Suplement CLXIII

Prawocheński R. 1963, Przyczynek do poznania biologii świnki — Chondrostoma nasus (L.) na podstawie obserwacji rozwoju larwalnego w warunkach akwaryjnych [Observations in the larval development of the nose-carp (Chondrostoma nasus L.)]. R. N. R. 82-B-3: 667-678; rys., tab., bibliogr., streszcz. ros., ang.

Roman Prawocheński

PRZYCZYNEK DO POZNANIA BIOLOGII ŚWINKI —
CHONDROSTOMA NASUS (L.) NA PODSTAWIE OBSERWACJI
ROZWOJU LARWALNEGO W WARUNKACH AKWARYJNYCH

Doniesienie tymczasowe Z Katedry Rybactwa Wydziału Zootechnicznego WSR
w Lublinie

Kierownik: Dr Roman Prawocheński

Wpłynęło do Redakcji w lutym 1963 r.

WSTĘP

Przedmiotem niniejszej pracy są obserwacje rozwoju larwalnego świnki ze szczególnym zwróceniem uwagi na moment zakładania łuski i zmiany położenia otworu gębowego. Stwierdzenie wieku i długości ryby, jak również określenie miejsca, na którym tworzą się pierwsze łuski ma znaczenie w późniejszym odczytywaniu z łusek wieku i tempa wzrostu ryby. Uchwycenie okresu, w którym następuje zmiana położenia otworu gębowego, wydaje się również ważne ze stanowiska biologicznego. Z tą bowiem zmianą połączona jest zmiana sposobu pobierania pokarmu oraz być może niszy ekologicznej co może mieć wpływ na tworzenie się dodatkowego „młodocianego” pierścienia na łusce, poprzedzającego właściwy pierścień roczny. O istnieniu u niektórych osobników na łusce dodatkowego pierścienia przed rocznym okresem życia pisali: Starmach (1948) stwierdzając obecność takowego u brzany oraz Lieder (1958) u karpia i karasia, a Zawisza (1953) i Czugunowa 1959) u płoci i wobły. Również Wallin (1957) przeprowadzając badania nad strukturą i rozwojem łuski u płoci, stwierdził powstawanie dodatkowych pierścieni. Analizując cztery populacje świnki na podstawie ich łusek autor (1960) zaobserwował, że u niektórych osobników ze wszystkich 4 badanych populacji istnieje także dodatkowy pierścień na łusce poprzedzający pierścień roczny. W związku z tymi spostrzeżeniami podjęto badania nad rozwojem larw świnek z uwzględnieniem sprawy zakładania łusek u tego gatunku. Kryżanowskij (1949), który zajmował się rozwojem zarodkowym i larwalnym ryb karpiowatych, opisał między innymi świnkę dnieprowską (Chandrostroma nasus borystehnicum Berg), lecz nie podał danych o zakładaniu łusek. Jego obserwacje co do zmiany położenia otworu gębowego wskazują, że odnośne przeobrażenia następują późno, nie wcześniej jednak niż po dwóch miesiącach od chwili wylęgu.

MATERIAŁ I METODYKA

Obserwacje prowadzono w warunkach akwaryjnych na larwach świnek wylęgniętych z ikry przeniesionej z rzeki w stadium zaoczkowania. W roku 1961 tarło świnki odbyło się w Wiśle na wysokości Józefowa dnia 16 kwietnia przy temp. wody +12°C, a w roku 1962 na wysokości Puław w dniu 19 kwietnia przy temp. wody +18°C.

Warunki termiczne obserwowane w Wiśle w roku 1961 odpowiadają granicom podanym przez Kryżanowskiego (1949) z rzeki Don dla świnki dnieprowskiej. Termika w roku 1962 była wyjątkowo wysoka na skutek nagłego ocieplenia się, co przyspieszyło termin tarła również innych gatunków ryb w rzece. Z ikry przywiezionej do akwariów w roku 1961 wylęgło się 27 larw, z których przeżył do dnia dzisiejszego zaledwie jeden osobnik. W roku 1962 zastosowano większe akwaria o wymiarach 1,00 m X 0,60 m X 0,50 m wprowadzając napowietrzenie wody dla zabezpieczenia dostatecznej ilości tlenu. Przywiezioną w dniu 25 kwietnia 1962 r. zaoczkowaną ikrę umieszczono na dnie tych akwariów luzem w szalkach Petrie’go, a częściowo razem z kamieniem, który był odwracany ikrą do góry, ponieważ w warunkach naturalnych w rzece ikra umieszczona jest od strony dolnej jak to również obserwował rumuński badacz Gyurke (1957). W roku 1962 wylęg larw świnki rozpoczął się w dniu 26 kwietnia i trwał do dnia 28 kwietnia przy temp. wody +18°C. Wylęgnięte larwy rozmieszczono w pięciu akwariach dla uniknięcia przegęszczenia. Podczas wzrostu larw stosowano podkarmianie planktonem stawowym oraz rurecznikami. Szybko rosnące larwy stale obserwowano, osobniki losowo wybierane mierzono, fotografowano i robiono z nich preparaty, przed tym usypiając w 0,5% roztworze uretanu.

Dokonywane obserwacje zapisywano, notując datę, temp. wody, długość całkowitą i zachodzące zmiany. Temperaturę wody mierzono termometrem do wody z dokładnością do 0,5°C. Pomiary długości losowo odłowionej larwy dokonywano przy pomocy noniusza z dokładnością do 0,1 mm.

Zachodzące zmiany oraz zachowanie się larw opisywano, a niektóre fragmenty utrwalano zdjęciami fotograficznymi. Przypuszczając, że larwy przy długości około 15,0 mm mogą zakładać łuskę, robiono preparaty sukcesywnie w miarę rozwoju osobników, barwiąc alizaryną wg wskazówek Balona (1956) badającego zakładanie łusek u płoci. Utrwalone, barwione preparaty zatapiano w balsamie między  szkiełkami przedmiotowymi. Ogółem zebrano 23 obserwacje oraz zrobiono 31 preparatów. Ponadto zebrano materiał łuskowy z 24 osobników długości całkowitej od 30,5 mm do 53,7 mm i zrobiono preparaty, opracowanie tego materiału będzie tematem osobnej pracy.

