Daniosek szklisty (Danionella translucida)

Tyson R. Roberts, 1986 Karpiowate Cyprinidae. Podrodzina: Danioninae. Bentopelagiczna, słodkowodna.

Opis:
D ii,5,i: A ii, 10-13, i; P i, 4, ii; V i, 3, ii (samice), i, 4, i (samce); C 9+9  (główne) , kręgów 32-33 w tym tułowiowych 13-14, ogonowych 19-20. Brak linii bocznej. Ciało bezłuskie. Jednoszeregowe zęby gardłowe z czterema zębami trójwierzchołkowymi w szeregu (4-4). Ciało ścieśnione, wydłużone. Brzuch zaokrąglony. Głowa stożkowato zaokrąglona, pysk ścieśniony. Otwór gębowy skośnie skierowany ku górze. Oczy duże umiejscowione bocznie w centrum głowy. Wargi cienkie. Dolna szczęka z symfizalnym guzkiem. Wąsików brak. Płetwa grzbietowa zaczynająca się w tylnej części ciała z 2 nierozgałęzionymi i 6 rozgałęzionymi promieniami (ostatni nie jest podzielony przy podstawie).  Wewnętrzne promienie płetw piersiowych i brzusznych duże i dobrze rozwinięte. Płetwa odbytowa duża, początek blisko środka ciała z 2 nierozgałęzionymi i 10-14 rozgałęzionymi promieniami (ostatni nie jest podzielony przy podstawie). Płetwa ogonowa umiarkowanie rozwidlona. Długość standardowa (SL) 12 mm (samce). W długości ciała mieści się: długość głowy 4,3-4,8 razy; średnica oka 12,2-14; największa wysokość ciała (tuż przed początkiem płetwy odbytowej) 4,1-5,4; wysokość trzonu ogonowego 3,3-3,7; długość płetwy piersiowej 7,1-7,8; długość płetwy brzusznej 12,0-17,8; wysokość płetwy grzbietowej 7,6-9,5; wysokość płetwy odbytowej 6,5-7,1; podstawa płetwy odbytowej 5,3-6,4. Płetwy bezbarwne. Żywa D. translucida jest nieomal przeźroczysta z wyjątkiem jej oczu, wewnętrzne struktury są doskonale widoczne włącznie z dwiema szeroko rozdzielonymi częściami pęcherza pławnego, kręgami i organami życiowymi. Jelito w postaci prostej, krótkiej rurki. Posiada charakterystyczny wzór melanoforów na ciele, jedna linia melanoforów wzdłuż środka ciała wyginająca się w górę ponad pęcherzem pławnym. Druga biegnie wzdłuż nasady płetwy analnej i następna łącząca się na końcu z tą pierwszą biegnie poziomo nad płetwą odbytową i rozciąga się z każdego boku na spodzie trzonu ogonowego do podstawy płetwy ogonowej. Na nasadzie płetwy ogonowej poprzeczny ciemny niewyraźny pasek. Melanofory na powierzchni grzbietowej nie występują z wyjątkiem nad tylną częścią mózgu. Boki brzucha z licznymi dużymi melanoforami. Podwójny rząd melanoforów na krótkim odcinku między płetwami brzusznymi a płetwą odbytową. Dorosłe ryby zachowują cechy larwalne, takie jak bezłuskowość, ograniczoną pigmentację, uproszczonym, zredukowanym i tylko częściowo skostniałym szkieletem. Długość życia według dr.Tysona wynosi mniej niż rok. Dojrzałe samice osiągają rozmiar 10,3-11,3 mm SL.

Występowanie: klimat tropikalny. Azja. Myanmar. Dolne Myanmar, drenaż rzek Sittang, Irawadi (Ayeyarwady/Irrawady) i Bago. Tę drobniutką rybę dr. Tyson R. Roberts znalazł 9 marca 1985 r. (nadchodzący koniec długiej pory suchej) wśród korzeni pływających wodnych roślin w wolno-płynącym płytkim potoku Dayame (maksymalna głębokość 1 m) wpływającym do rzeki Sittang ( 1,6 km na północ od miasteczka Daiku) leżącego 100 km na północny-wschód od miasta Yangon (Rangoon) w prowincji Pegu. Jest to ryba fitofilna i występuje w mętnych stawach i wolno-płynących potokach.

