Buffalo czarny (Ictiobus niger)

Rafinesque, 1819. Czukuczanowate Catostomidae. Przydenna, słodkowodna.

Opis: D 27-31; A 8-9; P 15-16; V 10-11; l.lat. 36-39; l.tr.8/7. Kręgów zazwyczaj 37. Wyrostki filtracyjne w liczbie mniej niż 60, krótkie z buławkowatymi pogrubieniami na końcu. Zęby gardłowe jednoszeregowe, krótkie, wąskie i delikatne, około 195 na łuku. Linia boczna pełna biegnie pośrodku ciała. Ciało wydłużone, smukłe ale grube, mały otwór gębowy w położeniu dolnym lekko ukośny, wargi grube silnie umięśnione. Dolna warga pofałdowana. Przednia część grzbietu zaokrąglona, albo ze słabym kilem. Oczy umiarkowanej wielkości ( 13% długości głowy HL) . Długa płetwa grzbietowa, płetwa ogonowa szeroko rozwidlona. Maksymalna wysokość ciała mieści się 2,6-3,3 razy w długości standardowej ciała. Ubarwienie grzbietu  niebiesko-szare do ciemnobrązowego , jasnobrązowe po bokach ciała, żółtawobiałe (kremowe) poniżej. Płetwy parzyste i środkowa z ciemnym pigmentem. Otrzewna ciemna. Osiąga do 120 cm długości i ciężar do 40 kg. Maksymalny notowany wiek wynosi 24 lata. Zwyczajne rozmiary 36-66 cm masa do 7 kg.

Rozród: dojrzałość płciową samce osiągają w wieku 2-3 lat, samice w 3-4 roku życia. Tarło odbywa się w kwietniu i maju, chociaż samce z grudkami tarłowymi były łowione w połowie czerwca, trwa od 4-5 dni . Tarło obserwowano w płytkiej wodzie wzdłuż krawędzi zalanych bagien przy temperaturze wody +20 °C. Tarło odbywa się w ograniczonej przestrzeni do 100 ryb ( woda gotuje się od aktywności). Płodność znacznie ponad 9000 jaj (tyle pozostało w jajnikach po tarle u badanej samicy) , średnio 400 tys. Zapłodnione klejące jaja spoczywają na dnie , średnica jaj około 1.8-2.4 mm. Inkubacja ok. 24-36 godzin w temperaturze 19-24 °C. Długość całkowita TL protolarw po wykluciu 5,3-5,8 mm, po 45-56 godzinach od wylęgu larwy zaczynają swobodnie pływać. Często z powodu gwałtownego spadku poziomu wody ogromne masa jaj wysycha na zwalonych drzewach, kłodach, gałęziach krzewów, co w oczywisty sposób ogranicza liczbę pokoleń  tego gatunku.

Pokarm: pokarm tej ryby stanowi fauna denna, roślinność, detrytus oraz zooplankton.

Występowanie: klimat subtropikalny. Ameryka Północna – Wielkie Jeziora Północnoamerykańskie, dorzecze Missisipi, Ohio i Missouri. Gatunek pochodzenia nearktycznego. Występuje głównie w dużych i małych rzekach z szybkim prądem. Prowadzi samotny przydenny tryb życia. Gatunek introdukowany w wielu krajach między innymi w Rosji, Rumuni, Czechach, Słowacji, Bułgarii, Kubie i Polsce. Do Polski sprowadzony w 1986 roku z dawnego Związku Radzieckiego w ilości 100 tys. sztuk wylęgu przez Zakład Ichtiobiologii i Gospodarki Rybackiej PAN w Gołyszu jako uzupełnienie rybostanu zbiorników o podwyższonej temperaturze wody (jeziora konińskie, Rybnicki Zbiornik Zaporowy). W 1996 roku w Zakładzie Ichtiobiologii i Gospodarki Rybackiej w Gołyszu przeprowadzono pierwsze kontrolowane tarło tego gatunku. Hodowla buffalo czarnego w Polsce nie wykracza poza fazę eksperymentalną .

