancji nieorganicznych i 41,5% wody. Białka, które stanowią większość wszystkich substancji organicznych ze względu na ich działanie można podzielić na trzy grupy: (a) białka o właściwościach toksycznych, (b) białka o właściwościach enzymatycznych, (c) białka o nie wyjaśnionym działaniu. Zdecydowaną większość białek jadów ryb wyposażonych w typowe gruczoły jadowe stanowią albuminy i globuliny (Mosso, 1889), choć stwierdza się często u niektórych gatunków obecność protein i wolnych aminokwasów.

Linki:
http://www.archive.org/stream/fishesofgreatbri01dayf#page/80/mode/2up

http://www.rejsymorskie.net/forum/viewtopic.php?t=388&sid=10a2d026a5b63162c88f93d5de928896

http://www.wple.net/plek/numery_2009/numer-8-2009/464-465-lopacinski_ikrakowiak.pdf

http://hel.univ.gda.pl/aktu/2009/ostrosz.htm


http://www.fishbase.org/summary/speciessummary.php?id=1363

http://aquasea.narod.ru/sea_dracon.htm

http://fish.kiev.ua/pages/ukrfishm/ukrfishm19.htm

http://flofa.org.ua/t4.htm

http://byala.ru/for-tourists/what-to-do/9-trachinus-draco

http://homepage.mac.com/wmleosmith/pubs/assets/13_SmithWheelerVenom.pdf

http://www.archive.org/stream/onpoisonorgansof00parkrich#page/n9/mode/2up/search/trachinus

http://www.homeovision.org/en/for-homeopaths,substances-homeopatic-remedies,t,trachinus-draco,description/

http://www.circuitoaw.it/sicm/3_2003/Acciaro.pdf


http://books.google.pl/books?id=JPIYR-g-cusC&pg=PA205&dq=Trachinus+venom+apparatus&hl=pl&ei=5telTcHnEMyVswbK5JSqDA&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=1&ved=0CDMQ6AEwADgK#v=onepage&q=weeavers&f=false


http://books.google.pl/books?id=TNmDUPDLe3kC&pg=PA408&dq=Trachinus+venom+apparatus&hl=pl&ei=5telTcHnEMyVswbK5JSqDA&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=7&ved=0CFAQ6AEwBjgK#v=onepage&q=Trachinus%20venom%20apparatus&f=false

http://books.google.pl/books?id=YsZ3GryFIzEC&pg=PA388&dq=Trachinus+venom+glands&hl=pl&ei=WdqlTd6PBY6Wswb0qJj7Bg&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=1&ved=0CDIQ6AEwAA#v=onepage&q=Trachinus%20venom%20glands&f=false

http://icesjms.oxfordjournals.org/content/61/6/933.full.pdf

2011/04/13 | Ryby

Micronema moorei

Smith, 1945.
Synonym: Kryptopterus moorei

Classification: Order: Siluriformes; Family: Siluridae

Environment: Benthopelagic; freshwater.

Description: A  66-68; P i,13; V i, 7. Body elongate and compressed markedly convex behind head and slightly flat rearwards; head depressed; snout bluntly rounded; eyes small, covered with sebaceous membrane and located in forepart of head;  mouth  shallowly arc, both jaws equal in length; teeth in both jaws villiform, single patch  of vomerine teeth; barbels two pairs, rostral one reaching the end of pectoral fin and chin one reaching base of pectoral fin; branchial membrane free; skin naked; lateral line straight. Dorsal fin lacking, anal fin rays 66-68, end of pectoral fin overpassing origin of anal fin, ventral fin small, caudal fin deeply forked and lower lobe longer. Coloration; in life, body color silvery white and fins semitransparent. Total length up to 240 mm (male).

Habitat/Biology: Inhabits streams in the rivers and lakes of the plains in the belt of rainforests of the Oriental Region. Ordinarily they live in rivers and lakes but when these are flooded in rainy season they also go to canals, swamps and marshes. Migrates for breeding, carnivorous fish, feeds mainly on small fishes as well as prawns and insect larvae.

