Suplement CXXVIII

Zalewski, M., P. Frankiewicz, M. Przybylski, J. Bańbura, and M. Nowak. (1990). Structure and dynamics of fish communities in temperate rivers in relation to the abiotic-biotic regulatory continuum concept. Pol. Arch. Hydrobiol., 37, 151-176.

6. SUMMARY

Species richness and diversity increased downstream in two rivers, as a function of stream order. In the upland river, where periphyton the main primary producer, fish biomass was correlated significantly with calcium concentration and access to light. Macrophytes in the lowland river trapped energy and nutrients during most of the growing season, and probably reduced flow to the higher trophic levels represented by fishes. These data are consistent with and extend the RABC hypothesis that there is a higher degree of abiotic regulation in upland rivers.

Seasonal migration among species with large body size seemed to maximise survival and reproductive success by avoiding abiotic stress and biotic interactions, especially in the upland system with a poorly developed transverse profile. Intensity of biotic interactions declined, but predatory-prey interactions changed remarkably, dependent on river type. Despite higher organic input, pH and Ca++ content, and lower pressure of abiotic factors, the fish biomass in the lowland river was relatively low, showing that nutrients are not necessarily the primary factor determinig energy flow to higher trophic levels in all rivers.

The upland system had a higher efficiency of incorporation of allochthonous organic matter into its biotic structure than did the lowland one. Catchment character determined differences of flow regime, physical structure of habitat, and finally biotic structure of the ecosystem. The new paradigm should be employed for more profound explanation of these relationships.

7. STRESZCZENIE

Badania porównawcze nad strukturą i funkcjonowaniem zespołów ryb w rzece wyżynnej i nizinnej wykazały, że ilość gatunków i ich różnorodność wzrasta z biegiem rzeki jako funkcja rzędowości. Sezonowe migracje gatunków o relatywnie dużych rozmiarach stanowią strategię życiową mającą na celu zwiększenie sukcesu rozrodczego, szczególnie w rzekach wyżynnych o słabo rozwiniętym profilu poprzecznym koryta rzeki. Natężenie biotycznych interakcji zmniejsza się w górę rzeki, jednakże zależności drapieżca-ofiara w przypadku tych samych gatunków są odmienne w porównywanych rzekach. Odnotowana niższa biomasa ryb w rzece nizinnej pomimo wyższego poziomu trofii i niższego natężenia czynników abiotycznych wskazuje, że w pewnych rodzajach systemów rzecznych ilość nutrientów i allochtonicznej materii organicznej nie są czynnikami limitującymi dopływ energii do wyższych poziomów troficznych. Ponadto zebrane wyniki wskazują, że rzeki wyżynne charakteryzują się wyższą efektywnością włączania materii allochtonicznej w strukturę biotyczną ekosystemu. Powyższa różnica jest wynikiem charakterystyki zlewni, która określa przepływ, czynniki fizyczne i chemiczne oraz strukturę siedlisk. W celu bardziej dogłębnej analizy powyższych zależności wydaje się konieczne zastosowanie nowego podejścia badawczego.

ACKNOWLEDGMENTS

We are deeply indebted to Dr John Thorpe, the editor of these Proceedings, for his thorough review of this manuscript and improvement of the English. We thank Prof. K. Jażdżewski, Doc. Z. Maksymiuk, dr J. Burchard, dr T. Jażdżewska, dr W. Galicka, dr S. Niesiołowski, dr L. Samosiej, M. Sc. P. Babski for providing their mostly unpublished data dealing with: geology, benthos, seston, macrophytes and hydrochemistry of the compared rivers.

This work was financed from the grant CPBP 04.10.08.01.07, provided by the Institute of Ecology of the Polish Academy of Sciences.

Financial and logistical support by the General Board of the Polish Anglers Association is highly appreciated.

2014/04/14 | Supplementum

Suplement CXXVII

Solewski W., 1961. Pstrąg potokowy (Salmo trutta m. fario L.) dorzecza Wisły — Die Bachforelle (Salmo trutta m. fario L.) des Wisła — Flussgebiets. Acta Hydrobiol., 3, 1: 33 — 47.