Linki:

http://wiscfish.org/fishid/wFrmAllImages.aspx?fid=9&comName=Buffalo, Black&sfName=Ictiobus niger&fam=Suckers (Catostomidae)&GID=140&show=5&selText=4
http://www.fishing-worldrecords.com/carps/Ictiobus%20niger.html

http://www.bio.txstate.edu/~tbonner/txfishes/ictiobus%20niger.htm

2010/12/08 | Ryby

Głowaczogłów ardżeszański (Romanichthys valsanicola)

Dumitrescu, Banarescu & Stoica, 1957. Okoniowate Percidae. Bentopelagiczna, niemigrująca, słodkowodna.

Opis: D1 (VIII)IX; D2 I-II (13)14-16; A I, 7; P I 12-13; V I, 5 ; l.lat. 58-68. Niskie, głowaczowate ciało (z przodu okrągławe, z tyłu ścieśnione) o dużej szerokiej głowie i małym, dolnym otworze gębowym w kształcie podkowy. Zęby małe, jednolite. Duże oczy, osadzone na wierzchu głowy. Wieczko skrzelowe z jednym, szerokim kolcem. Tylna krawędź praeoperculum delikatnie ząbkowana. średniej wielkości grzebykowate łuski, 58-68 wzdłuż w pełni rozwiniętej linii bocznej. Głowa częściowo bezłuska. Dwie, leżące obok siebie, płetwy grzbietowe. Pierwsza z 9 twardymi promieniami, druga (wyższa) z 1 twardym i 14-16 miękkimi promieniami. W płetwie odbytowej 1 twardy promień i 7 miękkich. Płetwa ogonowa nieznacznie wcięta. Grzbiet od ciemnoszarego do ciemnobrązowego. Boki jaśniejsze, brązowawe, z ciemnymi plamami i marmurkowym wzorem. Brzuch białawy do żółtawego. Płetwy piersiowe, brzuszne i ogonowa z rzędami ciemnych punktów. Płetwy grzbietowe z ciemnymi długimi wstęgami. Nie posiada pęcherza pławnego, porusza się charakterystycznymi rzutami od kamienia do kamienia. Długość życia prawdopodobnie 10 lat. Maksymalna długość standardowa 110 mm.

Występowanie; klimat umiarkowany 10°C – 20°C. Rumunia . W górnym biegu Ardżesza (Arges) i jego dopływach Yilsan i Riul Doamnei – dorzecze Dunaju. W zimnych, czystych szybko płynących górskich strumieniach o piaszczystym lub kamienistym dnie. Prowadzi nocny tryb życia, podczas dnia ukryta pod kamieniami. Ryba terytorialna, dorosłe osobniki bronią swojego terytorium.

Rozmnażanie: tarło rozpoczyna  w drugiej połowie maja, kleista  ikra składna jest porcjami na kamieniach. W okresie tarła u samców i samic występuje wysypka tarłowa, widoczne grudki na brzuchu , wszystkich elementach płetw brzusznych, na płetwie odbytowej i ogonowej czasami na płetwach piersiowych i głowie. Samce są większe  od samic. U samic są widoczne brodawki moczowo-płciowe. Dojrzałość płciową osiągają w 2 roku życia. Płodność około 120-150 jaj na samicę. Ikra jest chroniona przed drapieżnikami.

Pokarm: denne bezkręgowce, larwy jętek (Ephemeroptera), widelnic (Plecoptera) ikra i wyląg ryb w niewoli również rureczniki (Tubifex).

Linki:

http://resources.metapress.com/pdf-preview.axd?code=u38133684428q877&size=largest

http://www.cesec.ro/pdf/CHIRAN_MANDACHE_URSULEANU_MDB_2010.pdf

http://www.antipa.ro/pnoutati_1.php
http://www.travaux.ro/pdf/455-497-513.pdf
http://www.crap.ro/pagina/74/370/aspretele.html

| Ryby

Przeźroczka piracka (Paradoxodacna piratica)

Roberts, 1986. Przeźroczkowate  Ambassidae. Przydenna,  słodkowodna również wody słonawe.