Rozmnażanie: Dr. Tyson stwierdził że D. translucida osiąga dojrzałość płciową w drugim lub trzecim miesiącu od zapoczątkowania ontogenezy (rozwoju osobniczego). Twierdzi również że zapłodnienie może być wewnętrzne. Duże samice posiadają w jajnikach kilka dojrzałych jaj z  kulami żółtkowymi, średnica jaj około 0,5 mm , inne jaja są w różnym stadium rozwoju. Drobna budowa i przeźroczystość dorosłej ryby połączone z małą ilością i porównawczo dużym rozmiarem jaj (0,3- 0,6 mm) może świadczyć o niezwykłej biologi rozmnażania. Główna hipoteza jest taka że rozmnażanie odbywa się w sposób ciągły z wyjątkiem przypadku przerwania przez drastyczne zmiany w środowisku naturalnym, takich jak powodzie lub wysychanie siedliska. Samica składa kilka jaj od 3 do 8 lub 10 tylko w czasie gdy na to pozwalają warunki. Ikra jest niekleista może być rozrzucana na roślinach ale również składana na podłożu w postaci stożkowatego złoża jaj. Inkubacja trwa kilkadziesiąt godzin. Gerhard Ott informuje, że samce są w stanie wytworzyć z niektórych kości hałas i przypuszcza się, że jest to mechanizm przyciągania samic w mętnej wodzie. Rodzice nie opiekują się ikrą i larwami. Dymorfizm płciowy; u samców otwór odbytowy znajduje się wyraźnie między płetwami brzusznymi, u samic bardziej z tyłu tuż przed początkiem płetwy odbytowej.

Pokarm: mikroorganizmy wodne.

Hodowla w akwarium: ryba rzadko hodowana w akwariach, nie rozpowszechniona w sprzedaży. Parametry wody; temperatura, 26 °C, pH 7,2, twardość całkowita 60 – 100 ppm CaCO3. Pokarm; wrotki (Rotatoria), larwy solowca (Artemia salina) i zawiesiny.

Linki:
http://link.springer.com/content/pdf/10.1007/BF00842977.pdf#page-1

http://danios.info/fish/translucida.aspx

http://gallery.pethobbyist.com/data/3772danionella.jpg
http://www.tfhmagazine.com/freshwater/feature-articles/danionella-translucida-a-micro-glassfish.htm

2010/12/03 | Ryby | Skomentujesz?

Osman fałszywy (Schizopygopsis stoliczkai)

Steindachner, 1866 Karpiowate Cyprinidae. Podrodzina; Schizothorcinae. Bentopelagiczna; potamodromiczna; słodkowodna.

Opis: D III-IV/7-9; A II-III/ 5-6; P 12-20; V I/8-10; C 19; l.lat 90-96. Kręgów 48-50. Wyrostków filtracyjnych 11-14. Płetwa grzbietowa 3-4 nierozgałęzionych promieni, 7-9 rozgałęzionych promieni, zwykle 8, płetwa odbytowa 2-3 nierozgałęzionych promieni, rozgałęzionych promieni 5-6, najczęściej 5, płetwy piersiowe rozgałęzionych promieni 12-20, płetwa brzuszna rozgałęzionych promieni 8-10. Liczba całkowita kręgów 48-50. Zęby gardłowe dwuszeregowe 3-4/4-3, łopatkowate, mniej lub bardziej spłaszczone. Ciało wydłużone, walcowate nieznacznie bocznie spłaszczone, pysk tępy. Otwór gębowy dolny, poprzecznie ustawiony z ostrokrawędzistą, z zrogowaciałą wargą dolną. Wąsików brak. Linia boczna pełna, ciało prawie całkowicie nagie, powiększone łuski ułożone dachówkowato obecne dookoła nasady płetwy odbytowej i rozciągające się do płetw brzusznych. Łuski obecne są również na przedniej części linii bocznej, z tyłu szczeliny skrzelowej, pomiędzy linią a przednią nasadą płetwy piersiowej. Ostatni nierozgałęziony promień płetwy grzbietowej niepogrubiony, ale nie silny, z tyłu ząbkowany z wiekiem ryby słabszymi i zanikającymi. Płetwa ogonowa rozwidlona. Ubarwienie ciemne lub żółtawe z małymi ciemnobrązowymi plamami rozszerzającymi się na płetwy, również oliwkowe z dużymi szarymi plamami. Plamy mogą być bardzo liczne dając ogólnie wygląd całkowicie czarniawego ubarwienia. Brzuch białawy, płetwy o różowym zabarwieniu. Otrzewna czarna lub ciemnobrązowa. Pęcherz pławny dwukomorowy, przednia komora większa od tylnej. Przewód jelitowy zwinięty w zwoje jego długość jest równa około 5-krotnej długości ciała. Długość życia 22 lata. Długość całkowita 34 cm (samice). Rośnie bardzo powoli, przy długości 14 cm waży 10g, 16cm – 25g, 20cm – 40g, 26cm – 65g, największa odnotowana długość całkowita wynosiła 75,4cm.