 

PRZEBIEG OBSERWACJI

Zarodki w zaoczkowanej ikrze świnki z rzeki posiadają ukształtowany tułów i głowę z bardzo dużymi oczami. Po przewiezieniu ikry do akwariów zarodki wykazywały dużą ruchliwość. Możliwe jest, że to zwiększenie ruchliwości zostało wywołane nadmiarem światła, gdyż w warunkach naturalnych ikra znajduje się pod kamieniami często na głębokości 1 m, gdzie intensywność światła niewątpliwie jest mniejszą. Po wylęgu larwy wykazywały w akwariach ogromną wrażliwość na światło, szukając schronienia w najbardziej zacienionych miejscach bądź pod szalką, bądź w zagłębieniach dna lub rogach akwariów, bądź też pod kamieniem. Zachowanie się takie podaje również Kryżanowskij (1949) dla świnki dnieprowskiej. Larwy w momencie wyklucia się mają długość całkowitą od 7,0 mm do 9,5 mm średnio 8,5 mm, robią wrażenie bezbarwnych co utrudniało odnalezienie ich na jasnym, piaszczystym dnie. Jedynie w czasie ruchu (charakterystyczne skoki) oraz po szybko poruszających się czarnych oczach można było stwierdzić obecność larw.

Rys. 1 Kamień z przyklejoną ikrą świnki
A stone with fish eggs

Obserwacje nad rozwojem larw świnki ograniczono na razie do: 1) Rozwoju systemu oddechowego, 2) rozwoju płetw i napełnianie powietrzem pęcherza pławnego, 3) zmiany położenia otworu gębowego oraz 4) zakładania łuski.

1. Rozwój systemu oddechowego

Rozwój systemu oddechowego można podzielić na dwa okresy. Jeden od chwili wylęgu do czasu wykształcenia się skrzeli, a drugi od momentu przejęcia funkcji oddechowych przez skrzela. Słabe rozgałęzienie naczyń żylnych na pęcherzyku żółtkowym tłumaczyć można pomyślnymi warunkami tlenowymi w warunkach naturalnych, w których kamienie z ikrą są opłukiwane przez prąd wody. Larwy gatunków ryb przystosowanych do gorszych warunków tlenowych mają bardziej rozgałęzione naczynia żylne. (Stroganow 1962, Kryżanowskij 1949).

Rys. 2. Ikra zaoczkowana świnki w akwarium
Fish eggs in aquarium

Rys. 3. Głowa larwy świnki w wieku 40 godzin
The head of fish larva after 40 hours

Rys. 4. Pierwsze powietrze w pęcherzu pławnym larwy świnki
The first air in the airbladder

Duża sieć naczyniowa spełniająca najprawdopodobniej funkcje oddechowe znajduje się u wylęgniętej larwy w całkiem przezroczystym fałdzie skórnym, biegnącym wzdłuż ciała larwy i okalającym trzon ogonowy. Najwięcej naczyń widocznych jest w fałdzie płetwowym ogona poniżej i powyżej zakończenia struny grzbietowej. Prawdopodobnie ta część ciała odgrywa ważną rolę w oddychaniu do czasu kiedy te funkcje przejmą skrzela. Najmniejsze uszkodzenie ogona powoduje śmierć larwy. Początek oddychania skrzelowego u larwy obserwowano po około 8 dobach, przy średniej temp. wody +18,0°C przy długości całkowitej 11,0 mm. Larwa w tym okresie robiła wrażenie osobnika duszącego się na skutek braku powietrza. Ruch pokryw skrzelowych był bardzo intensywny, a w miarę rytmicznego ruchu pokryw skrzelowych larwa obserwowana z góry raz pęczniała, a raz klęsła (fot. 6). U larw starszych o jeden dzień, względnie trochę większych nie obserwowano tego zjawiska. W tym okresie larwy posiadały już rozwinięte skrzela.

Rys. 5. Larwa świnki w wieku ok. 60 godz. Zwiększenie ilości powietrza w pęcherzu pławnym
Fish larva after 60 hours. The air volume in the airbladder is increased

2. Rozwój płetw i napełnianie pęcherza pławnego.

Równolegle z postępującym rozwojem płetw u larw zwiększa się ruchliwość. Najpierw rozwijają się płetwy piersiowe, które są pomocne do wykonywania ruchów przy zwrotach i ułatwiają podpłynięcie do powierzchni wody celem nabrania powietrza do pęcherza pławnego (fot. 4 i 5). Co prawda głównym organem ruchu jest fałd skórny okalający trzon ogonowy, jednak dla utrzymania się przez chwilkę przy powierzchni konieczne jest posiadanie płetw piersiowych. Stwierdzono że napełnianie się pęcherza pławnego następowało stopniowo w 40 do 50 godz. po wylęgu, przy średniej temp. wody +18,5°C. Po całkowitym napełnieniu tylnej komory pęcherza powietrzem, larwa zaczyna już swobodnie pływać poszukując pokarmu.

Fałd skórny trzonu ogonowego stopniowo zmienia swe kontury. Od strony grzbietowej, w miejscu gdzie tworzyć się będzie płetwa grzbietowa widocznym staje się wzniesienie, w które wrastają pąki komórek. W zakończeniu trzona ogonowego coraz bardziej znać przewężanie się, a dotychczasowa płetwa ogonowa zaczyna się zmieniać w swym kształcie i budowie. Najpierw następuje rozrastanie się płetwy, podczas którego dolna jej część bardzo silnie się powiększa. Gdy larwa ma około 250 godzin życia, końcowa część struny grzbietowej wygina się ku górze, przy silnie już rozrośniętym dolnym płacie płetwy ogonowej. Pod końcem struny grzbietowej powstają dwie tarczki, z których z kolei powstają płytki pcdogonowe, na których są osadzone promienie płetwy ogonowej. Obserwując stopniowe wyginanie się zakończenia struny grzbietowej ku górze, w płetwie ogonowej w przedłużeniu struny grzbietowej widoczne jest zagłębienie, które również przesuwa się ku górze aż wreszcie zaniknie (fot. 7). Od tego zagłębienia w kierunku brzucha powstaje nowa właściwa płetwa ogonowa. Gdy larwa jest w wieku około 21 dni i długość całkowitą około 15 mm, przy średniej temp. wody +18,0°C (378 stopniodni), płetwa ogonowa kształtem swym jest zbliżona do normalnie wyrośniętej płetwy. Obserwacje te całkowicie pokrywają się z opisem podanym przez Grodzińskiego (1961) dla troci, natomiast odbiegają od opisu Kryżanowskiego (1949), który zmiany te podaje dla osobników starszych, mianowicie w wieku 96 dni przy temp. wody +13°C do +17°C (średnio przyjmując +14°C, wypadnie 1344 stopniodni).