Opis: D VII+I,9-10; A III,9; P 14-15; V I,5; C 17; l.lat 62-65; l.tr 8-7/1/20-22.  Kręgi 10+14=24. Ciało umiarkowanie wysokie,  podłużne, smukłe, bocznie ścieśnione prawie płaskie. Grzbietowy profil mocno wklęsły powyżej oczu. Wyrostki filtracyjne wydłużone, 5-7+15-16=20-26, policzek, pokrywa skrzelowa i ciało włącznie z częścią przedgrzbietową pokryte są małymi łuskami. Tylne nozdrze okrągłe prawie tej samej wielkości  jak przednie. Dolna szczęka o wiele krótsza od górnej (retrognacja).  Zęby w szczękach zmodyfikowane, powiększone w dwóch głównych szeregach, w zewnętrznym szeregu z silnie zagiętymi stożkowatymi koronami skierowanymi do boku i także w wewnętrznym szeregu z podobnie zagiętymi koronami skierowanymi do środka. Drugi promień twardy (ciernisty) płetwy odbytowej jest równy lub niewiele krótszy niż trzeci. Płetwy piersiowe zaokrąglone, ogonowa rozwidlona.  Ubarwienie; ciało półprzezroczyste, białawe  z metalicznym połyskiem. Nie ma plamy barkowej.  Maksymalna długość standardowa 9 cm (samiec).

Występowanie: klimat tropikalny, Azja; Indonezja (Borneo i Sumatra). W rzekach i strumieniach z umiarkowanym, powolnym nurtem również w ujściach w słonawej wodzie o łagodnie nachylonym dnie z drobnym piaskiem i grubym żwirem. Parametry wody; temperatura 25-33° C, ph 5,5-9,5, mętna, o barwie kawy z mlekiem.

Pokarm: nekton, płetwy ryb, łuski ryb, drobne ryby (przede wszystkim Cyprinidae) również owady wodne.

Linki:

http://supgurame.multiply.com/photos/hi-res/upload/SghPDQoKCtUAAEp53R41
http://www.archive.org/stream/memoirsofcalifor141989cali#page/160/mode/2up/search/paradoxodacna

2010/12/06 | Ryby

Okoń bałchaski (Perca schrenkii)


Kessler, 1874 Okoniowate Percidae. Przydenna, słodkowodna.

Opis: D1 XII-XIII; D2 II-III/12-13; A II/(7)8-9; V I/4; P I/11-13; C 17; l.lat. 41-54; l.tr. 5-7/13-15. Dwie oddzielone od siebie płetwy grzbietowe; pierwsza z 11-15 , częściej 12-13 twardymi, ciernistymi, druga z 1-2, przeważnie z 2 cierniami i od 10-14, zazwyczaj 12-13 miękkimi promieniami; w płetwa odbytowa z 1-2, zazwyczaj (61-97% z wszystkich osobników populacji) 2 twardymi, ciernistymi i 6-10, częściej 7-10 promieniami miękkimi, P I 10-13 (w j. W.Ałtaj), V I 5 (rz. Czu). W linii bocznej 37-58 łusek, częściej 41-54, a średnio w różnych próbkach 46-50; nad linią boczną 5-9, zwykle 6-7 łusek, pod nią 11-20 zwykle 13-15. Wyrostków filtracyjnych 19-33, średnio 23-31. Kręgów 32-41, zwykle 36-38; w tym tułowiowych mniej niż ogonowych (odpowiednio 15-20 i 17-22. Różni się od zwyczajnego okonia (Реrса fluviatilis) bardziej wydłużonym ciałem, niższą pierwszą płetwą grzbietową i większymi łuskami zachodzącymi na siebie w mniejszym stopniu. Najwyższa wysokość mieści się w długości ciała (bez C) 2,9-4,5 razy , częściej 3,5-4 razy. Brzuch wypukły. Pokrywa skrzelowa zazwyczaj pokryta łuską. Dolna szczęka wysunięta do przodu, ustala w ten sposób półgórne położenie otworu gębowego, górna zachodzi na wysokości środek oka. Przewód jelitowy jest krótszy od długości ciała. Ubarwienie zależy od siedliska i zmienia się się od jasnoszarego do prawie czarnego, płetwy szare. Młode ryby mają na ciele dobrze widoczne ciemne poprzeczne pręgi w liczbie od 10 – 13, które niemal znikają z wiekiem, dlatego często forma pelagiczna nazywana jest okoniem białym. Osiąga długość całkowitą do 50 сm i masę 1,5-2 kg; w większości zbiorników indywidualna masa nie przekracza 700 g. Długość życia do 23 lat, obecnie nie więcej niż 11 lat.