Występowanie; Azja. Afganistan, Pakistan, Tadżykistan, Iran, Indie, zachodnie Chiny. Gatunek reofilny. Występuje w górskich strumieniach, rzekach, jeziorach Pamiru i Tybetu, młode i mniejsze dorosłe osobniki występują w płytkich strumieniach i zbiornikach, duże dorosłe osobniki żyją w głównych rzekach.

Rozród: potamodromiczna, krótkie wędrówki, tarło w dopływach, na substracie kamienisto-żwirowym. Tarło od maja do sierpnia przy temperaturze wody około 15°C. Absolutna płodność osobnicza (rzeka Hindus znana w Tybecie jako Sênggê Zangbo/Sengge Khamba (rz., która wypływa z „paszczy lwa”; w języku chińskim:  Shīquán Hé) 5212-30251 jaj,  średnia  płodność osobnicza 19380 jaj. Średnica jaj ok. 2 mm. Dojrzałość płciową osiąga w 3 roku życia, samce przy długości ciała ok. 14 cm. U dojrzałych płciowo samców występują rozrzucone grudki (wysypka tarłowa) na różnych częściach ciała.

Pokarm: gatunek wszystkożerny, zjada plankton, perifiton, bentos; glony, okrzemki, skorupiaki Gammarus pulex, Artemia salina, larwy i owady wodne Hemiptera, Trichoptera, Ephemroptera, Plecoptera, Diptera, Celoptera, pijawki Hirudinea, ślimaki i brzuchonogi Gastropoda również ryby.

Linki:

http://www.briancoad.com/species%20accounts/Cyprinidae%20Garra%20to%20Vimba.htm#Schizopygopsis

http://www.archive.org/stream/recordsofindianm06indi#page/72/mode/2up
http://www.archive.org/stream/fishes01dayfiala#page/250/mode/2up
http://www.archive.org/stream/rybymarsipobranc32berg#page/702/mode/2up

http://www.archive.org/stream/rubyturkestanadi00berg#page/104/mode/2up
http://www.archive.org/stream/scientificresult01indirich#page/n339/mode/2up

http://www.biologiezentrum.at/pdf_frei_remote/VZBG_16_0761-0796.pdf

http://www.research-degree-thesis.com/science-a/resources-science/152902.html

http://www.taodocs.com/p-3434193.html

 

Strzebla sojuchbułagska (Pseudophoxinus sojuchbulagi)

Abdurakhmanov,1950. Karpiowate Cyprinidae. Bentopelagiczna, słodkowodna.