Distribution: Asia: The river system of the Mekong River; China (Xishauangbanna, autonomous prefecture of Yunnan Province), Vietnam, Cambodia, Laos, mainly in Chao Phrya River of Thailand.

Links:

http://www.archive.org/stream/bulletinunitedst1881945unit#page/342/mode/2up

http://www.fishbase.org/Summary/speciesSummary.php?ID=26727&genusname=Micronema&speciesname=moorei

http://filaman.uni-kiel.de/Photos/PicturesSummary.php?StartRow=74&personnel=120&what=collab_pic&TotRec=168&SortBy=genus

http://acsi.acnatsci.org/base/image_list.html?mode=genus&genus=Kryptopterus

http://www.planetcatfish.com/catelog/image.php?species=kryptopterus+moorei&image_id=11143


http://www.vinhcuu-reserve.org.vn/Danhmuc/ThongtinCa/tabid/129/CaID/57/Default.aspx

http://www.mekongwetlands.org/Common/download/Thailand_Situation_Analysis_Small_file.pdf

http://chm-thai.onep.go.th/chm/Doc/Publication/ONEP04/07_Fishes-1-4.pdf

http://lad.nafri.org.la/fulltext/1600-0.pdf

http://www.mrcmekong.org/download/free_download/proceedings_7TechSym/paper1-The-Dai-Bongkong-Fisheries.pdf

2011/04/01 | Ryby

Pygocentrus nattereri

Kner, 1858.      Characiformes, Characidae,   Serrasalminae .
Common Names: Red Belly Piranha,  Red Piranha, Red Bellied Piranha.
Environment: Pelagic; freshwater;

Description: D 16-18; A 28-32; l.lat. 85-100; 24-31 scutes in ventral keel. Gill rakers of the outer branchial arch elongate, hooklike. The number of gill rakers posteriorly on the first arch (total 8-15 in Pygocentrus). Body very deep and strongly compressed; edge of belly serrate. The height of the body is nearly one-half of the total length (without caudal);  snout very obtuse and short; lips fleshly; the width of the interorbital space is a little more than one-half of the length of the head; the second infraorbital bone touches the preopercular limb. The anal and dorsal fins are set well posterior and the adipose fin is present (it always remains a rounded lobe); caudal fin distinctly forked; anal fin-base long, in old individuals fin produced to a point anteriorly. Scales small ( 2-3 mm). Piranhas have a single row of sharp teeth in their upper and lower jaws.  These teeth are tricuspid (three points) with a large, triangular blade-like middle cusp. Extremely sharp, the teeth are tightly packed and interlock, making them excellent for puncturing and shearing flesh. Coloration very variable, depending on age and environmental the body-depth and form of the head likewise change with age. Healthy, 10-15 cm. long fishes are blue-grey to brown-grey on the back; flanks pale brown above to delicate olive, silvered with numerous tiny metallic spots; underside, including the keel and belly, pectoral and ventral fins and  and anterior part of the anal, gleaming cinnabar to blood-red ; dorsal and caudal fins dark, the latter with a pale inner field ; anal fin red with a broad black margin. Total length up to 33 cm, body weight  up to 3.5 kg.

Links:
http://www.archive.org/stream/proceedingsofaca58acad#page/468/mode/2up


http://www.fishbase.org/summary/speciessummary.php?id=4501

http://www2.fisheries.com/archive/members/dpauly/journalarticles/1994/analysisofpublisheddataonredbelliedpiranha.pdf
http://www.riiaamazonia.org/PUBS/T16.pdf


http://sazima.net/papers/0000/0065/piranhas-underwater.pdf

http://www.opefe.com/index.html
http://nas.er.usgs.gov/queries/factsheet.aspx?SpeciesID=429
http://www.ggfagro.com/books/IJSCP/IJSCP%20V_3%20I_2%20Feb2008/33-38.pdf
http://www.archive.org/stream/annalsofcarnegie09carn#page/240/mode/2up

http://www.archive.org/stream/ontogenysystemat00unit#page/130/mode/2up

http://biostor.org/reference/20517.text

http://www.archive.org/stream/fishesofwesterns00eige#page/242/mode/2u

http://www.piranha-info.com/default.php?lang=en&id=page_1

2011/03/30 | Ryby