STRESZCZENIE

W związku z badaniami Zakładu Biologii Wód PAN w Krakowie nad wzajemnym wpływem jakościowym i ilościowym ichtiofauny górnej Wisły i zbiornika zaporowego w Goczałkowicach, przeprowadzono w dorzeczu górnej Wisły we wrześniu 1958 i 1959 r. odłowy na 7 stanowiskach przy użyciu agregatu na prąd stały (220 V, 4,5 A).

W rzece Wiśle i jej dopływach, Malince i Brennicy, zebrano do badań 151 pstrągów potokowych, których ciężar, l. corporis i l. totalis zmierzono na miejscu, a dalsze badania biometryczne i cech merystycznych przeprowadzono w pracowni na materiale zakonserwowanym w 4% roztworze formaliny. Nadto wypreparowano przewód pokarmowy i gonady, a u poszczególnych samic zliczono w jajnikach (o ile było to możliwe) oocyty. Przed zakonserwowaniem pobrano z powierzchni około 1 cm² ciała łuski, z miejsca leżącego powyżej linii nabocznej, a poniżej tylnego brzegu płetwy grzbietowej. Łuski posłużyły do określenia wieku i tempa wzrostu jak również procentowego stosunku łusek normalnych do wszystkich obecnych w próbach.

Pstrągi osiągają l. totalis średnio: w r. pierwszym 9,2 cm, w drugim 16,9 cm, w trzecim 22,4 cm a w r. czwartym 25,6 cm. Wzrost ciała ryb tego samego wieku jest nierównomierny, a ilość łusek regenerowanych jest na ciele większa niż łusek normalnych.

Z wiekiem szybciej niż długość ciała wzrasta: wysokość głowy, szerokość czoła, długość szczęki górnej. Wolniej natomiast rosną: długość głowy i średnica pozioma oka. W stosunku do samców samice mają głowę krótszą, podobnie jak długość pyska, szerokość czoła i podstawę płetwy grzbietowej; natomiast większa jest u samic odległość przedgrzbietowa.

W l. corporis mieści się długość głowy 4 razy, wysokość głowy 6,3 razy, długość pyska 15,4 razy, średnica pozioma oka 18,7 razy, szerokość czoła 13,5 razy, odległość przedgrzbietowa 2,2 razy, odległość P — V 3,4 razy, największa wysokość ciała 4,7 razy, najmniejsza wysokość ciała 11,7 razy, podstawa płetwy grzbietowej 6,9 razy. Długość płetwy piersiowej 6 razy, brzusznej 7,7 razy, odbytowej 10,9 razy. W l. capitis natomiast mieści się: średnica pozioma oka 4,7 razy szerokość czoła 2,1 razy, odległość zaoczna 3,7 razy, długość szczęki górnej 2,4 razy.

Ilość promieni w płetwach:

.             D III-IV/8-11
—————————————
P I/9-12, V I/7-9, A II-IV/7-10

.                                                        19—22
Formuła ilości łusek: 108 — 120 (120) ————
.                                                        19—20

Na I łuku skrzelowym jest 10 — 15 wyrostków filtracyjnych.

Kręgosłup składa się z 56 — 60 kręgów.

Na kościach międzyszczękowych jest 8 — 14 zębów, na szczękowych 12 — 50, na podniebiennych 12 — 32, na żuchwie 8 — 26, na lemieszu 2 — 4/7 — 18 i na języku 5 — 8.

Długość przewodu pokarmowego rośnie proporcjonalnie do długości ciała i mieści się w niej 1,2 — 1,3 razy.

Ciężar trzewi wraz z gonadami, u samic o długości ciała nie większej jak 15 cm, osiąga maksymalnie 6,3% ciężaru ciała, a gonady 32% ciężaru trzewi. Maksymalny ciężar trzewi samców, o tych samych wymiarach ciała, dochodzi do 7,2% ciężaru ciała, a ciężar gonad do 43,2% ciężaru trzewi. Samice większe (15 — 23,9 cm l. corporis) posiadały gonady, których ciężar określono 6,6 — 54,5% ciężaru trzewi a samce (15 — 26,6 cm l. corporis) 5,5 — 71,0% ciężaru trzewi a samce (15 — 26,6 cm l. corporis) 5,5 — 71,0% ciężaru trzewi. Najmniejsza z dojrzewających samic miały 20 cm l. corporis. Wśród 2-letnich była tylko jedna dojrzewająca (3,3%), a wśród 3-letnich 19 t. zn. 65,5% wszystkich złowionych samic. Jajnik lewy jest zwykle większy od prawego i jest w nim więcej oocytów o 15 — 32%. Wśród złowionych ryb przeważały samce. 2-letnich było 62,5%, 3-letnich 53,2% wszystkich ryb danego wieku. Ogólnie stosunek samic do samców przedstawia się jak 1 : 1,64.