U larw w wieku około 30 dni, od chwili wylęgu, przy długości około 19 mm zakończenie struny grzbietowej zanikało, przekształcając się, łącznie z tarczkami podogonowymi w podstawy promieni płetwy ogonowej. Płetwa pozornie symetryczna posiada szkielet dla każdej części inny. Równocześnie z tworzeniem się płetwy ogonowej powstają stopniowo inne płetwy — najpierw odbytowa, później grzbietowa, a wreszcie wykształcają się płetwy brzuszne. Prawie jednocześnie z tworzeniem się płetw brzusznych następuje dopełnienie powietrzem przedniej części pęcherza pławnego.  Nie stwierdzono w jaki sposób została napełniona przednia część pęcherza pławnego, czy pobraniem powietrza z nad powierzchni wody czy na skutek wewnętrznego wydzielania gazów. Możliwym wydaje się istnienie funkcjonalnego powiązania pomiędzy napełnianiem przedniej części pęcherza, a wzrostem płetw brzusznych. Płetwy te w znacznym stopniu ułatwiają stabilizację larw w wodzie w pozycji poziomej oraz usprawniają ich ruchy przy pobieraniu pokarmu dennego. W tym okresie larwy miały około 15 mm długości całkowitej, przy wieku 21 dni (średnia temp. wody +15,6°C) od chwili wylęgu.

Rys. 7. Budowa płetwy ogonowej larwy świnki w wieku ok. 30 dni
The caudal fine structure of larva after 30 days

Rys. 8. Łuska świnki ur. 24 kwietnia 1961. Łuskę pobrano 30. VII. 1962 .
Fish scale born on April 24. 1961. Fish scale taken on April 24, 1962.
L. t. 78,0 mm, L. c. 62, 7 mm

Rys. 9. Łuska świnki ur. 26 kwietnia 1962. Łuskę pobrano 10. IX. 1962.
Fish scale born on April 26. 1962. Fish scale taken on 10. IX. 1962.
L. t. 47,3 mm, L. c. 39,2 mm

3. Zmiana położenia otworu gębowego.

Otwór gębowy w momencie wylęgu ma położenie dolne podobnie jak u tych gatunków ryb karpiowatych, które mają położenie otworu dolnego w wieku dojrzałym np. brzana (Kryżanowskij 1949). To położenie dolne zmienia się w ciągu dwu dni od chwili wylęgu na końcowe. Larwa początkowo nie pobiera pokarmu z zewnątrz, odżywiając się zawartością pęcherzyka żółtkowego. W miarę zmniejszania się zapasów pokarmowych w pęcherzyku, otwór gębowy zmienia swe położenie z dolnego na końcowy i larwa rozpoczyna poszukiwanie pokarmu zarówno przy dnie jak i w przestrzeni wodnej. W warunkach akwaryjnych larwy wykazywały dużą żarłoczność i ruchliwość, chętnie zjadały podawany plankton i rureczniki. Stopniową zmianę położenia otworu gębowego obserwowano u larwy w wieku 104 dni od chwili wylęgu, przy długości całkowitej około 37 mm. Całkowite przemieszczenie położenia otworu gębowego u larwy wylęgniętej w roku 1961 zaobserwowano dopiero w grudniu 1961, tj. gdy była w wieku 8 miesięcy od chwili wylęgu. U osobników z roku 1962, będących w wieku 7 miesięcy od chwili wylęgu nie doszło jeszcze do całkowitej zmiany położenia otworu.

4. Zakładanie łuski.

Obserwując zachodzące zmiany wzrostowe, pilnie strzeżono chwili, gdy zacznie się pokazywać łuska. Ponieważ larwa, a szczególnie skóra jest przezroczysta, łatwo ten moment przeoczyć. Stosowano więc pomocniczo barwienie uśpionego osobnika roztworem alizaryny według wskazówek Balona (1956). Gdy larwa osiągnęła długość 32,5 mm mając 78 dni życia zauważono pierwsze łuski w postaci przezroczystych blaszek ułożonych obok siebie w przedniej części ciała poniżej linii bocznej, ponad płetwami piersiowymi. W tym samym okresie w górnej części, ponad linią boczną odpowiednio do miomerów zauważono skupianie się łuskotwórczego materiału, wg Stroganowa (1962) skleroblastów. Wallin (1957) nazywa te skupiska active scale-forming cells. U mniejszych osobników obserwowano takie skupiska łuskotwórcze poniżej linii bocznej w przedniej części ciała. Skupiska te usytuowaniem swoim odpowiadały miomerom. Po przebadaniu kilku okazów różnej wielkości, ale tego samego wieku, okazało się, że egzemplarze mniejsze od 30,0 mm nie posiadały łuski, a jedynie skupiska skleroblastów poniżej linii bocznej. Egzemplarze poniżej 28,0 mm nie posiadały nawet skupisk. Natomiast egzemplarze ponad 30,0 mm z reguły już posiadały początki łusek. Porównując łuskę pobraną z dolnej partii ciała i górnej, w okresie gdy larwa ma długość całkowitą od 30,5 mm do 44,5 mm stwierdzono, że różnica wieku łuski wyraża się różnicą ilości sklerytów i striae. Łuska z dolnej partii ciała posiadała więcej striae od łuski z górnej. Odległość pomiędzy striae w łusce dolnej partii była mniejsza. Gdy larwa osiągała długość około 45,0 mm różnice w wielkości łusek zacierały się, jedynie ilość striae była różną. U osobnika pochodzącego z roku 1961 nie obserwowano tworzenia się pierścienia dodatkowego na łusce. Prawdopodobnie nie powstają one wcale w warunkach akwaryjnych, bardziej równomiernych niż to ma miejsce w przyrodzie. Zaobserwowano również, że świnki lepiej przyrastają w większych akwariach, gdzie mają możność lepszego pływania.

UWAGI KOŃCOWE

Reasumując poczynione obserwacje należy stwierdzić:

1. Podobieństwo larw świnek do wylęgu i młodzieży innych gatunków ryb karpiowatych utrudnia ogromnie odróżnianie ich w warunkach naturalnych.

2. Świnka dobrze znosi warunki akwaryjne, należy jedynie zapewnić natlenianie wody oraz możliwie dużą przestrzeń życiową.

3. Rozwój ontogenetyczny larwy świnki z Wisły przebiega szybciej od rozwoju świnki dnieprowskiej opisanej przez Kryżanowskiego (1949).

4. W okresie pierwszego roku życia świnki w warunkach akwaryjnych nie stwierdzono występowania dodatkowego pierścienia na łusce.