Synonimy: Rutilus sojuchbulagi Abdurachmanov, 1950; Phoxinellus sojuchbulagi Abdurachmanov, 1950

Opis: D III/8-9; A III/7; squ. 37-40; l. lat. 23-35. Linia boczna miejscami przerywana. Ciało mniej więcej walcowate. Największa wysokość ciała mieści się od 3,3-4 razy w długości ciała. Głowa mała, zaokrąglona, długość głowy mieści się od 4-5 razy w długości ciała. Oczy średniej wielkości, ich średnica mieści się około 3 razy w długości głowy. Liczba wyrostków filtracyjnych waha się od 5-7. Zęby gardłowe jednoszeregowe 5-5 albo 5-4. Otwór gębowy przedni w położeniu ukośnym, jego wierzchołek na poziomie dolnej krawędzi oka. Płetwa grzbietowa i odbytowa małe i zaokrąglone, ogonowa lekko wcięta. W płetwie grzbietowej od 8-9 przeważnie 8 promieni miękkich, odbytowa z 7 promieniami miękkimi. Początek płetwy grzbietowej zaczyna się nieco przed albo nad nasadą płetwy brzusznej. Łuski koliste średniej wielkości. Otrzewna czarniawa. Ubarwienie: grzbiet ciemny, dolna część ciała jasna, nieparzyste płetwy są szare, parzyste pomarańczowe. Mała ryba osiągająca długość całkowitą 10 cm i masę 15 g. Długość życia 3 lata. Gatunek podobny do strzebli azerbejdżańskiej (Pseudophoxinus atropatenus), odróżnia się mniejszym rozmiarem głowy, krótszą płetwą ogonową i obecnością ostrego wyrostka na tylnym końcu pęcherza pławnego.

Rozród: tarło rozpoczyna się w drugiej połowie maja, ikra składana jest porcjami. Liczba jaj (u 5 samic) wahała się od 2 tys. do 4,3 tys. Średnica większych jaj w workach jajowych (jajnikach) wynosiła 1,4-2,1 mm, mniejszych 0,9-1,3 mm.

Występowanie: Azja. Klimat umiarkowany, temperatura 10 °C – 25 °C. Endemiczny gatunek znany z ekosystemu żródliskowego dorzecza środkowego biegu rzeki Kury (Rejon Ağstafa) w północno-zachodnim Azerbejdżanie. Pierwszy raz znaleziona w rzeczce Sojuch Bułag (Zimne źródło), pięć takich źródeł znajduje się na terenie rezerwatu przyrody o nazwie Karajazy koło granicy z Gruzją w pobliżu miasta Ağstafa. Preferuje kamieniste i piaszczyste progi  na odcinkach z bystrym nurtem.

Pokarm: larwy wodnych owadów i detrytus.

 

*  *  *

Literatura

Mitt. Hamburg. Zool. Inst. Band 69 S. 115—155 Hamburg, Dezember 1972

Mladen S. Karaman: Süßwasserfische der Türkei. 9. Teil Revision einiger kleinwüchsiger Cyprinidengattungen Phoxinellus, Leucaspius, Acanthobrama usw.  aus Südeuropa, Kleinasien, Vorder-Asien und Nordafrika

Phoxinellus sojuchbulagi (Abdurachmanov, 1950)
Syn.: Rutilus sojuchbulagi Abdurachmanov, 1950

D III/8— 9; A III/7; Squ. lat. 37—40; L. lat. 23—35

Kleine Fische unter 100 mm. Körper mehr oder weniger zylindrisch, die größte Körperhöhe geht 3,3 — 4 mal in die Körperlänge. Kopf klein und abgerundet, Kopflänge 4 — 5 mal in der Körperlänge. Augen mäßig groß, ihr Durchmesser etwa 5 mal in der Kopflänge. Die Zahl der Spinae branchiae variiert von 5 — 7. Schlundzähne einreihig, 5 — 5 oder 5 — 4. Mund terminal, schräg gestellt, sein Rand liegt in der Höhe des Unteraugenrandes. Dorsal- und Analflosse sind klein und gerundet, Dorsalflosse mit 8 — 9 Weichstrahlen, meist 8. Der Anfang der Dorsalflosse liegt etwas vor oder über dem der Ventralflossen. Körper mit mäßig großen Schuppen in 37 — 40 Querreihen bedeckt. Seitenlinie teilweise entwickelt und aus 23—35 Schuppen bestehend. Bauchfell schwärzlich, Oberkörper dunkel, Unterkörper hell, unpaarige Flossen grau, paarige orange.