Pstrągi żyjące w dorzeczu rzeki Wisły podobne są na ogół do pstrągów z rzeki Soły, z rzek Słowacji i częściowo Niemiec i Szwecji.

Linki:

http://www.salmon.pl/lososiowate/pstrag-potokowy

http://wmh.pl/smf/atlas-ryb/pstrag-potokowy/

 http://wedkomania.pl/dynamik.php?n=cuda%20natury%20potokowiec

 http://www.bialaprzemsza.pl/scios/PL44.pdf

http://www.pzw.org.pl/pliki/prezentacje/1395/cms/szablony/14372/pliki/003_cios.pdf

http://www.bdpn.pl/dokumenty/roczniki/tom15/Art._12.pdf

 http://www.acta.media.pl/pl/main.php?p=8&sub=0&act=10&s=8&no=98&lang=pl
 
 http://www.polishnymph.pl/pdf/dunajec%202.pdf

 http://www.pan-ol.lublin.pl/wydawnictwa/TOchr7/Rechulicz.pdf

 http://www.sprl.pl/userfiles/files/pdf/krzyzowki.pdf
 
 http://yadda.icm.edu.pl/baztech/element/bwmeta1.element.baztech-article-BPW9-0014-0106

http://ichtyologie.agrobiologie.cz/data/sbornik_CIK_IX_06.pdf

2014/04/13 | Supplementum

Suplement CXXVI

Technika poszukiwań geologicznych, geosynoptyka i geotermia, 1999,  Tom 38 (6)

Sesja terenowa w Polsce dn. 24 – 27.09.99 w ramach Europejskiej Geotermalnej Konferencji Bazylea ’99.
Szkoła Podstawowa im. Kazimierza Jagiellończyka,  Bańska Niżna 34-424 , SZAFLARY

„Zaprezentował swoją pracę Adam Guśpiel (patrz pkt. 4 str. 78), uczeń pierwszej klasy Liceum Ogólnokształcącego, pt. „Wpływ podwyższonej temperatury wody na tempo przyrostu masy i długości ciała karpia”. Hodował karpie przez 50 dni równocześnie w dwóch akwariach (jedno z zimną, a drugie z  podgrzaną wodą). Osiągnięciem było to, że karpie hodowane w akwarium z podgrzaną wodą zwiększyły masę ciała o 33,5%, długość o 9,7% więcej niż te, które trzymane były w akwarium z zimną wodą. Wszyscy byli zdumieni i pełni uznania, że taki młody człowiek już ma takie zainteresowania i osiągnięcia (wystąpienie ucznia na str. 78).”

Elżbieta Pawlik

4. REFERAT UCZNIA* pt.

WPŁYW PODWYŻSZONEJ TEMPERATURY WODY NA TEMPO PRZYROSTU MASY I DŁUGOŚCI CIAŁA
KARPIA
(CYPRINUS CARPIO L.)

*Adam Guśpiel, Zespół Szkoły Podstawowej i Gimnazjum w Bańskiej Niżnej, 34-424 Szaflary, tel. (0-18) 27 54 821

Podwyższenie temperatury wody o 8°C zwiększyło przyrost masy ciała karpi o 33,5%, przyrost długości ciała wzrósł o 9,7% (różnice statystycznie istotne). Karpie jako zwierzęta zmiennocieplne (ich temperatura ciała, metabolizm i inne procesy życiowe zależne są od temperatury otoczenia) wykazały zdolność szybszego przyrostu masy i długości ciała w podwyższonej temperaturze wody.

WSTĘP

W 1994 roku uruchomiono w miejscowości Bańska Niżna pierwszą w Polsce sieć ciepłowniczą opartą na energii wód geotermalnych. Poza ogrzewaniem budynków – co przynosi bardzo duże korzyści ekologiczne – wody te wykorzystuje się eksperymentalnie do suszenia drewna, upraw szklarniowych i chowu ryb. W Stacji Terenowej Polskiej Akademii Nauk w Bańskiej Niżnej przeprowadzono eksperymentalną hodowlę karpia w podgrzewane] wodzie. Do ogrzewania zbiornika z rybami wykorzystano wody zrzutowe. W okresie hodowli ryb stosowano napowietrzanie wody znajdującej się w zbiorniku. Prowadzono kontrolę przyrostu masy ciała, uzyskane wyniki porównując z danymi literaturowymi. Okazało się, że okres hodowli został skrócony blisko o połowę.