5. Zmiana położenia otworu gębowego u świnki następuje po upływie 7 miesięcy od chwili wylęgu przy długości całk. około 52,0 mm względnie długości ciała około 42,0 mm.

6. Zakładanie łuski u świnki w warunkach akwaryjnych następuje w w przedniej części ciała poniżej linii bocznej przy długości całkowitej osobnika ok. 29,0 mm.

7. Ilość striae w pierwszym roku życia wynosiła nie mniej od 15 i nie przekraczała 20.

LITERATURA

1. Balon E. 1956 — Zakładanie łusek u płoci — Rutilus rutilus (L.) i owsianki — Leuciscus delineatus (Heck).

2. Czugunowa N. I. 1959 — P’. Arch. H. Tom III(XVI). Rukowodstwo po izuczenii wozrasta i rosta ryb. Ak. N. Moskwa.

3. Grodziński Z. 1961 — Anatomia i embriologia ryb. P. W. R. i L. W-wa.

4. Gyurke S. 1957 — Beiträge zur Ernährungsbiologie der Nase — Chondrostoma nasus (L.) Inst. Zool. Cluj.

5. Kryżanowskij S. 1949 — Ekołogomorfołogiczeskije zakonomierności razwitja karpowych, wjunowych i somowych ryb. Trudy Inst. Morf. Ak. Nauk. Wypusk I Moskwa.

6. Lieder U. 1959 — Uber Jahresmarken und Störungssonen auf den Schuppen der Teichcypriniden. Zeitschrift f. Fischerei, Band VIII, N.F. Heft 1—3, April.

7. Prawocheński R. 1960 — Wiek i tempo wzrostu świnki — Chondrostoma nasus (L.). Katedra Rybactwa WSR. Kraków. Manuskr.

8. Starmach K. 1948 — Wiek i wzrost brzan. P. A. U. Prace Roln. Nr 38.

9. Stroganow N. S. 1962 — Ekołogiczeskaja fizjołogija ryb. Izd. Mosk. Uniw. T. I.

10. Wallin, Olle, 1957 — On the Growth Structure and Developmental Physiology of the Scale of Fishes. Inst. of Freshwater Research, Nr 38, Drottningholm.

11. Zawisza J. 1953 — Wzrost ryb w jeziorze Tajty. R. N. R. Tom 67, D.

Р. Правохеньски

НАБЛЮДЕНИЯ ЗА РАЗВИТИЕМ ЛИЧИНОК ПОДУСТА

Резюме

Предметом наблюдений были личинки подуста Chondrostoma nasus (L.) с вылупления до получения полного чешуйчатого покрова. Наблюдения велись за ростом, развитием дыхательном системы, возрастом плавников, смены положения ротовго отверстия и появления чешуйчатого покрова у личинок, выведенных в аквариумных условиях из речной икры на Кафедре Рыбоводства Высшей Аграрной Школы в Люблине.

Оказалoсь, что подуст из Вислы рос быстрее, чем подуст днепровский (Chondrostoma nasus borysthenicum Berg) описанный Крыжановским (1949). Дыхательная система и скелета хвостовой части развивается также, как у форелевых, описанных Крыжановским (1962). Ротовое отверстие меняет свое положение на нижнее, когда личинки достигает общей длины 50,0 mm в возрасте 7 мес. Чешуи появляется спрева в передней части тела, ниже боковй линии, когда личинки имеют длину 30,0 mm в возрасте 3 мес. (100 суток). Не наблюдалось появления добавочного кольца на молодой чешуе. Во время пребывания личинок в аквариуме они охотно поедали планктон и Tubifex sp. Констатирование длины подуста, когда начинает развиваться чешуя, дает возможность провести корректию при обратных вычисленых длины тела подуста по методу Э. Леа.

R. Prawocheński

OBSERVATIONS IN THE LARVAL DEVELOPMENT OF THE NOSE CARP (CHONDROSTOMA NASUS L.)

Summary

The object of the studies were observations of the larval development of the nose carp (Chondrostoma nasus L.) from the moment of hatching till the covering of the fish body with scales.

The observations on the larvae hatched out from the spawn brought from a river were conducted in aquarium conditions and lasted from 1961 to 1962 inclusive. The observations proved that the behaviour and growth of the nose carp from the Vistula were the same, but not identical, as those of the nose carp from the Dniepr (Chondrostoma nasus borysthenicum Berg) which was described by Kryżanowski (1949).  The nose carp from the Vistula transformed quicker as compared with the species from the Dniepr. The development of the respiratory organs and of the skeleton of the tail proceeded like that for the trout described by Grodziński (1962). The mouth of the nose carp changes its terminal position to the inferior one, when the fish reaches its total length of about 50.0 mm in November what corresponds to the age of 7 months.

The scale formation in the nose carp from the Vistula begins when it reaches its total length of about 30.0 mm at the age of about 3 months (about 100 days) the first scales appear in the frontal part of the body below the lateral line, later above and along this line and finally in the caudal part. During the period of one year the nose carp produces 15 — 20 striae on the scales. An additional ring preceding the annulus was not observed in aquarium conditions. The nose carp when being in the aquarium showed a good appetite feeding on pond plankton and Tubifex sp. The length determination of the nose carp at which scale formation begins will enable to make corrections by the backward calculations of its length according to E. Lea’s method.

Linki:

http://www.uwm.edu.pl/fish/archive/publs/Mamcarz_etal_2008.pdf

2014/08/19 | Supplementum

Suplement CLXII

PRAWOCHEŃSKI R.: Zmiana zębów gardłowych świnki Chondrostoma nasus (Linnaeus 1758). Rocz. Nauk rol., ser. H, t. 96, z. 1, 1974, s. 89-94, rys., bibliogr., streszcz. ros., ang.

Zmiana zębów gardłowych świnki, podobnie jak u innych ryb karpiowatych, ma miejsce w ciągu całego roku. Jednak w okresie jesiennym i na początku zimy jest ona intensywniejsza. Zęby „zapasowe” umieszczone są pod kością gardłową piątego łuku skrzelowego, w splocie mięśni.

 

ZMIANA ZĘBÓW GARDŁOWYCH ŚWINKI — CHONDROSTOMA
NASUS (LINNAEUS, 1758)

Roman Prawocheński

Akademia Rolnicza w Lublinie, Inst Biol. Podstaw Produkcji Zwierzęcej
Dyrektor Instytutu: doc. dr hab. Witold Głuchowski

Synopsis. The change of pharyngeal teeth in nose carp takes place all year long, similarly as is the case in other carps. However, it is more intensive during the autumn and in the beginning of winter. The „reserve” teeth are situated in a plexus of muscles under the pharyngeal bone of the fifth gils arch.