Rozród: przedstawia dwie ekologiczne formy: pelagiczną i przybrzeżną . Pelagiczna forma odróżnia bardziej szybszym wzrostem i późniejszym (o 1 rok) dojrzewaniem w porównaniu z przybrzeżną. W Bałchaszu osiąga dojrzałość płciową zwykle w 2-3 roku i długości ciała 7-10 cm, w jeziorach ałakolskich dojrzewa w 3-5 roku życia. Samce osiągają dojrzałość płciową rok wcześniej niż samice. Stosunek płci w populacji jest bardzo zmienny – od 1:1 do wyraźnej przewagi samic (24:1). Tarło rozpoczyna się wczesną wiosną, tuż po otwarciu zbiorników i trwa od końca marca do końca maja. . Temperatura wody w okresie tarła jest zwykle 8-10 ° C. Rozmnaża się zarówno w wodzie słodkiej i słonawej. Ikra o średnicy 0.7-1.1 mm składana jest w postaci kleistej taśmy na przybrzeżnych roślinach i gałązkach, na głębokości od kilku centymetrów do 2-3 metrów. Na tarliskach tworzą się czasem gęste skupiska do 20 osobników na 1 m². W przypadku braku odpowiedniego podłoża do tarła jaja mogą być składane bezpośrednio na grunt. Płodność waha się od 1,3 tysiąca do 245.000 jaj.

Pokarm: w pierwszych latach życia okonia pokarm stanowią bezkręgowce (larwy ochotki, jętek, chruścików, lasonogi, bokopławy) również ikra ryb. W 4-5 roku (а w niektórych zbiornikach wcześniej) przechodzi na drapieżny tryb życia , zjada głównie młode ryby z własnego gatunku, a znacznie rzadziej innych ryb (młode sazana, karasia, marynki ). U pelagicznej formy okonia znaczenie ryb w diecie jest wyższe niż przybrzeżnej. W okresie tarła, znacznie zmniejsza intensywność odżywiania.

Występowanie: klimat umiarkowany. Azja Środkowa. Uzbekistan, Turkmenistan, Kazachstan. Gatunek endemiczny, jezioro Bałchasz i przyległe (jeziora Аłаkоl, Sаsykkоl, Каszkаrkоl itd; równinne odcinki rzek Ili, Каrаtаł, Аksu, Lеpsy, Аjaguz, Тоkrаu, Urdżаr, Baskan itd.). W naturalnym obszarze po wsiedleniu tam sandcza praktycznie gatunek zniknął, ale za to przy przewozie narybku karpia w latach 60-tych, dostał się do wielu innych wód Kazachstanu i Azji Środkowej (dorzecza rzek Nura, Czu, Olenty, Zerawszan; jeziora Tłeuberdy, Saryoba, Kurbet, Majbałyk itd.). W okresie tarła łatwo miesza się zwykłych okoniem, w rezultacie czego w wielu zbiornikach występują hybrydowe formy.

Linki:

http://www.innature.kz/articles.php?article_id=510
http://innature.kz/images/photoalbum/album_43/okun_balhash.jpg
http://www.archive.org/stream/fishesofturkesta00kess#page/50/mode/2up/search/perca
http://www.archive.org/stream/rubyturkestanadi00berg#page/220/mode/2up/search/perca+schrenk
http://internevod.delovoy.com/rus/atlas/ecol/02/23/balhash.shtml

2010/12/04 | Ryby | Skomentujesz?

Afronandus Szeljuszko (Afronandus sheljuzhkoi)

Meinken ,1954. Wielocierniowate (Polycentridae).  Bentopelagiczna, słodkowodna.