Czy stosując w warunkach hodowli akwarystycznej właściwą grzałkę, która  byłaby odpowiednikiem rurociągu grzewczego zastosowanego w zbiorniku, zapewniając rybom odpowiednią filtrację, cyrkulację i napowietrzanie wody można uzyskać podobne wyniki na mniejszą skalę?

BIOLOGIA I HISTORIA UDOMOWIENIA KARPIA

Karp wywodzi się z rzek uchodzących do mórz: Kaspijskiego, Czarnego i Aralskiego. Stamtąd rozprzestrzenił się w Dunaju i południowo-wschodniej Azji. Zamieszkuje strefę zastoiskową głównie w środkowym i dolnym biegu rzek, żyje również w jeziorach.

Żeruje przy dnie i jest wszystkożerny. Żywi się larwami owadów, ślimakami, robakami i resztkami roślinnymi. Przyrasta szybko osiągając 1 m długości i 16-20 kg masy. Do rozrodu przystępuje w 3-4 roku życia, wiosną, przy temperaturze wody 16-18°C. Samica długości około 0,5 m składa około 350 000 jaj.

Karp jest od dawna rybą hodowlaną. Pierwszymi hodowcami karpi w Europie byli Rzymianie. Przetrzymywali je w stawach i rozprzestrzenili ten gatunek w całej Azji Mniejszej, Grecji oraz na Półwyspie Apenińskim. W tamtych czasach mięso karpi uchodziło za prawdziwy rarytas. W końcu  Rzymianie sprowadzili je także do Europy Środkowej.

Karol Wielki rozkazał, aby we wszystkich stawach poddanych mu dóbr hodowano karpie. Jako pierwsze w Europie Środkowej hodowlą karpi zajęły się klasztory. W okresie postów mnichom nie wolno było jeść mięsa, ale ryby tak. Dlatego też robili wszystko, aby hodowane przez nich karpie były jak najdorodniejsze. Ze względu na to, że klasztory znajdowały się w całej Europie, karpie szybko rozprzestrzeniły się po całym naszym kontynencie. W wyniku trwającej ponad 2000 lat hodowli otrzymano karpia hodowlanego, który od sazana (dziki karp) różni się m. in. wysokością ciała, a także tym, że przystosował się do życia w wodach stojących. Rozróżniamy kilka odmian karpia hodowlanego: pełnołuski, lustrzeń, lampasowy i nagi. Rzeczny sazan jest wyłącznie pełnołuski i ma drobniejsze ułuszczenie niż jego stawowi pobratymcy. Cechuje go także większa wzdłużna wysmukłość ciała. Do Polski rasy hodowlane karpia trafiły prawdopodobnie w XII lub XIII wieku. W okolicy Oświęcimia wyhodowano rasę zwaną lustrzeniem.

Karpie żyją w Europie Środkowej od prawie 2000 lat, ale ciągle nie mogą się na dobre zadomowić, ponieważ wywodzą się z ciepłych stref klimatycznych. I chociaż żyją i są hodowane u nas od tak dawna, ciągle preferują podwyższoną temperaturę wody. Tylko w nielicznych naturalnych zbiornikach wodnych znajdują dogodne warunki do odbycia tarła. Jeżeli nawet uda im się raz na jakiś czas odbyć tarło, to i tak w większości rzek i jezior ich potomstwu nie udaje się przetrwać pierwszej zimy. Dlatego też większość polskich rzek i jezior jest nim zarybiana.

Koi jest rasą karpia, która pochodzi z Japonii. Posiada pojedyncze wąsiki w kącikach pyska. Koi tradycyjnie hodowany był z nastawieniem na oglądanie go z góry – tak jak widzi się go w basenie. Wiąże się to ze sposobem trzymania go w kraju, z którego pochodzi, gdzie baseniki ogrodowe są bardzo popularne. Ryby te podzielone są na jedno-, dwu- i wielobarwne odmiany; rozróżnia się je także według rodzaju łusek.