WSTĘP

Zagadnieniem zmiany zębów gardłowych u ryb karpiowatych (Cyprinidae) zajmowano się od dawna, zarówno z punktu widzenia poznania anatomii jak i taksonomii.

W roku 1821 Jurine [6], badając zęby gardłowe karpia i sposób przeżuwania pokarmu był zdania, że zmiana zębów ma miejsce w ciągu całego okresu życia osobnika. Arcangeli [1] przeprowadzając badania złotych rybek (Carassius auratus) stwierdził przeciwnie, że zmiana następuje tylko jeden raz w życiu. Suworov [8] powołuje się na Griba [4] i podaje, że zmiana zębów następuje w okresie jesiennym lub zimowym. Tenże autor podaje tamże, że w miejsce starego zęba wyrasta zastępczy — nowy. Harder [5] wypowiada się, że zmiana zachodzi w okresie tarła („vorzugsweise zur Laichzeit”). Badania Urbanowicz [9] przeprowadzone na słonecznicy (Leuciscus delineatus) wykazały, że zmiana zębów gardłowych u ryb tego gatunku zachodzi w ciągu całego roku.

Z tego krótkiego przeglądu literatury widać, że autorzy są zgodni co do samego procesu zmiany zębów. Jedyne różnice między nimi polegają na podawaniu terminu tej zmiany. Na tej podstawie karpiowate zaliczane są do polifiodontów.

Opracowując biologię świnki naszych rzek zdecydowano się na prześledzenie tego procesu. U świnki nie był on jeszcze badany.

Świnka w naszych wodach podgórskich stanowi około 70% ogólnie poławianych ryb, w środkowych odcinkach rzek znacznie mniej bo 30%. Tym niemniej jest to jeszcze ryba pospolita, spożywana przeważnie przez ludność biedniejszą, mieszkającą w pobliżu rzek.

MATERIAŁ I METODA

Do badań były zbierane dorosłe świnki ze środkowego biegu Wisły i z Tanwi (dopływ Sanu). Były one pozyskiwane za pomocą drygawic podczas połowów gospodarczych i agregatu elektrycznego na prąd stały przy połowach, mających na celu regulację pogłowia ryb w rzece Tanew. Badania świnek w stadium larwalnym przeprowadzono na wylęgu wyhodowanym w warunkach akwariowych z tarła odbytego w warunkach sztucznych. Ogółem zbadano 20 losowo wyłowionych larw i 80 dorosłych ryb. Larwy świnek mierzono, usypiano uretanem i wykonywano preparaty histologiczne, gdyż wypreparowywanie zębów było technicznie niewykonalne. Niektóre okazy barwiono alizaryną i zatapiano w balsamie. Preparaty histologiczne przeglądano pod mikroskopem i przy stwierdzeniu obecności zębów utrwalano fotograficznie. Położenie zębów gardłowych za przykładem Geyera [3] oznaczano numerami kolejnymi, cyfrą rzymską oraz dużą literą. Zęby „zapasowe” oznaczano odpowiednią cyfrą rzymską i małą literą.

WYNIKI OBSERWACJI I WNIOSKI

Świnka — Chondrostoma nasus (Linnaeus, 1758) — ma zęby ułożone w jednym rzędzie najczęściej 6 — 6, rzadziej 5 — 6, rzadko 6 — 7 jak podaje Berg [2]. W oparciu o układ 5 — 6 oznaczono zęby następująco:

— A IV
A V — A V
a IV, A IV — A IV, a IV
a III, A III — A III, a III
a II, A II — A II, a II
A I — A I

Larwy świnki w chwili wylęgania się nie miały wykształconych łuków skrzelowych, a tym samym były one bez zębów gardłowych. Po 3 lub 4 dniach od chwili wylęgnięcia się, w miarę wzrostu, wykształcały się łuki i widoczne były zaczątki zębów. Po 18 dniach od chwili wylęgnięcia się wyraźnie można było dostrzec 3 spiczaste ząbki, nazwane przez Nikolskiego [7] „pierwicznymi” lub „primary teeth”. Harder [5] określił je jako „nadelspitz”.

Preparat histologiczny sporządzony z larwy o długości 27,3 mm wykazał istnienie zębów gardłowych o układzie jak u ryby dorosłej z tym, że nie wszystkie zęby były wyraźnie zaznaczone. Brak było zębów A VI i A III. Według przyjętego schematu badany osobnik miał następujący układ:

— ?
A V — A V
A IV — A IV
a III, ? — A ?, a III
A II — A II
A I — A I

Należy przypuszczać, że najpierw zmienia się ząb A III. Bowiem obserwacje preparatów wykazały, że zęby wyrastają i zmieniają się w ustalonej kolejności. Najpierw wyrastają po 3 zęby z każdej strony A III, A II i A IV, później nieco A V i A I i wreszcie A VI jednocześnie wyraźnie widoczny jest „zapasowy” ząb a III i a II. Wynika z tego, że zęby w środkowej części kości gardłowej są narażone na ścieranie się i ulegają częstszej zmianie (rys. 1).

Bielogurov cyt. wg Urbanowicz [9] rozróżnia zęby pierwszej generacji, do której zalicza te, które są widoczne u larw i drugiej — u osobników starszych. Ich zęby kształtem, układem i liczbą odpowiadają zębom formy dorosłej. Narybek świnki złowiony w rzece Tanew w okresie jesiennym w wieku 0+ o długości całkowitej 85 mm miał normalnie wykształcone zęby gardłowe w układzie 5 — 6. Ponadto pod lewym łukiem skrzelowym na którym było 6 zębów stałych, wśród splotu mięśni znajdowały się 3 zęby zastępcze — „zapasowe”. Pod prawym łukiem na którym było 5 zębów stałych stwierdzono obecność 2 zębów „zapasowych”. Zęby „zapasowe” były całkowicie wykształcone, o idealnie gładkiej białej powierzchni, zakończone słabym haczykiem, cierna powierzchnia była lekko zagłębiona. Zarówno u osobników młodych jak i u starszych zęby zastępcze umieszczone są w torebkach pod kością gardłową łuku skrzelowego w splocie mięśni. Mięśnie tego splotu powodują cofanie się łuku skrzelowego. Mięsień — musculus refractor arcus branchialum dorsalis inferior — jest zakończony ścięgnem przytwierdzonym do kości. Splot ten przykryty jest mięśniem większym, wg nomenklatury Hardera [5] m. pharyngens traversus. Zarówno poprzednio wymieniony splot mięśni jak i ostatnio podany, wg tego autora mają doniosłe znaczenie przy tworzeniu się zębów gardłowych. Nie udało się stwierdzić w jaki sposób ząb zastępczy przesuwa się na właściwe miejsce, gdyż podczas wypreparowywania zębów uszkodzone zostaje ścięgno na którym trzyma się torebka z zębem „zapasowym” zawartym wewnątrz niej. Wielkość zębów zastępczych, ich kształt i lokalizacja całkowicie odpowiada zębom stałym. To powoduje, że po wyglądzie i położeniu można dokładnie przewidzieć jaki ząb zostanie zmieniony. Wśród zębów „zapasowych” rozróżnić można lepiej wykształcone i gorzej. Na tej podstawie przewiduje się kolejność wymiany. Większość badanych osobników miała najbardziej rozwinięte zęby zastępcze „a II” i „a III”. Należy więc przypuszczać, że ta partia kości gardłowej najbardziej pracuje i zęby z tej partii są najczęściej zmieniane.