Opis: D XV-XVI/9-10; A IV/6-7; V I/4; C (1/16-17/1); squ. 31. Kręgów 23 (13+10). Na policzkach 5 rzędów łusek . Wzdłuż osi ciała 30-31 łusek. Linia boczna nie istnieje. Na dolnej krawędzi ramienia łuku skrzelowego 6 wyrostków filtracyjnych . Ciało bocznie ścieśnione, wydłużone, głowa duża z dużym wysuwalnym otworem gębowym. Przedpokrywa ząbkowana. Kość przedszczękowa sięga w górę poziomu obszaru potylicznego. Płetwa grzbietowa z 15 albo 16 cierniami i 9-10 promieniami miękkimi, analna z 4 cierniami i 6-7 promieniami miękkimi. Płetwa ogonowa zaokrąglona. Podstawa płetwy odbytowej jest relatywnie krótka. Ubarwienie ciemnobrązowe, oliwkowe, ciemniejsze na głowie karku i wzdłuż grzbietu. Brzuch jaśniejszy. Łuski grzebykowate (ktenoidalne). Blade, żółtawobiałe pasy o szerokości średnicy oka w poprzek ciała widoczne na początku promieni miękkich płetwy grzbietowej do początku promieni miękkich płetwy odbytowej. Trzon ogonowy za tyłem pasa jest nieco jaśniejszy od reszty ciała. Zazwyczaj podstawowy kolor jest ciemnobrązowy. Oczy duże z typowym smugami biegnącymi pod kątem przez oczy z jasnoczerwonymi tęczówkami. Kość przedpokrywowa z dużą ciemną plamą granicząca z tyłu z jasnym czerwonym pasem ((półksiężycem). Pod wpływem stresu, szybko zmienia kolor na wzór marmurkowy i przemiennie, jasnymi i ciemnobrązowymi poprzecznymi smugami. Płetwy beżowo-czarne, brzuszne i ogonowa jaśniejsze. Długość całkowita 50 mm(TL). Rodzaj monotypowy.

Występowanie: Afryka. Klimat tropikalny. Obszar występowania tego gatunku jest raczej ograniczony, znany z okolic miasta Abidżan i Agboville w południowo-zachodniej części Wybrzeża Kości Słoniowej , stwierdzono w małych dorzeczach Banco, Agnebi i Mé  . Według dokumentacji Meinkena również w południowo-zachodniej Ghanie, w miejscu zwanym Aiyenasi , usytuowanym między przylądkami Cape Three Points i Half Assinie około 4 mile od wybrzeża.    Cztery osobniki, wśród nich rodzaju męskiego o rozmiarach ponad 45mm(TL) złowione zostały przez Meinkena w 1952 roku w kwaśnym i ubogim w minerały (niedobór wapnia i magnezu) strumieniu płynącym w lesie deszczowym rosnącym na osadach trzeciorzędowych. Parametry wody; odczyn pH 5, twardość dGH 0,5 °, temperatura 27°C.

Rozmnażanie: płodność około 70 jaj,  średnica 1,1-1,3 mm  (jaja w jajnikach jednej badanej samicy,  złożone i zapłodnione  mogą mieć  trochę większą średnicę). Scheel obserwował dojrzałą parę  w  akwarium ze specjalnie umieszczoną doniczką gdzie miał się odbyć akt rozmnażania, jednak do złożenia jaj nie doszło.

 

Pokarm: wyłącznie żywy, głównie rozwielitki i drobne ryby.

Linki:

http://joomla.igl-home.de/images/igl/labyrintherwiki/nandidae/arfonandus/Afronandus_sheljuzkoi_149_600px

http://joomla.igl-home.de/index.php?option=com_content&view=article&id=271%3Aafronandus-sheljuzkoi&catid=68%3Aafronandus&Itemid=61&lang=de

http://www.datz.de/Artikel.dll/Nandopsis-sheljuzhkoi-1954-2_NjM3NTA.P
http://horizon.documentation.ird.fr/exl-doc/pleins_textes/pleins_textes_6/Fau_trop/36589.pdf


http://www.archive.org/stream/comparativefunct56liem#page/n13/mode/2up

http://digitallibrary.amnh.org/dspace/bitstream/handle/2246/3601/N3195.pdf;jsessionid=AFB8FF79F907C97D6EA5DFB2510AD96E?sequence=1

http://www.aka.org/ark/Scheel/Scheel50.pdf

http://fishbase.org.cn/Map/OccurrenceMapList.php?genus=Afronandus&species=sheljuzhkoi

 

 

 

2010/12/03 | Ryby | Skomentujesz?