OPIS MATERIAŁU UŻYTEGO
W DOŚWIADCZENIU

W doświadczeniu użyłem sześciu osobników koi (rasa karpia). W akwarium doświadczalnym umieściłem trzy, które losowo wybrałem spośród nich. Pozostałe trzy umieściłem w akwarium kontrolnym. Zestawienie i wymiary ryb obrazuje tabela 1.

Tabela 1

Początkowe wymiary ryb użytych w doświadczeniu

.                                            1                 2                     3                 Łączna
.                                 waga długość   waga długość   waga długość    waga długość
.                                       [g]   [cm]     [g]   [cm]          [g]   [cm]      (g)   [cm]

Akwarium doświadczalne    33,5  12,5     45   15,5       120,5  18,7    199     46.7
Akwarium kontrolne             41,5  12,8     47   14          49,7  14      138,2   40.8

Ryby hodowałem w dwóch jednakowych akwariach ramowych o wymiarach 60 × 29,5 × 35 cm i pojemności 55,5 litra. Obydwa akwaria były wyposażone w zabezpieczająca obudowę na oświetlenie. Akwarium z wodą zimną wyposażone było w filtr zewnętrzny kaskadowy AquaClear o wydajności 550 l/h, natomiast akwarium z wodą ciepłą posiadało filtr wewnętrzny turbinowy AQUA SZUT o wydajności 450 l/h, który jednocześnie napowietrzał wodę. Każdy filtr posiadał wkład filtrujący w postaci gąbki. Zbiornik doświadczalny był przez pierwsze trzydzieści dni wyposażony w grzałkę 30 W, a przez następne dwadzieścia dni w 20 W. Akwarium kontrolne grzałki nie posiadało. Przez ostatnie dwadzieścia dni wkładałem do niego po około 1,5 kg lodu, aby ochłodzić wodę, co miało symulować warunki panujące w stawie późną wiosną i wczesnym latem.

Pomiary przeprowadziłem w dniu założenia hodowli, a następnie po 30 i 50 dniach tj. 28 lipca i 18 sierpnia. Ryby ważyłem na szkolnej wadze laboratoryjnej. Na jedną szalkę kładłem karpia, a na drugą odważniki. Mierzyłem je od czubka pyska do końca rozwidlenia płetwy ogonowej. Metr był przyklejony do blatu stołu, na którym umieszczałem karpia. Zamierzałem mierzyć i ważyć ryby co dwa tygodnie, ale problemy jakie występowały przy pomiarach i stres jaki przeżywały karpie w tym czasie skłoniły mnie do wydłużenia okresu między pomiarami. Dwa razy dziennie, o 1000 i 2000 karmiłem ryby granulowanym pokarmem przygotowanym fabrycznie. Pokarm zadawałem w jednakowych ilościach w obydwu akwariach. Jednorazowa dawka wynosiła 2 gramy. Jeżeli kilkakrotnie w ciągu 20 minut ryby nie zjadły karmy po wsypaniu jej do akwarium, to dawkę zmniejszałem o 0,5 grama, jeżeli zjadały to zwiększałem o 0,5 grama. W akwariach nie było roślin, aby ryby się nie „dożywiały”.

Dwa razy dziennie po nakarmieniu ryb mierzyłem temperaturę wody z dokładnością do 0,1°C. Minimalne, maksymalne i średnie temperatury w poszczególnych okresach hodowli zawiera tabela 2.

Tabela 2

Minimalne i maksymalne temperatury wody odnotowane podczas pomiarów oraz średnie temperatury utrzymywane w akwariach w poszczególnych okresach hodowli

Okres    Akwarium               Temperatura [°C]
.                                minimalna maksymalna średnia

Przez       doświadczalne  26,5    32    30,3
pierwsze      kontrolne      20       24    22,3
30 dni

Przez       doświadczalne   25,2    30,4   28,2
kolejne     kontrolne          16       21,4    19,3
20 dni

Podczas  doświadczalne  25,2    32    29,2
całej           kontrolne        16      24    20,8
hodowli

Do hodowli karpi używałem wody studziennej. Wodę wymieniałem w ilości od 0,5 do 0,6 objętości akwarium. Przez pierwsze 30 dni odświeżałem wodę co tydzień, a przez następne 20 dni dwa razy na tydzień. Woda przed wymianą zawsze musiała odstać w wiadrach co najmniej dwa dni.