Rys. 1. Przekrój przez przełyk larwy świnki — Chondrostoma nasus (Linnaeus,
1758) — longitudo totalis 27.3 mm; longitudo corporis 21.9 mm. AI do AV — zęby
gardłowe

Fig. 1. Section of the esophagus of nose carp — Chondrostoma nasus (Linnaeus,
1758) larva — longitudo totalis 27.3 mm, longitudo corporis 21.9 mm AI-AV
pharyngeal teeth

LITERATURA

1. Arcangeli A., 1908, La dentura del Carassius auratus (L), Rev. Zool. Italiano, 3: 261-340.
2. Berg L. S., 1949, Ryby presnych vod ZSRR i sopredelnych stran, 2, ANZSRR, Moskva: 618-832.
3. Geyer E., 1937, Der Zeitliche Ablauf der Bezahnung und des Zahnwechsels bei Cyprinus carpio, unter besonderer Berücksichtigung des einsömmerigen Karpfens, Jahrb. Morph. Mikr. Anat., Leipzig, 79: 280-354.
4. Grib A. B., 1930, O glotočnych zubach u karpowych, Leningr. Obšč. jestestvoz. 60, 2.
5. Harder W., 1964, Handbuch der Binnenfischerei Mitteleuropas, Band II A, Anatomie der Fische, Stuttgart: 1-308.
6. Jurine L., 1821, Not sur les dents et la mastication des poissons appelées Cyprinus, Mem. Soc. Phys. et d’Hist. nat. de Genève, 1.
7. Nikolskij G. B., 1963, Ekologia Ryb, Moskva.
8. Suvorov E. K., 1948, Osnovy ichtiologii, Leningrad.
9. Urbanowicz K., 1960, Wymiana zębów gardłowych u Leuciscus delineatus (Heckel), Zesz. Nauk U. Ł. II, 7: 55-57.

 

Роман Правохеньски

СМЕНА ГЛОТОЧНЫХ ЗУБОВ У ПОДУСТА — CHONDROSTOMA NASUS
LINNAEUS, 1758)

Резюме

Смена глоточных зубов у карповых рыб давно уже интересовала ихтиологов как с анатомической точки зрения, так и таксономической (1, 3, 4, 6). Взгляды ихтиологов сходны в отношении хода самго процесса, различия имели место в отношении сроков смены глоточных зубов. Поскольку не было в литературе данных этого касающихся процесса у подуста, автор исследовал 20 личинок вывеленных в аквариум в лабораторных условиях, и 80 взрослых рыб словленных в среднем течении Вислы и в притоке Сана — Таневе. Очередности происходящих процессов не удалось установить. Новая генерация зубов расположена в сплетеним мышц между musculus refractor arcus branchialum dorsalis inferior и m. pharyngeus traversus. У молодых рыб особей смена зубов происходит чаще, а сам процесс протекает более осенью и в начале зимы. Чаще всего сменяются средние зубы, обозначенные по Гейеру (3) римской цифрой III.

(Перевод Г. Ролик)

 

Roman Prawocheński

THE CHANGE OF PHARYNGEAL TEETH IN NOSE CARP — CHONDROSTOMA
NASUS (LINNAEUS, 1758)

Summary

The change of pharyngeal teeth in carps in respect of anatomy and taxonomy was the object of interest of reaserchers (1, 3, 4, 6) whose opinions with regard to the course of the process have been generally agreed. Some differences in their opinions have concerned merely the time of pharyngeal teeth change. Because of lack of elaborations of the process in nose carp it was investigated 20 larvae cultured in aquarium conditions, and 80 adult fish catched in the middle part of the Vistula River and in the Tanwia River (a tribute of the San river). The investigations failed to succeed in stating the sequence of changes. The „reserve” teeth are situated in a plexus of muscles between the musculus refractor arcus branchialum dorsalis inferior and the musculus pharyngeus traversus. The change was found to occur more often in the young fish than in the elder ones, and the process to be more intensive in the autumn and in the beginning of winter. The middle teeth, marked with the Roman numeral III after Geyer [3], were found to change the most often.

(Trans, by T. Gronkiewicz)

Wpłynęło do Komitetu Redakcyjnego dnia 5 stycznia 1973 r.

 

2014/08/17 | Supplementum

Suplement CLXI

Horoszewicz L., 1981: Effect of different thermal regimes on reproductive cycles of tench Tinca tinca (L.). Part I. Design for the experiment and seasonal changes in condition factors of spawners. Pol. Arch. Hydrobiol, 28, 169-186.

5. SUMMARY

Studies were conducted over two seasons in a collective experiment on selected aspects of tench reproduction in earth ponds with various thermal regimes (Fig. 1).

Temperature differentiation between ponds was obtained by regulating the intake of heated effluent water and maintaining a constant flow of 6.2 dm³/s in the heated pond and 3.8 dm³/s in the control. Differences in average monthly temperatures in these ponds ranged from 1.0 to 2.5°C in winter and from 2.0 to 4.7°C in summer. Temperature changes in a season took place parallely in all of the ponds, although at various levels, whereas they varied in compared years (Fig. 3).

Similarly fluctuations in the content of particular components in the water took place in the ponds parallely and were conditioned by the quality of the water taken from the Vistula River (Tab. I).

The benthos biomass constituting the basic food of the experimental fish was lower in the heated ponds, averaging 2.8 to 3.0 g/m² as compared to 4.3 to 4.5 g/m² in the controls. This was decided toy the level of benthos in summer.