Diese Art steht der Art Ph. zeregi nahe, sie unterscheidet sich von ihr durch die längere und nach vorn gerückte Dorsalflosse.

Verbreitung: UdSSR-Aserbaidjan (Astafinski District) Fluß Sojuchbulag.

*  *  *

Абдурахманов Ю. А. Ихтиофауна р. Саюхбулаг, Мр. Ин-та зоологии АН Азерб. ССР, т. XV, 1952.

РЕЗЮМЕ

„В результате ихтиологических исследований на р. Союхбулаг Акстафинского района Азербайджанской ССР в течение весеннего и летнего времени 1948 и 1949 гг. удалось собрать значительный материал по биологии пресноводных рыб этой реки. Данные, полученные в результате обработки собранного материала, дали возможность, с одной стороны, установить видовой состав рыбного населения р. Союхбулаг где до последнего времени совершенно не проводились ихтиологические исследования, с другой — осветит некоторые вопросы биологии неизученных пресноводных рыб Азербайджанской ССР.

Всего за указанный период было собрано свыше 2000 рыб и их молодя, относящихся к 19 различным видам. Среди них оказался один новый вид плотвы, описанный как Rutilus sojuchbulagi sp. nova. Материал по молоди рыб собрался также путем выведения ее из искусственно оплодотворенной икры.

Ниже даются в систематическом порядке краткие сведения по биологии всех обнаруженных автором р. Союхбулаг представителей ихтиофауны, за исключением миноги, по которой собрать материала не удалось. По опросным данным, минога здесь встречается часто.

Союхбулагская плотва — Rutilus sojuchbulagi Abdurachmanov

Длина тела — до 84 мм. По данным обратного расчисления роста, плотва в конце первого года достигает в среднем 43 мм, в конце второго года — 62 мм, в конце третьего года — 73 мм длины. Половозрелость — в конце второго года жизни. В ястыках икра в двух генерациях. Диаметр крупных зрелых икринок от 1,40 до 2,10 мм, в среднем — 1,62 мм. Диаметр мелких икринок — от 0,90 до 1,30 мм, в среднем — 1,11 мм.

Количество икринок в ястыках у 5 исследованных рыбок колеблется от 2825 до 4280 в среднем — 3575 штук. Из этого количества примерно 33% составляют крупные икринки. Кроме этого у двух рыб икра в ястыке состояла только из крупных икринок. У одной рыбки, длиной 65 мм, насчитывалось 1250 икринок, у другой, длиной 70 мм, — 1285 икринок. Икрометание, судя по состоянию половых желез, начинается со второй половины мая. Мальки в конце июля достигают длины от 18 до 24 мм.”

*  *  *

ДОКЛАДЫ АКАДЕМИИ НАУК АЗЕРБАЙДЖАНСКОЙ ССР ТОМ XVIII No 8 1962 ГИДРОБИОЛОГИЯ

 Г. А. КАСЫМОВ и Н. Ф. ЛИХОДЕЕВА

 К ИЗУЧЕНИЮ ГИДРОФАУНЫ р. СОЮХБУЛАГ

(Представлено академиком АН Азербайджанской ССР А. Н. Державиным)

 

„Гидробиологическая лаборатория института зоологии Академии наук Азербайджанской ССР в июне и июле 1955 — 1956 гг. проводила гидробиологическую съемку р. Союхбулаг на территории нутриевого зверосовхоза Акстафинского района в связи с предполагаемым там строительством гидроузла.

Ихтиофауна р. Союхбулаг изучена Ю. А. Абдурахмановым (1); для этой реки автор приводит список, включающий 19 видов рыб. Особо следует указать на эндемичный вид (Rutilus sojuchbulagi Abdurachmanov). Союхбулаг является левым притоком р. Куры, истоком ее можно считать множество источников у сел. Муганлы.