WYNIKI UZYSKANE PODCZAS DOŚWIADCZALNEJ
HODOWLI KARPIA

Po 50 dniach karpie hodowane w podgrzewanej wodzie zwiększyły masę ciała o 33,5%, długość o 9,7% więcej niż te, które były trzymane w akwarium kontrolnym.

*

*                             *

 Wolnicki, J. & Appelbaum, S. (1993): Optimal growth temperature for koi carp (Cyprinus carpio L.) larvae and  juveniles reared under controlled conditions. Pol. Arch. Hydrobiol, 40, 223-230.

5. SUMMARY

Larvae of koi carp (Cyprinus carpio L.) were reared under controlled conditions for 19 or 21 days at water temperatures of 26, 31, 33, 35 and 37°C beginning from 3rd day after hatching. Stocking densities were 40 or 100 fish dm-3. Larvae were fed exclusively Ewos larvstart C20 dry feed or initially Artemia salina nauplii and Ewos larvstart C20 later on. Significantly better growth of the fish was observed at temperatures higher than 30°C as compared to 26°C, irrespective of the diet used. For the koi carp fed mixed diet, no considerable differences in growth rate and survival rate were found between temperatures 31-35°C. Temperature of 37°C was found to be evidently out of the optimal range for the koi carp fed exclusively with Ewos larvstart C20, as growth and survival were concerned.

6. STRESZCZENIE

Larwy karpia koi (Cyprinus carpio L.) podchowywano przez 19 lub 21 dni w warunkach kontrolowanych, w wodzie o temperaturze 26, 31, 33, 35 oraz 37°C począwszy od trzeciego dnia po wykluciu. Zagęszczenie obsady wynosiło 40 lub 100 ryb dm-3. Wylęg żywiono wyłącznie starterem C20 firmy Ewos lub początkowo naupliusami Artemia salina, a następnie starterem Ewos C20. W temperaturach wyższych od 30°C obserwowano istotnie lepszy wzrost ryb niż w 26°C, niezależnie od użytej diety. U karpia koi żywionego pokarmem mieszanym nie znaleziono istotnych różnic pod względem tempa wzrostu i przeżywalności w  przedziale temperatury 31-35°C. Jeżeli chodzi o wzrost i przeżywalność koi żywionego wyłącznie starterem C20, temperatura 37°C okazała się wyraźnie wykraczać poza zakres optymalny.

Linki:

http://www.banglajol.info/index.php/JBAU/article/viewFile/12112/8842

Suplement CXXV

Epler, P., and K. Bieniarz. 1989. Gonad maturation and hormonal stimulation of spawning in wels (Silurus glanis L.). Pol. Arch. Hydrobiol. 36 (36), 417-429

4. SUMMARY

The development of gonads in wels of known age, reared in ponds, was investigated. It was shown that in the 1st year of life wels gonads remained undifferentiated, whereas in the 2nd year of life the female sex was the first to differentiate. Sexual maturity was attained by males and females in the 4th and 5th year of life, respectively; the process of vitellogenesis began in the ovaries one year ealier. Studies of wels reproduction demonstrated that in mature ovaries the steroidogenic functions were carried out by the interstitial tissue, whereas the gelatinous sheath of oocytes contained only a few cells displaying the 3β-HSD activity. No artificial spawning could be attained in wels upon administration of either a carp hypophyseal homogenate or a LHRH analogue, by itself. The only effective method for inducing artificial spawning in wels consisted in combined injection of pimozide (blocker of dopamine receptors in hypophyseal gonadotropic cells) and LHRH analogue. In vitro studies of wels oocyte maturation in the presence of a carp hypophyseal homogenate (c.h.h.) indicated that only 30% of oocytes attained maturity; this fact may account for the lack of spawning after hypophyzation of wels spawners using a carp hypophyseal homogenate.

ACKNOWLEDGEMENT

These studies were supported by the Institute of Inland Fisheries in Olsztyn and by the CPBP 05.06. grant from Polish Government.