Taking into account the direct and indirect influence of temperature, as also handling and tests in vivo on the experimental fish, condition was taken as a measure of the response of the organism as a whole to the complex requirements of the experiment. Three condition factors were compared, that is CF — computed for the total weight of the fish, CFg — weight without gonads, and SCF — weight of the eviscerated fish. The differences between these factors led to conslusions on changes in the mass of gonads (Mg) and viscere (Mv) in spawners during the reproductive season (Figs. 4 and 5).

Changes in the CF of females during a spawning season were closely linked with growth of gonad mass and commenced when the average water temperature rose above 10 to 11°C. On the other hand SCF was more stable and a decline in its value was noted only in cases of a rapid increase in water temperature or toward the end of the spawning season.

CF and SCF in males showed rapid declines commencing with the spawning season, indicating intensive utilization of body reserves due to constant participation in spawning. As concerns fish in which in vivo blood samples were taken, worsening of the condition was linked with the experimental methods applied.

6. STRESZCZENIE

W zespołowym eksperymencie badano przez dwa sezony wybrane elementy rozrodu lina w stawach ziemnych o różnych reżimach termicznych (Fig. 1).

Zróżnicowanie temperatur pomiędzy stawami uzyskiwano przez regulację poboru ogrzanej wody zrzutowej i utrzymywanie stałego przepływu, w ilości 6,2 dm³/s w stawie ogrzanym, a 3,8 dm³/s w kontrolnym. Różnice pomiędzy średnimi miesięcznymi temperaturami w tych stawach wynosiły od 1,0 do 2,5°C zimą oraz od 2,0 do 4,7°C latem. Wahania temperatur w sezonie zachodziły równolegle we wszystkich stawach, chociaż na różnych poziomach, natomiast w porównywanych latach układały się odmiennie (Fig. 3).

Podobnie, wahania zawartości poszczególnych składników w wodzie, zachodziły w stawach równolegle i były uwarunkowane jakością wody pobieranej z Wisły (Tab. I).

Biomasa bentosu, który był zasadniczym pokarmieni ryb doświadczalnych była niższa w stawach ogrzanych: przeciętnie 2,8 — 3,0 g/m² wobec 4,3—4,5 g/m² w stawach kontrolnych. Decydował o tym poziom bentosu latem.

Mając na uwadze bezpośredni i pośredni wpływ temperatury, a także manipulacji i prób przyżyciowych na ryby doświadczalne, posłużono się kondycją jako miernikiem (kryterium) reakcji całego organizmu na złożone warunki eksperymentu. Porównywano trzy współczynniki kondycji: CF — obliczany dla całkowitego ciężaru ryby, CFg — dla ciężaru bez gonad, oraz SCF — dla ciężaru ryby patroszonej. Z różnic pomiędzy tymi współczynnikami wnioskowano o zmianach masy gonad (Mg) i masy wnętrzności (Mv) u tarlaków w sezonie rozrodczym (Fig. 4 i 5).

Zmiany CF samic w sezonie tarłowym były ściśle związane ze wzrostem masy gonad i rozpoczynały się, gdy średnie temperatury wody podnosiły się powyżej 10 — 11°C. Natomiast SCF był bardziej stabilny, a obniżenie jego wartości notowano tylko w przypadkach gwałtownego wzrostu temperatury wody oraz pod koniec sezonu tarłowego.

U samców CF i SCF obniżały się gwałtownie od rozpoczęcia sezonu tarłowego, co wskazuje na intensywniejsze wyczerpywanie zapasów organizmu wskutek ciągłego uczestniczenia w tarle. U ryb, którym pobierano próby przyżyciowe krwi, pogarszanie się kondycji było związane z zastosowaną metodą badań.

2014/08/14 | Supplementum

Suplement CLX

Klekowski, R. Z.. Korde, B. and Kaniewska-Prus, M. 1977. The effect of sodium salt of 2,4-D on oxygen consumption of Misgurnus fossilis L. During early embryonal development. Pol. Arch. Hydrobiol. 24, 413-421.

5. SUMMARY

Study was made of the effect of herbicide: sodium salt of 2,4-D, on the oxygen consumption during early embryogenesis, from egg fertilization till the end of gastrulation (18 h), using the microrespirometric method of Cartesian divers.

In a 15 mM herbicide solution the oxygen consumption remained at the same level as in control till 6-7 h of the embryonic development. During further development, in eggs fertilized in water and then developed in a solution of sodium salt of 2,4-D, the rise of the oxygen consumption tended towards a decrease (till the 9th hour), whereupon a marked drop took place (after the 9th hour). On the other hand, if the eggs were both fertilized and developed in a herbicide solution, the inhibition of the oxygen consumption began already after 7 h. At the same time the eggs began to die, but this phenomenon was more pronounced after the 9th hour of development. An addition of 15 mM solution of sodium salt of 2,4-D to eggs at the stage of 68-128 blastomers (after 4h) caused no inhibition of the oxygen consumption till late gastrula (18 h).

6. STRESZCZENIE

Badano wpływ herbicydu 2,4-D-Na na zużycie tlenu w czasie wczesnej embriogenezy, od zapłodnienia jaj do końca gastrulacji (18 godzin), stosując mikrorespirometryczną metodę nurków kartezjańskich.

W 15 mM roztworze herbicydu zużycie tlenu pozostaje na takim samym poziomie jak w kontroli do 6-7 godzin rozwoju embrionu, jednakże w dalszym ciągu rozwoju pod wpływem herbicydu występuje tendencja malenia (do dziewiątej godziny) i obniżenia (po dziewiątej godzinie) wzrostu zużycia tlenu jeżeli ikra była umieszczona w roztworze herbicydu po zapłodnieniu jej w wodzie. Jeżeli jednak ikra była zapłodniona i następnie rozwijała się w roztworze herbicydu, to zahamowanie intensywności zużycia tlenu rozpoczyna sie już po siedmiu godzinach. Jednocześnie ikra zaczyna ginąć, lecz bardziej wyraźnie zjawisko to występuje po dziewiątej godzinie rozwoju. Dodanie do ikry 15 mM roztworu 2,4-D-Na na stadium 68-128 blastomerów (po czterech godzinach) nie wywołuje zahamowania intensywności zużycia tlenu do końca stadium gastrulacji (18 godzin).

 

2014/08/13 | Supplementum

Suplement CLIX

Kulamowicz, A. 1975. On the laterotrichium and counting of the dermotrichia in pelvic fins of the lower Teleostei. Zoologica Poloniae, 25: 5-13.