В бассейне р. Союхбулаг ввиду большого развития высшей водной растительности создан нутриевый зверосовхоз, где нутрии разводятся при полувольном содержании. Грунты реки каменистые, песчаные и илистые. Илистый грунт богат растительными остатками, состоящими из гниющих листьев тростника, рогоза и урути.

Вода в источниках выше зверосовхоза прозрачная и пригодна для питья. Ниже она насыщена большим количеством органического вещества разного происхождения и имеет темную окраску.

Температура источников, питающих р. Союхбулаг, колеблется в пределах от 12 до 14° (А. Н. Державин). По данным того же автора температура воды в р. Союхбулаг достигает в апреле — 14,3°, мае — 16,1°, июне — 18,7°, июле— 19,3°, августе — 18,4°. Температура воды в период наших исследований изменялась в пределах от 16,4 до 20,8°, а кислород — от 54,0 до 89,0%.

Высшая водная растительность богаче всего развита в пределах территории нутриевого совхоза, в местах, в какой-то мере защищенных от течения. Она представлена такими формами как тростник (Phragmites communis L.), рогозы (Typha latifolia L., T. angustifolia L.), уруть (Myrophyllum spicatum L.), рдест (Patamogeton perfoliatus L.) и ряски (Lemna minor L., L. triscula L.).”

*  *  *

Абдурахманов, Ю. А. Материалы к изучению бнологии проходной куринской шемаи — Chalcalburnus chalcoides  (Güld). Труды Ин-та зоологии (Акад. наук Азербайдж. ССР), т. 16, 1953, с. 5-51.

„Р. Союхбулаг (в переводе на русский язык означает Холодный родник) характерна тем, что в нен температура воды даже в самые жаркие месяцы не превышает 20°. Среднесуточная температура воды в ней колеблется в пределах от 14 до 20°. Расход воды каждой ветви определяется 1 — 1,5 м³ в секунду. Качество воды по химическому составу характеризуется следующими данными:

Аммиак в мг/л 0,25
Щелочность в см³ 2,6
Карбонатная жесткость в г 7,3
Общая жесткость в г 16,5
Гидрокарбонаты в мг/л 158,6
Хлор в мг/л 12,1
Сульфаты в мг/л 91,7
Кальций в мг/л 68,5
Магний в мг/л 29,8
Сухой остаток в мг/л 410,0
Прокаленный остаток 300,0
Потери при прокаливании 110,0

Эти данные показывают: 1) сухой остаток находится в пределах норм открытых водоемов, причем органическая часть его довольно значительна и составляет 27%; 2) по количеству компонентов солевого состава практически не отличается от других рек; 3) наличие аммиака в количестве 0,25 мг/л возможно за счет гниения остатков животного происхождения ввиду использования этой речки совхозом для разведения нутрии.”

*  *  *

Биологические ресурсы внутренних водоемов Азербайджана, 1975

М. А. Мусаев, Абдул Гусейнович Касымов, Ю. А. Абдурахманов

„Река Союхбулаг является левым притоком р. Куры и протекает по территории Акстафинского района. Истоком реки считаются родники у сел. Муганлы. Изучение донной фауны р. Союхбулаг впервые проводилось нами в 1955—1956 гг. В 1964 г. пробы бентоса собирались как в реке, так н в родниках р. Союхбулаг (табл. 11).

В бассейне р. Союхбулаг ввиду большого развития водных растений создан натриевый зверосовхоз, где при полувольном содержании разводятся нутрии. Грунты реки каменистые, песчаные и илистые. Илистый грунт богат растительными остатками, состоящими из гниющих листьев рогоза, тростника, урута и др.

Температура воды р. Союхбулаг изменяется в пределах 9—18,6°. В родниках реки температура летом не превышает 15,0°. Температура воды в р. Союхбулаг достигает в апреле 14,3°, мае — 16,1°, июне — 18,7°, июле — 19,3° и августе — 18,4°. Содержание кислорода было 54—141%. Сухой остаток солей составляет 284 мг/л, количество хлора не превышало 2,66 мг/л. Содержание азота нитритного было 0, 004,  фосфора фосфатного — 0,0323 и кремния — 9,8 мг/л, при окисляемости воды 1,5 мг/л.”