5. STRESZCZENIE

Badano rozwój gonad sumów o znanym wieku chowanych w stawach. Wykazano, że w pierwszym roku życia gonady pozostają niezrożnicowane, natomiast w drugim roku życia jako pierwsza różnicuje się płeć żeńska. Samce osiągały dojrzałość płciową w czwartym, a samice w piątym roku życia. Rok wcześniej rozpoczyna się w jajnikach proces witellogenezy. Badania nad rozrodem sumów wykazały, że w dojrzałych jajnikach funkcje sterydotwórcze pełni tkanka interstycjalna, natomiast w otoczce galaretowatej oocytów znajdują się jedynie nieliczne komórki wykazujące aktywność 3β HSD. Sztucznego tarła suma nie osiągnięto przy zastosowaniu homogenatu przysadki mózgowej karpia ani przez zastosowanie samego analogu LHRH. Jedyną skuteczną metodą była łączna iniekcja pimozydu (blokera receptórow dopaminowych w gonadotropach przysadki) oraz analogu LHRH. Badania nad dojrzewaniem in vitro oocytów suma pod działaniem homogenatu przysadki mózgowej karpia (c.h.h.) wykazały, że jedynie 30% oocytów dochodzi do dojrzałości, co może być przyczyną braku tarła po poddaniu tarlakow suma hypofizacji z zastosowaniem homogenatu przysadki mózgowej karpia.

Suplement CXXIV

Kokurewicz, B. 1970. The effect of temperature on embryonic development of Tinca tinca (L.) and Rutilus rutilus (L.). Zool. Pol, 20, 317-337.

SUMMARY

1. Incubation of tench was conducted at 8.5°C-30.2°C. The hatchings were obtained at temperatures ranging from 14.5°C to 30.2°C. Incubation of roach was performed at 7.5°C-26.2°C with hatchings obtained at 7.5°C-23.9°C.

2. In both species the hatchings obtained at extreme (low and high) temperatures were not numerous. The hatched out larvas were in general smaller and poorly developed, with a large the per cent of abnormalities. The mortality was high.

3. Most numerous hatchings as well as healthy and best developed larvas of tench and roach have been obtained in cultures incubated at temperatures ranging from 19°C to 24°C and 12°C to 24°C, respectively. The above temperatures have been assumed as optimal ones.

4. Both species show a close relationship between the number of day-degrees used by embryos in course of their development and the temperature incubation. The number of day-degrees used by embryos of tench till the mass hatching drops to about 2/3 of the initial value with the increasing temperature of incubation, while in case of roach it is two or even three times smaller.

5. In cultures of both species incubated at the lowest temperatures a distinct retardation in the rate of development, manifested by an increased number of day-degrees may be observed at all stages, the moment of hatching included. In some cultures a retardation of the development has been also observed at high temperatures of incubation.

6. Different time of incubation stated in the offspring of different couples proves that physical condition of the parents exerts a great effect on the offspring. Hatchings, especially those obtained in low temperatures, were asynchronic and the difference in day-degrees between the beginning and the end of hatching (in case of roach) frequently surpassed 100 D°.

7. Embryonic development of tench is highly asynchronic. Embryos incubated at identical temperature for the same period of time have attained different developmental stages. This non-uniform development is not observed at the moment of hatching, since the newly hatched larvae are at similar stage of the development. In the course of the embryonic development of roach the asynchrony is feebly marked becoming more distinct at the moment of hatching; the larvas are hatching at different stages of the individual development, depending upon the temperature of incubation.

WPŁYW TEMPERATURY NA ROZWÓJ EMBRIONALNY LINA
TINCA TINCA (L.) I PŁOCI RUTILUS RUTILUS (L.)

STRESZCZENIE

1. Hodowle lina prowadzono w temperaturach od 8,5° do 30,2° C. Wylęgi otrzymano w temperaturach od 14,5° do 30,2° C. Hodowle płoci prowadzono w temperaturach od 7,5° do 26,2° C, otrzymując wylęgi w temperaturach od 7,5° do 23,9° C.

2. W temperaturach skrajnych — zarówno niskich jak i wysokich u obu gatunków wylęgi były nieliczne, wylęgłe larwy w dużym procencie potworkowate, śmiertelność wysoka lub bardzo wysoka, larwy na ogół mniejsze i słabo rozwinięte.

3. Najliczniejsze wylęgi, zdrowe i najlepiej rozwinięte larwy otrzymywano: w przypadku lina w temperaturach 19-24°C, w przypadku płoci w temperaturach 12-24°C. Temperatury te uznano za optymalne.