ON THE LATEROTRICHIUM
AND COUNTING OF THE DERMOTRICHIA IN PELVIC FINS
OF THE LOWER TELEOSTEI
by
ANTONI KULAMOWICZ

With plates I-II
Received for publication 28th March, 1974

Abstract: In the pelvic fins of the representatives of Salmonoidei, Esociode Cyprinoidei and of Siluridei there has been noticed tlie occurrence of laterotrichium — a small bone adjoining the first dermotrichium. The laterotrichium either has not been perceived at all or considered as a short dermotrichium and therefore taken into account at estimation of the meristic relations.  The occasionel inclusion of laterotrichium in the number of dermotrichia has led to subjective determinations. Regarding the occurrence or lack of laterotrichium as an exclusively anatomical feature will contribute to the unification of opinions on the meristio relations in pelvic fins of the lower Teleostei.

INTRODUCTION

In the exterior skeleton of pelvic fins in the representatives of Salmonidae, Thymallidae, Osmeridae, Esocidae, Cyprinidae, Cobitidae Siluridae, and of Ictaluridae the author has stated the occurrence of a bone which was not a dermotrichium (GOODRICH, 1904). The bone has been recognized as homologous with the element discovered by GOSLINE (1961) and SAXENA and CHANDY (1966) in some lower Teleostei. SAXENA and CHANDY (1966) alled it laterotrichium.

The systematists either have not perceived the laterotrichium or they considered it to be a short dermotrichium what had an influence on the estimation of meristic relations.

The present paper contains some remarks on the general morphology of pelvic fins, nature of occurrence and origin of laterotrichium as well as on the manner of counting of dermotrichia in pelvic fins. […]

O LATEROTRICHIUM I LICZENIU DERMOTRICHIÓW W
PŁETWACH BRZUSZNYCH NIŻSZYCH TELEOSTEI

STRESZCZENIE

W płetwach brzusznych przedstawicieli Salmonidae, Thymallidae, Osmeridae, Esocidae, Cyprinidae, Cobitidae, Siluridae i Ictaluridae stwierdzono występowanie kości nie mającej cech dermotrichium. Kość tę rozpoznano jako homologiczną z elementem, który GOSLINE (1961) oraz SAXENA i CHANDY (1966) wykryli u niektórych niższych Teleostei. Wykryty przez siebie element SAXENA i CHANDY (1966) nazwali laterotrichium.

Wbrew dotychczasowym stwierdzeniom na początku płetw występowało zawsze tylko jedno dermotrichium nie rozgałęzione. Obok dermotrichium nie rozgałęzionego, we wspólnej z nim osłonie skórnej, mieściło się laterotrichium. Laterotrichium miało postać niewielkiej, zakrzywionej kości, której część dystalna przylegała do dermotrichium, a część proksymalna leżała w skórze pachwiny (tabl. I-II). Kształt i położenie laterotrichium nasuwają przypuszczenie, że jest to zmienione dermotrichium, ktore zsunęło się z basipterygium w procesie skracania się i obrotu nasady płetw.

Widoczność laterotrichium u okazów prześwietlonych była zawsze dobra, u okazów nie prześwietlonych widoczność tę warunkowały rozmiary, kształt i ustawienie laterotrichium oraz grubość skóry na płetwach. Trzy pierwsze cechy zależały od gatunku, na ostatnią w odosobnionych przypadkach, wpływał także wiek okazów.

Anatomowie bądź nie dostrzegali laterotrichium, bądź przyjmowali je za krótkie dermotrichium nie rozgałęzione lub górne lepidotrichium pierwszego dermotrichium. Systematycy podzielali pogląd, że laterotrichium to krótkie dermotrichium i w konsekwencji uwzględniali je przy ocenie stosunków merystycznych.

Niejednakowa widoczność laterotrichiów u poszczególnych gatunków, a nawet okazów oraz przekonanie, że na początku płetw mogą występować także dwa dermotrichia nie rozgałęzione, prowadziły przy liczeniu dermotrichiów do ustaleń subiektywnych. Traktowanie w przyszłości występowania lub braku laterotrichium jako cechy wyłącznie anatomicznej przyczyni się do unifikacji poglądów na stosunki merystyczne w płetwach brzusznych niższych Teleostei.

О LATEROTRICHIUM И ПОДСЧЕТЕ КОЖНЫХ ЛУЧЕЙ
В БРЮШНЫХ ПЛАВНИКАХ НИЖНИХ TELEOSTEI

РЕЗЮМЕ

В брюшных плавниках представителей Salmonidae, Thymallidae, Osmeridae, Esocidae, Cyprinidae, Cobitidae, Siluridae и Ictaluridae обнаружено присутствие кости, не имеющей черт кожного луча. Узнано что кость єта яавляется гомологичной с элементом, которой GOSLINE (1961), SAXENA и CHANDY (1966) обнаружили у некоторых низших Teleostei. Обнаруженный элемент SAXENA и CHANDY (1966) назвали laterotrichium.

Вопреки существующим взглядам в начале плавников выступал всегда только один не ветвистый кожный луч. Рядом с ним в общей кожной оболочке находилось laterotrichium. Laterotrichium выглядело как небольшая, искривленная кость, дистальная часть которой соприкасалась с кожным лучом, а проксимальная часть лежала в коже паха (Таб. I-II). Форма и положение laterotrichium дает возможность предполагать, что єто измененный кожный луч, который сокользнул с basipterygium в процессе укорачивания и поворота основания плавников.

Видимость laterotrichium у просвеченных єкземпляров была всегда хорошей, у непросвещенных єкземпляров видимость єту обусловливали размеры, форма и установка laterotrichium, а также толщина кожи на плавниках. Три первые черты зависели от вида, на последнюю, в некоторых случаях, влиял также возраст єкземпляров.

Анатомы либо не замечали laterotrichium, либо принимли его за короткий не ветвистый кожный луч или верхний лепидотрихии первого кожного луча. Систематики разделяли мнение, что laterotrichium — это короткий кожный луч и в результате этого принимали его во внимание при оценке меристических отношений.

Неодинаковая видимость laterotrichium в отдельных видов и даже єкземпляров и убеждение, что в начале плавников могут выступать также два не ветвистые луча, приводили при подсчете кожных лучей к субъективным определениям. Трактовка в будущем выступания или отсутствия laterotrichium как чисто анатомический черты будет содействовать унификации взглядов на меристические отношения в брюшных плавниках низших Teleostei.