 

Linki:

http://www.internevod.com/rus/atlas/ecol/02/24/plot_sou.shtml
http://www.rusnevod.com/cgi-bin/rnev/start.cgi?mode=idxb&d0=2&d1=26&d2=plot_sou

Strzebla azerbejdżańska (Pseudophoxinus atropatenus)

Derjavin, 1937 Karpiowate Cyprinidae. Bentopelagiczna, słodkowodna.

Synonim: Rutilus atropatenus  Derjavin, 1937

Opis: D III/7-8; A III/7(8); squ. 37-39; l. tr. 6,5-7/3-4; l. lat. 17-38, najczęściej 20-30, linia boczna miejscami przerwana, ale dochodząca do końca ciała. Wyrostki filtracyjne bardzo krótkie w liczbie od 6-8. Zęby gardłowe jednoszeregowe 5-5, przednie z koronami stożkowatymi, tylne 4 bocznie ścieśnione. Ciało mocne, krępe, grzbiet za potylicą ledwie ścieśniony, brzuch za płetwami brzusznymi nie ścieśniony. Płetwy grzbietowa i odbytowa zaokrąglone, ogonowa lekko wcięta. Otwór gębowy przedni w położeniu ukośnym. Łuski koliste średniej wielkości. System kanałów czuciowych wyraźnie wyrażony. Płetwa grzbietowa z 7-8 odbytowa z 7 promieniami miękkimi. Tylny koniec pęcherza pławnego zaokrąglony. Otrzewna czarna. Ubarwienie: grzbiet ciemny, prawie czarny. Wzdłuż boków ciągnie się ciemna smużka, dolna część ciała jasna. Na całym ciemnym tle wyróżniają się pojedyncze srebrzyste łuski. Na płetwach bardzo małe czarne kropki. Parzyste płetwy czerwonawe. Całkowita długość ciała do 95 mm. Procentowo w długości ciała (bez płetwy ogonowej): długość głowy 26,2-28,0 (średnia 27,3 na 10 osobników), maksymalna wysokość ciała 27,8-31,0 (średnia 29,3), najmniejsza 12,0-13,1 (średnia 12,5); wysokość płetwy grzbietowej 14,7 -17,5 (średnia 15.8); wysokość płetwy odbytowej 11,7-14,4 (średnia 12,9), długość płetwy piersiowej 19,1-22,6 (średnia 20,3), długość trzonu ogonowego 21,7-23,5 (średnia 22,4); długość przedgrzbietowa 53,1-56.1 (średnia 54,6)%. Procentowo w długości głowy, średnia: długość pyska 28,2, średnica oka 25,5, szerokość międzyoczodołowa 44,1%. Przewód jelitowy około 1,25 razy w długości ciała (bez płetwy ogonowej). Długość życia maksymalnie 2 lata. Szacunkowy minimalny czas podwojenia populacji wynosi 15 miesięcy. Biologia mało poznana.

Występowanie: klimat umiarkowany, temperatura 10°C – 25°C. Gatunek endemiczny znany z bagnistych źródeł systemu wodnego rzeki Turianczaj, dopływem rzeki Kury płynącej wzdłuż północnej granicy Iranu i uchodzącej do Morza Kaspijskiego. System wodny umiejscowiony jest w reliktowym lesie w rejonie kutkaszeńskim (Azerbejdżan), przedstawia sobą małe strumyki i rzeczki z spowolnionym nurtem, mulistym i piaszczystym dnem zarośnięte szuwarami.

Pokarm: larwy wodnych owadów i detrytus.

Linki:

http://www.wetlands.org/LinkClick.aspx?fileticket=ZT9ntmbNaR8%3D&tabid=201&mid=4596

http://www.rusnevod.com/cgi-bin/rnev/start.cgi?mode=idxb&d0=2&d1=26&d2=plot_sh

http://www.internevod.com/rus/atlas/ecol/02/24/plot_sh.shtml

http://simatika.ru/page/Rutilus_atropatenus 

www.biologiezentrum.at/pdf_frei_remote/ANNA_66_0317-0355.pdf