4. U obu gatunków stwierdzono dużą zależność liczby stopniodni, zużytych przez zarodki w ciągu rozwoju, od temperatury inkubacji. Największą sumę stopniodni zanotowano w temperaturach najniższych. Ze wzrostem temperatury inkubacji liczba stopniodni obejmujących masowy wyląg spada w przypadku lina do około 2/3 wielkości początkowej, w przypadku płoci dwa lub nawet trzykrotnie.

5. U obu gatunków w najniższych temperaturach występuje wyraźne zwolnienie rozwoju, widoczne we wszystkich stadiach do wylęgu włącznie, a wyrażające się znacznym zwiększeniem sumy stopniodni. W niektórych próbkach zanotowano również zwolnienie rozwoju w temperaturach wysokich.

6. Stwierdzono różny czas inkubacji u potomstwa różnych par tarlaków, co świadczy o dużym wpływie kondycji rodziców na potomstwo. Wylęgi, zwłaszcza w niskich temperaturach, były rozciągnięte w czasie, a różnica pomiędzy początkiem a końcem wylęgu przekraczała w przypadku płoci niejednokrotnie sumę 100 stopniodni.

7. W rozwoju embrionalnym lina zaznacza się duża asynchronia. Zarodki inkubowane w tej samej temperaturze, w tym samym czasie osiągają różne stadia rozwoju. Nierównomierność rozwoju nie zaznacza się w momencie wylęgu, stopień rozwoju wylęgłych larw jest w zasadzie podobny. W przypadku płoci, w czasie rozwoju embrionalnego, asynchronia jest nieznaczna, a zaznacza się bardziej w momencie wylęgu; larwy, w zależności od temperatury inkubacji wylęgają się w różnych stadiach rozwoju osobniczego.

ВЛИЯНИЕ ТЕМПЕРАТУРЫ НА ЗМБРИОНАЛЬНОЕ РАЗВИТИЕ РЫБ ИЗ СЕМЕЙСТВА
КАРПОВЫХ: ЛИНЯ TINCA TINCA (L.) И ПЛОТВЫ RUTILUS RUTILUS (L.)

РЕЗЮМЕ

1. Икру линя инкубировано в температурах 8,5°С до 30,2°С. Вылупление наблюдалось в температурах 14,5°С до 30,2°С. Икру плотвы инкубировано в температурах от 7,5°С до 26,2°С, получая вылупление в температурах 7,5°С-23,9°С.

2. В крайних температурах как низких так и высоких у обоих видов вылупление наблюдалось в небольшом количестве, вылупленные личинки были в большинстве случаев уродливыми, смертность высокая или очень высокая, личинки в многих случаях небольшие и недоразвитые.

3. Вылупление в большом количестве здровые и найболее развитые личинки, получено у линя в температурах 19-24°С, у плотвы в температурах 12-24°С. Температуры эти признано за оптимум.

4. У обоих видов сконстатировано зависимость числа градусо-дней, употребленных зародышами на развитие от  температуры инкубации. Самую большую сумму градусо-дней сконстатировано в самых низких температурах. С увеличением температуры инкубации число градусо-дней употребленных до массового вылупления снижается у линя приблизительно до 2/3 начальной величины, у плотвы в два или три раза больше.

5. У обоих в найболее низких температурах встречается отчетливое замедление развития наблюдаемое во  всех случаях, вместе с вылуплением. С явлением замедления развития очевидно связано отчетливое увеличение числа градусо-дней. В некоторых пробах сконстатировано замедление развития в найболее высоких температурах.

6. Сконстатировано различное время инкубации у потомства различных пар производителей, что свидетельствует о влиянии на потомство состояния самых производителей. Вылупление, особенно в низких температурах, продолжалось несколько дней, а разница между началом и окончанием вылупления превышала у плотвы сумму 100 градусо-дней.

7. В эмбриональном развитии линя отмечается асинхрония. Зародыши инкубированые в той же самой температуре в то же время достигают различных стадий развития. Неравномерность развития не отмечается
во время вылупления, степень развития вылупленных личинок подобная. У плотвы, во время эмбрионального развития асинхрония незаметна. Она становится заметной во время вылупления. У эмбрионов, в зависимости от температуры инкубации, вылупление происходит в различных стадиях развития.

2014/04/08 | Supplementum